5.41 Pierwsze wspólnoty chrześcijańskie

PIERWSZE

wspólnoty chrześcijańskie

NARODZINY KOŚCIOŁA

Chrześcijaństwo zrodziło się na terenie Palestyny. Pierwsza gmina chrześcijańska powstała w Jerozolimie.

„Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów.Ci wszyscy, którzy uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, spożywali posiłek w radości i prostocie serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia”.

Życie pierwszej gminy chrześcijańskiej opisał św. Łukasz w Dziejach Apostolskich.

Wspólnotę tę tworzyli Apostołowie z Maryją oraz pierwsi uczniowie, pośród których znaj-dowali się nawróceni Żydzi i poganie. Prze-wodziło jej Dwunastu ze św. Piotrem na czele.

Dz 2,42-47

FUNDAMENTŻYCIA

WSPÓLNOTA WIARY

WSPÓLNOTA MODLITWY

Życie pierwszychchrześcijan opierało się na kilkufilarach.

WSPÓLNOTA DÓBR

WSPÓLNOTA RADOŚCI

01

WSPÓLNOTA WIARY

Pierwsi chrześcijanie żyli ra-zem, skupieni wokół prawdy o Chrystusie. Apostołowie pod natchnieniem Ducha Świętego głosili Dobrą Nowi-nę oraz dokonywali licznych znaków i cudów. Przygotowy-wali też swoich pomocników − m.in. Szczepana i Filipa − którzy z czasem sami zaczęli nauczać. Każdego dnia przy-łączali się do nich nowi wyznawcy.

02

WSPÓLNOTA MODLITWY

Wierzący uczestniczyli we wspólnych modlit-wach w świątyni i „ła-maniu chleba”, czyli Eucharystii, która spra-wowana była w domach prywatnych.

03

WSPÓLNOTA DÓBR

Pierwsi chrześcijanie mieli wspólne dobra materialne. Ich życie cechował duży radykalizm. Często sprzedawali swoje majątki i rozdawali pieniądze potrzebującym. Przykładem takiej po-stawy jest Barnaba (Dz 4,37).

04

WSPÓLNOTA RADOŚCI

Cechą charakterystyczną pierwszej wspólnoty chrze-ścijan była również atmo-sfera radości, wzajemnego poświęcenia i chwalenia Boga.

„Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich, którzy uwierzyli”.

Dz 4,32

RYBA

ALFA I OMEGA

ZNAKICHRZEŚCIJAN

Chrześcijanie posiadali symbole, dzięki którym byli rozpoznawani przez członków innych grup religijnych.

KOTWICA

PAW

RYBA

gr. ΙΧΘΥΣ - ichtys

Stała się symbolem chrześci-jan, ponieważ kolejne litery tego wyrazu skojarzone zo-stały z innym znaczeniem:Ἰησοῦς (Iēsoûs) – Jezus Χριστὸς (Christós) – Chrystus Θεοῦ (Theoû) – Boga Υἱὸς (Hyiós) – Syn Σωτήρ (Sōtér) – Zbawiciel

ALFAI OMEGA

To symbol wieczności i Syna Bożego, który powiedział o sobie:

„Ja jestem Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni,  Początek i Koniec” (Ap 22,13).

PAW

W starożytnej Grecji sym-bolizował nieśmiertelność. Ze względu na coroczną zmianę upierzenia dla chrześcijan stał się sym-bolem zmartwychwstania, a oka na jego ogonie przy-pominały o wszechwiedzy i Opatrzności Bożej.

KOTWICA

Starożytny symbol bezpieczeń-stwa. Dla chrześcijan oznaczał wierność wierze i nadzieję na zbawienie pokładaną w Chrys-tusie. Obrazuje to metafora życia ludzkiego jako łodzi zakotwiczonej w niebie.

„Trzymajmy się jej jak bezpiecz-nej i silnej dla duszy kotwicy.” (Hbr 6,19)

MOJEZADANIE

PRZYKŁADŻYCIA

Powinniśmy aktywnie uczestniczyć w jej życiu poprzez słuchanie Sło-wa Bożego, modlitwę, udział w Eucharystii, troskę o potrzebują-cych oraz przynależność do grup parafialnych.

Pierwotna wspólnota jest wzorem życia dla całego Kościoła. Każdy chrześcijanin jest od-powiedzialny za Ko-ściół, a szczególnie za własną parafię.

Dziękuję za uwagę!