Prezentacja Pan Tadeusz.

"Pan Tadeusz Bohaterowie"

1. Tadeusz Soplica
2. Jacek Soplica
3. Sędzia
4. Telimena
5. Zosia
6. Hrabia
7. Podkomorzy
8. Wojski
9. Gerwazy
10. Protazy
11. Maćko nad Maćkami
12. Jankiel
13. Kapitan Ryków
14. Major Płut
15. Rejent i Asesor
16. Stolnik Horeszko

Główny bohater - szlachta polska bohater zbiorowy.

Tadeusz SoplicaTadeusz Soplica - młody szlachcic (liczył lat blisko dwadzieście), syn Jacka Soplicy, wychowywany przez jego brata, Sędziego. Wyglądał jak typowy Soplica: otyły, krzepki, silny. Do Soplicowa przybywa po ukończeniu nauki (tępy nie był, lecz mało w naukach postąpił). Jest bardzo skromny, nieśmiały w kontaktach z kobietami, niedoświadczony (myli Telimenę z Zosią). W trakcie trwania akcji utworu dojrzewa do roli świadomego obywatela, patrioty.

Jacek Soplica– ojciec Tadeusza, brat Sędziego; za młodu dumny szlachcic, zakochany w Ewie Horeszkównie; w trakcie trwania akcji utworu - mnich bernardyn, skrywający (nawet przed bratem) swoją tożsamość pod imieniem Robak, odbywający pokutę za grzechy młodości; prowadzi także działalność polityczną - jest emisariuszem.

Sędzia, brat Jacka Soplicy i opiekun jego syna, został przedstawiony jako dobrzy, zaradny gospodarz, który dba o swój dobytek a także o przybyłych gości. Jest człowiekiem dojrzałym, przestrzegającym norm towarzyskich i obyczajowych. W codziennym praktykowaniu zasad dobrego wychowania i grzeczności oraz kultywowaniu wartości rodzimych dostrzega szansę zachowania tożsamości narodowej. Sam jest uprzejmy, taktowny, ale też umie zwrócić uwagę młodym ludziom, jak należy się zachowywać. Soplica żyje w zgodzie z naturą, która wyznacza porządek jego dni. Ma liczne zajęcia gospodarskie i piastuje urząd sędziego. Dobre maniery oraz szacunek dla porządku wyniósł z dworu Wojewody (ojca Podkomorzego), u którego służył w młodości. Doskonale radzi sobie z prowadzeniem wzorowego gospodarstwa, sam dogląda wielu czynności i codziennie przed snem przegląda rachunki. Sędzia jest człowiekiem czułym, opiekuńczym wobec Tadeusza, choć stara się to ukryć. Dba również o poddanych, jest wobec nich sprawiedliwy i wielkoduszny, nie pozwala polować na chłopskich zagonach. Dobrze traktuje niżej urodzonych i podejmuje u siebie, na zamkowym dziedzińcu, nie sprzeciwia się również decyzji Tadeusza uwłaszczeniu. W jego domu nie tylko pielęgnuje się narodowe tradu cje, ale pozwala on Tadeuszowi ruszyć do walki, choć szcz troszczy się o jego zdrowie. Kocha ojczyznę ponad wszystko. Podobnie traktuje sferę uczuć osobistych. Po śmierci narzeczonei M Hreczeszanki, pozostał jej wierny. Chociaż postać Sędziego wydaje się wzorem, nie jest on ukazany jako doskonałość. Bywa porywczy i gwałtowny. Nie chce ustąpić sporze o zamek, choć więzy rodzinne przemawiają za taką decyzją - jest dumny i nieugięty. Nie czuje się niezręcznie z powodu przejęcia majątku, nadanego bratu przez Targowicę.

Telimena - uboga krewna Sędziego, mieszkająca w Soplicowie, wychowująca Zosię; typowa kosmopolitka, „dama modna”, zakochana w „Peterburku” (Petersburgu, Rosja), w którym mieszkała Kilka lat i o którym często opowiada w towarzystwie. Obawia się staropanieństwa, chce się wydać jest zmienna w uczuciach, niezdolna do prawdziwej miłości.

Zosia - córka nieżyjącej Ewy Horeszkówny i wojewody. Dziewczyna bardzo młoda (14 lat), niewinna, wychowywana przez Telimenę z dala od wielkiego świata, w bliskości z naturą, co uczyniło ja czystą i wrażliwą. W trakcie trwania akcji utworu Zosia, podobnie jak Tadeusz, dojrzewa emocjonalnie i jest zdolna bardzo poważnie traktować swą przyszłą rolę żony i gospodyni.

