korozja

Korozja

Michał Łaba

Nie tylko żelazo i stopy żelaza ulegają korozji chemicznej. Większość metali pokrywa się powłokami tlenków i innych związków (np. chrom, aluminium, miedź, srebro). Na powierzchni miedzi i jej stopów powstaje zielonkawy osad – patyna, srebro natomiast pokrywa się ciemnym nalotem siarczku srebra. Proces tworzenia szczelnych, odpornych chemicznie powłok tlenkowych to pasywacja.

Powłoki powstałe w wyniku pasywacji (np. chromu, aluminium, miedzi, srebra) chronią głębsze warstwy metalu przed dalszym niszczeniem w przeciwieństwie do rdzy, która odwarstwia się i nie zabezpiecza pokrytego nią przedmiotu.

Proces rdzewienia jest nieodwracalny. W wyniku tego zjawiska rocznie zniszczeniu ulega nawet do 25 mln ton stali.

Pojęcie korozja stosowane jest nie tylko do określania procesu niszczenia metali. Stosowane jest również w odniesieniu do niszczenia struktury materiałów niemetalicznych takich jak: beton, drewno, szkło oraz skały.

Korozja cierna – rodzaj korozji związany z niszczeniem metali pod wpływem siły tarcia. Zjawisko obserwowane m. in. w łożyskach tocznych lub połączeniach gwintowych.

Sposoby walki z korozją

Jedną z najpopularniejszych metod przeciwdziałania rdzewieniu jest pokrywanie powierzchni metalu niemetalicznymi powłokami ochronnymi w postaci farb, lakierów, emalii czy smoły, które izolują od powietrza i wody. Skuteczną bronią w walce z korozją jest galwanizowanie, czyli powlekanie cienką warstwą metalu, np.. cynku.

Dziękuje za uwage

źródła https://www.kmo.org.pl/pl/scenario/1394