Wszechświat Boski porządek

Wszechświat Boski porządek

klasa 1 ponadpodstawowa

Wprowadzenie

Bóg, stwarzając wszechświat, nadał mu konkretne prawa i zależności umożliwiające jego funkcjonowanie. Stworzenie Boże jest doskonałe, a Jego dzieło uporządkowane. Nie ma w nim śladów bałaganu, anarchii czy przypadkowości. Wszystko jest dopracowane i jedno współgra z drugim.

Prawdziwe piękno możemy zobaczyć w Bożym stworzeniu.

Warmia i Mazury to przykład regionu Polski, w którym widzimy harmonię Bożego stworzenia. Natura w czystej postaci od lat kusi turystów swoim pięknem i dziką przyrodą. Pagórki, lasy, łąki, rzeki, jeziora to te elementy warmińsko – mazurskiego pejzażu, które kojarzą nam się ciszą i spokojem. Dzikość Mazur tworzą nie tylko jeziora, lecz również ogromne kompleksy leśne, które otaczają zalewy i rozlewiska wodne i które stanowią schronienie dla wielu gatunków dzikich zwierząt. Na terenie Warmii i Mazur jest tyle lasów, że region ten nazywany jest Zielonymi Płucami Polski. Ta piękna przyroda jest jednocześnie bardzo delikatna i wrażliwa na działanie człowieka.

Biblia w wielu miejscach mówi o świecie jako stworzeniu Bożym. Podkreśla jego Boski porządek i harmonię. Człowiek musi pamiętać, że świat nie jest absolutną własnością. Należy on do Boga. Świat roślin i zwierzą ma własne dzieje. Każde istnienie jest cenne w oczach Boga. Tak tę prawdę przedstawia Kohelet:

Uczynił wszystko piękne w swoim czasie, dał im nawet wyobrażenie o dziejach świata, tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł, jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca. Poznałem, że dla niego nic lepszego, niż cieszyć się i o to dbać, by szczęścia zaznać w swoim życiu. Bo tez, że człowiek je i pije, i cieszy się szczęściem przy całym swym trudzie – to wszystko dar Boży. Poznałem, ze wszystko, co czyni Bóg, na wieki będzie trwało; do tego nic dodać nie można ani od tego coś odjąć. A Bóg tak działa, by się Go [ludzie] bali. To, co jest, już było, a ro, co ma być kiedyś, już jest; Bóg przywraca to, co przeminęło.

Koh3,11-15

Gdy przyjrzymy się nauczaniu Jezusa, zauważymy, że chętnie czerpał porównania z życia kwiatów, drzew i ptaków. Nakazał On głosić „Ewangelię wszelkiemu stworzeniu”. Pismo Święte uczy nas odkrywać sakramentalny charakter przyrody i wszelkiego istnienia, mającego swoje ostateczne źródło w Bogu. Porządek wszechświata zauważyli już ludzie żyjący długo przed nami. Przykładem jest św. Franciszek.

Bądź człowiekiem wśród stworzeń, bratem między braćmi;

01

Św. Franciszek stworzył dekalog etyczny, który przedstawia się następująco:

02

Traktuj wszystkie byty stworzone z miłością i czcią;

Tobie została powierzona Ziemia jako ogród – rządź nią z mądrością;

03

Troszcz się o człowieka, o zwierzę, […] o wodę i powietrze, aby Ziemia nie został ich zupełnie pozbawiona;

04

07

Przerwij węzeł przemocy, aby zrozumie, jakie są prawa istnienia;

05

Używaj rzeczy z umiarem, gdyż rozrzutność nie ma przeszłości;

06

Pamiętaj, że świat nie jest jedynie odbiciem twego obrazu, lecz nosi w sobie wyobrażenie Boga Najwyższego;

Tobie jest dane zadanie odkrycia misterium posiłku, aby życie napełniło się życiem;

08

09

Kiedy ścinasz drzewo, zostaw choć jeden pęd, aby jego życie nie zostało przerwane;

Stąpaj z szacunkiem po kamieniach, gdyż każda rzecz ma swoją wartość.

10

Pieśń słoneczna św. Franciszek z Asyżu

Św. Franciszek z Asyżu, który modlił się, obcując nieustannie z przyrodą, stał się wcieleniem idei odrodzenia ludzi przez dobro i miłość – jako wartość, które są niezbędne dla ludzkiego bytowania w środowisku życia:

Nauczanie Kościoła

Nauczanie na temat ekologii, środowiska i natury było zawsze obecne w Kościele, jednak pewną nowość wprowadza do niego papież Franciszek. Kwestię ekologiczną uczynił on główną treścią swojego nauczania społecznego. Papież wydał na ten temat jedną ze swoich encyklik zatytułowaną Laudato si. Nowością nauczania papieskiego jest ekologia integralna, której istotą jest to, że mamy troszczyć się nie tylko o ginące gatunki, ale także o człowieka.

Świadectwo św. Franciszka okazuje nam również, że ekologia integralna wymaga otwartości na kategorię wykraczające poza język nauk ścisłych czy biologii i łączy nas z istotą tego, co ludzkie. Podobnie jak człowiek zakochany, Franciszek za każdym razem kiedy spogląda na słońce, księżyc czy najmniejsze zwierzęta, reagował śpiewem, włączając w swoje uwielbienie wszystkie stworzenia. Wchodził w łączność z całym stworzeniem, a nawet głosił kazania kwiatom, „zapraszał je do chwalby Pańskiej, tak jakby miał rozum”. Jego reakcja była czymś więcej niż docenieniem intelektualnym lub kalkulacją ekonomiczną, bo dla niego wszelkie stworzenie było jak siostra, związana z nim więzami miłości. Dlatego czuł się powołaniem, by zatroszczyć się o wszystko, co istnieje. Jego uczeń, święty Bonawentura, opowiadał, że „rozważając początek wszystkich stworzeń, ożywiał coraz bardziej swą pobożność i wszystkie stworzenia, choćby najmniejsze, nazwał braćmi lub siostrami, ponieważ wiedział, że razem z nim pochodzą z tego jednego Źródła”.

Tego przekonania nie wolno nie doceniać i traktować jako nieracjonalny romantyzm, ponieważ ma wpływ na wybory, które określają nasze zachowanie. Jeśli zbliżamy się do przyrody i środowiska bez tego otwarcia na zadziwienie i podziw, jeśli nie mówimy już językami braterstwa i piękna w naszej relacji ze światem, to nasze postawy będą postawami władcy, konsumenta lub jedynie wyzyskującego zasoby naturalne, niezdolnego do postawienia ograniczeń swoim doraźnym interesom. Jednakże jeśli czujemy się ściśle związani ze wszystkim, co istnieje, to umiar i troska pojawiają się spontanicznie. Ubóstwo i prostota świętego Franciszka nie była ascezą jedynie zewnętrzną, ale czymś bardziej radykalnym: wyrzeczeniem się czynienia z rzeczywistości jedynie przedmiotu użytku i panowania. Papież Franciszek, Laudato si`,11.

Podsumowanie

Odpowiedzialność za świat nie oznacza, że ludzie mogą robić z nim, co im się tylko podoba, i czerpać z niego tyle, ile się da, ponieważ jest to niezgodne z wolą Stwórcy. Według Biblii człowiek ma być dobrym zarządcą środowiska naturalnego. Należy zatem pamiętać, że: - świat i zwierzęta należą do Stwórcy;- nie wolno bezwzględnie eksploatować natury;- należy wychodzić naprzeciw potrzebom innych.

Koniec

Dziękuję za uwagę!