Hrabia jest dalekim krewnym Horeszków „po kądzieli”, arystokratą i romantykiem, który łatwo się zachwyca i wzrusza zaobserwowanymi zjawiskami, interpretując je sobie w wyjątkowy sposób dzięki niezwykłej wyobraźni. Bywa śmieszny, a nawet żałosny, jako człowiek przesadnie sentymentalny, a przy tym snob. Łatwo ulega obcym wzorom, chętnie podróżuje, zajmuje się malarstwem i rysunkiem, ale nie ma do tego odpowiedniego przygotowania. Lubi się przechwalać i posiadać rzeczy wyjątkowe - stąd wytrwałość w sporze o zamek (motyw walterskotowski) oraz poetyzować (np. porównanie marchewki do rogu Almatei). Stara się być oryginalny pod względem stroju i zachowania. Po perypetiach miłosnych i majątkowych Hrabia podejmuje powszechny aplauz dla narodowej sprawy. Wykazuje się odwagą (ujawnił ją już podczas spotkania z niedźwiedziem) i chęcią walki. Swoje bogactwa przeznacza w części na wyposażenie oddziału jazdy. Napoleon mianuje go pułkownikiem.

Podkomorzy - zwolennik narodowych tradycji, docenia współczesną młodzież za waleczną postawę i patriotyzm, ośmiesza naśla-dowanie obcej mody. Z taktem i dyplomatyczną wprawą reaguje na kłótnie, umie rozładować napięcia i zażegnywać spory. Nie rozumie potrzeby przemian społecznych i konieczności uwłaszczenia chłopów. Wśród gości jest osobą wyjątkowo poważną ze względu na pełniony urząd (przybył, żeby oficjalnie, zgodnie z prawem zakończyć spór o zamek) oraz doświadczenie życiowe.

Wojski mieszka w domu sędziego jako jego krewny i jest użyteczny, kiedy trzeba zorganizować polowanie lub spotkanie o innym charakterze. Kieruje pracą w kuchni i koordynowaniem posiłków, interesuje się różnymi zajęciami w gospodarstwie. Doskonale jeździ konno i strzela. Gra na rogu myśliwskim i rzetelnie przestrzega wszystkich elementów polowania. Jako organizator łowów jest niezastąpiony. Mimo podeszłego wieku jest sprawny psychicznie i błyskotliwy - w interesujący sposób opowiada ulubione anegdoty.

Klucznik Gerwazy jest ostatnim, który przechowuje pamięć o rodzie Horeszków. Wierny sługa Stolnika żyje, by pomścić zabójcę ukochanego pana. Jest człowiekiem w starszym wieku, wysokim, chudym, łysym i ponurym. Jest bardzo silny, sprawnie włada swoim ciężkim mieczem - „scyzorykiem”. Kieruje się emocjami i działa przy pomocy sprytu. Wykorzystuje nastrój szlachty po rozmowie z ks. Robakiem i zachęca do zajazdu na Soplicowo, by załatwić swoje porachunki i nie oddać zamku Sędziemu. Kiedy poznaje dzieje Jacka, wybacza mu jako walecznemu patriocie. Cieszy się szczęściem Zosi, która ma poślubić Tadeusza i deklaruje swą wierność. Potrafi być bezwzględny i - chociaż szlachcic - nie waha się po kryjomu zabić majora Płuta w imię wyższej racji. Gerwazy ma liczne przydomki Scyzoryk, Rębajło, Szczerbiec, Półkozic, Mopanku.

Woźny Protazy (Brzechalski) sprawuje zanikającą na Litwie funkcję pracownika sądu, który ogłasza wszelkie postanowienia. Praca jest jego pasją. Po wielu latach pamięta szczegóły procesów, z lubością przegląda dawne księgi. Wierny Sędziemu, nie chcę go zawieść, ale brak odwagi sprawia, że dopiero z bezpiecznej odległości sprzeciwia się Gerwazemu (próba przymusu, by ogłoszono prawo Hrabiego do zamku).

Maćko nad Maćkami - Maciej Dobrzyński, 72-letni szlachcic. Powszechnie szanowany. Patriota, były konfederata barski. Jako jeden z niewielu trzeźwo ocenia sytuację, nie daje się wciągnąć w awanturę przeciwko Soplicom. Jednak gdy szlachta trafia do rosyjskiej niewoli, wraz z Robakiem pomaga jej wybrnąć z opresji.

