jak motywować dziecko do nauki - prezentacja dla rodziców

Jak motywować dzieci do nauki?

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna mgr Sylwia Kusyk- pedagog

Wszyscy chcielibyśmy, aby było tak:

Często jednak bywa inaczej

Staramy się motywować dzieci do nauki poprzez:

1. nagrody : - pochwały, - różnego rodzaju nagrody materialne,

• sprawianie przyjemności
• ( np. atrakcyjny wyjazd, miłe spędzenie wolnego dnia itp.)

2. kary. - kary pozbawienia (komputera, wyjścia z kolegami, kieszonkowego) - represje (krzyk, kary fizyczne).

Czy te metody są nadal skuteczne?

MITY

Mit 1. „Dziecko w klasie IV wzwyż jest już prawie dorosłe. Powinno samo pilnować swoich obowiązków. Nie potrzebuje kontroli”. Mit 2. „Pomagałem w lekcjach, póki był mały. Teraz czas na usamodzielnienie. Nie powinien potrzebować pomocy”.

PRAWDY

Dzieci, które do nauki motywują się same, jest mniejszość.

Pozostałe wymagają KONTROLI i WSPARCIA.

Jak najczęściej sprawujemy kontrolę

Opis przypadku.

Oskar lat 14. Uczeń klasy VIII. Zgłoszony przez matkę z powodu narastających trudności w nauce. „Ma coraz gorsze oceny, nawet dwa zagrożenia a właściwie wcale się nie uczy w domu. Ja mu bez przerwy przypominam, że ma się uczyć… Już mu zabraliśmy komputer, ma szlaban na wychodzenie z kolegami… On jakby nam robił na złość”. Z punktu widzenia Oskara sytuacja wygląda inaczej. „W kółko mi gadają, że mam się uczyć. Zawsze jest za mało, za krótko… Krzyczą, zabrali kompa. To zobaczą, że to nic nie da. Siedzę w pokoju, nic nie robię”.

KRYZYS. Jak sobie z nim radzimy

Lista ulubionych przez rodziców sposobów motywowania dzieci. NIESKUTECZNE!!!

• ogólnikowe „stać cię na więcej”
• straszenie :”jak się nie będziesz uczył, będziesz kopal rowy”
• ostrzeganie: „jeszcze jeden raz tak zrobisz- będziesz miał szlaban”
• kategoryczne rozkazywanie: „ natychmiast do pokoju się uczyć”
• pouczanie, przytaczanie niby logicznych argumentów: „dzieci muszą się uczyć i przyjmować odpowiedzialność”
• zawstydzanie: „jak mogłeś zrobić coś tak bezsensownego”
• przytaczanie przykładu doskonałego rodzeństwa: „ona nie wymaga żadnego pilnowania i świetnie sobie radzi... A ty?'
• podawanie własnego doskonałego przykładu: „ja w twoim wieku....”
• umniejszanie trudności :” to jest takie łatwe przecież. Wystarczy się chwilę zastanowić..”
• negatywne ocenianie: „jeśli ty takich prostych rzeczy nie rozumiesz, musisz być naprawdę głupi”
• etykietowanie: „z ciebie to jest naprawdę leń”.

NAUKA ZDALNA WYZWANIE DLA UCZNIÓW

• bardziej samodzielni, zorganizowani, zdyscyplinowani, oboweiązkowi,

• pokonywanie niechęci, braku motywacji, spadku energii
• wysiłek związany z opanowaniem materiału nauczania i wykonywaniem prac domowych w terminie,
• mierzenie się z problemami technicznymi związanymi z obsługą platform e-learningowych, trudności z logowaniem, obciążonym internetem, przerywanymi połaczeniami

Co więc robić? Jak rozwiązać taką sytuację?

1. NAWYK CODZIENNEJ NAUKI

• To jak rozpoczynamy dzień determinuje resztę dnia
• Kiedy nie musimy opuszczać mieszkania łatwo ulec pokusie spędzenia całego dnia w piżamie, leżąc w łóżku lub na kanapie.
• Z dużym prawdopodobieństwem skończymy taki dzień z myślą "nic nie zrobiłem".
• Bardzo ważne jest utrzymanie naszego stałego rytmu dnia: pobudka o określonej porze, prysznic, ubranie się, śniadanie, przygotowanie biurka do lekcji zdalnych.
• Jak wynika z wielu badań, aby wytworzył się nowy nawyk daną czynność musimy wykonywać codziennie przez 21 dni. ćwicz swoja siłe woli!
• Do czynności nawykowych nie musimy sie dodatkowo motywować - wykonujemy je troche jak roboty, odruchowo.

1. Rozmowa o sposobach widzenia problemu przez obie strony.

2. Ustalenie reguł dotyczących obowiązków (ale i praw dziecka); - określony czas na codzienną naukę w domu, - przyjemności PO odrobieniu lekcji. Jeśli wykona obowiązki- ma do nich prawo, - rozliczanie „jednodniowe”, 3. Ustalenie reguł dotyczących praw i obowiązków rodzica. - unikanie marudzenia, gderania, spokój w kontakcie, - gotowość do pomocy w nauce, udzielenia wskazówek, - prawo do skontrolowania wyników pracy dziecka danego dnia (np. poprzez wyrywkowe odpytanie z materiału, którego dziecko się uczyło), - precyzyjne określenie pułapu wymagań, „indywidualnego planu” dla dziecka – np. ani jednej oceny niedostatecznej na semestr (to dla dziecka z dużymi trudnościami).

Kontrola

1. Systematyczna i nieuchronna. 2. Z pełną informacją zwrotną (dotyczącą i negatywów i pozytywów). 3. Sprawowana spokojnie, rzeczowo.

Wsparcie.

• Mobilizowanie pozytywne.
• Udzielanie pomocy w trudnościach
• Znajdowanie i podkreślanie pozytywnych stron dziecka.
• Rozmawianie o przyszłości , możliwych perspektywach, odwoływanie się do mocnych stron, zainteresowań.
• Okazywanie akceptacji.

Zadbanie o warunki do nauki (czasowe i przestrzenne) - higiena pracy umysłowej).

Najlepszą porą do nauki i pracy umysłowej są godziny przedpołudniowe (do godz.13) i popołudniowe od godz.17 do 20

Nie od razu po zakończeniu lekcji w szkole, ponieważ dziecko ma prawo czuć się zmęczone. Czasami wystarczy pół godziny lub godzina wytchnienia. Nie bezpośrednio po obfitym posiłku, zwłaszcza głównym tj. obiedzie, kolacji – ponieważ organizm nastawiony jest na trawienie

Odpowiednia organizacja czasu i plan nauki

Pomoc w odnalezieniu optymalnego stylu uczenia się

Sposób uczenia się = dominacja półkulowa + styl uczenia się W zależności od preferowanej sensoryczności, wyróżniamy cztery główne style uczenia się:

• wzrokowy
• słuchowy
• dotykowy
• kinestetyczny

DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