Jankiel jest Żydem, który działa i myśli jak prawdziwy Polak. Jest to człowiek starszy, z siwą brodą, w odpowiednim dla swojego pochodzenia stroju. Jako szynkarz (dzierżawił dwie karczmy) często spotyka się z ludźmi, rozmawia, radzi, poucza, a także łagodzi spory i ucina kłótnie. Jest to mądry, szlachetny i poczciwy Żyd, pracowity i odważny człowiek (współpracował z ks. Robakiem), podejrzewany przez Rosjan o szpiegostwo. Doskonale opanował grę na cymbałach (dorobił się na tym podczas podróży po świecie), wrażliwy, poczciwy, kochający Zosię, wzruszający się do łez na dźwięk Mazurka Dąbrowskiego.

Kapitan Ryków jest zupełnym przeciwieństwem Pluta. Jest dobrym, walecznym (ma wiele medali) i karnym żołnierzem. Podczas pobytu wśród Polaków zżył się z nimi i ceni ich za postawę patriotyczną. Nie ma wielkich potrzeb ani ambicji, dlatego drażni go zachowanie majora. Za życzliwość i dobre rady, jak uniknąć kary za pokonanie Moskali, nie przyjmuje żadnego wynagrodzenia. Jest człowiekiem taktownym, skromnym, szanującym przeciwników w walce. Bywa także dowcipny, a nawet rubaszny. Jest to postać sympatyczna, akceptowana przez innych bohaterów.

Major Płut dowodzi oddziałem Rosjan stacjonującym w pobliżu Soplicowa. Pochodzi z polskiej rodziny, zaprzedał się, by zrobić kari. ere wojskową, a przy tym okradać systematycznie kasę pułku. Nad Wszystko cenił bogactwo, choć popisywał się nim w denerwujący sposób (zapalał banknotami cygara). Poczuł się znieważony wyrzuceniem z balu szlachty i wykorzystał czas zajazdu, by się odpowiednio zemścić. Poniża pijanych, śpiących uczestników zjazdu zwiazujac ich, a potem w lekkim ubraniu wystawiając na chłód i deszcz. Zachowuje się arogancko i niegrzecznie, nawet wobec pan. Udaje Śmiałka, ale podczas bitwy tchórzliwie chroni się w pokrzywach. Jest wyjątkowo podłym człowiekiem i zaciekłym wrogiem Polaków. Ginie z rak Gerwazego.

Rejent i Asesor są nieodłącznymi rywalami. Ambicie nich jest udowodnić, że jego chart jest szybszy i skutec cania Rejent jest wybuchowy, gwałtowny, uparty, czas pol cesor spokojny, ale złośliwy, prowokujący dowcipnymi, iade wierszykami do reakcji. Są reprezentantami szlachty kłótliwej do waśni z błahego powodu, nieustępliwej, łatwo trwającej maior Asesor podczas zagranicznych podróży). Zdolni są jednak do zgoda w obliczu wyraźnego remisu pomiędzy psami Kusym i Sokołem

Stolnik Horeszko jest bohaterem ukazanym we wspomnieniach Gerwazego i innych postaci. Jego magnacka duma sprawiła wszelkie nieszczęścia w jego rodzinie. Nie liczył się z uczuciami innych prowadził wystawny styl życia, akceptował Jacka, dopóki chciał wykorzystywać jego wpływ na okoliczną szlachtę. Przy wielu powa wadach jest patriotą, zwolennikiem Konstytucji 3 maja. Przy osobę hrabiego Ankwicza, który nie akceptował starań A. Mickiewi o rękę jego córki, również Ewy (motyw autobiograficzny). Chociaż jest to bohater od dawna nieżyjący, jego pamięć w soplicowskim gronie jest świeża, stale podsycana przez Klucznika. Spór o zamek, będący kiedyś wytworną magnacką siedziba Horeszki stanowi jeden z głównych wątków utworu. Wielu przedstawionych wyżej bohaterów Pana Tadeusza można potraktować jako reprezentantów zbiorowości - szlachty polskiej z jej stylem życia, przywarami, skłonnościami oraz zdolnością do zgody w obliczu wroga, walecznością, przywiązaniem do tradycji i patriotyzmem (por. rozdział Obraz i ocena szlachty).

Koniec Przemysław Szulawa 2Twg