Postacie biblijne

Wylosuj swoją postać

1. Debora

2. Abraham

3. Noe

4. Mojżesz

5. Anna

6. Maria

8. Józef

7. Jezus

9. Zuzanna

10. Maria Magdalena

11. Jakub

12. Piłat

13. Kajfasz

14. Piotr

15. Izajasz

16. Jeremiasz

17. Jonasz

18. Matuzalem

19. Adam i Ewa

20. Benjamin

Debora

• Debora – imię żeńskie pochodzenia biblijnego. Imię to w języku hebrajskim znaczy „pszczoła". Postać ze Starego Testamentu, żona Lappidota, pochodząca z plemienia Naftalego. Prorokini Izraelitów a zarazem jedyna kobieta-sędzia w Izraelu. Zachęcała Baraka do walki przeciw Siserze, dowódcy armii kananejskiego króla Jabina. Zwycięstwo Izraelitów nad Kananejczykami opisane jest w Księdze Sędziów jako Pieśń Debory i Baraka, której autorstwo tradycja przypisuje samej prorokini

Abraham

• Pierwotnie zwany Abramem, pierwszy z hebrajskich patriarchów. Żył ok. II tysiąclecia p.n.e.Gdy Abram miał 99 lat, ponownie objawił mu się Jahwe i obiecał niezmiernie liczne potomstwo. Nadał mu imię Abraham, gdyż zamierzał uczynić go ojcem narodów. Abram, a odtąd już Abraham, miał zapoczątkować dynastię królewską. Swoją żonę Saraj miał zacząć też inaczej nazywać. Jej nowym imieniem miało być Sara. Abrahamowi za rok miał urodzić się syn, chociaż jego żona w to nie wierzyła. Jednak Bóg ukazał jej łaskawość i uczynił to, co zapowiedział. Sara urodziła syna dokładnie w tym czasie, jaki został wyznaczony. Abraham dał synowi imię Izaak.

Noe

• Wnuk Matuzalema, bogobojny i sprawiedliwy człowiek, otrzymał od Boga polecenie zbudowania arki, która byłaby schronieniem przez wyniszczającym wszystko potopem. Jego misję przepowiedział przy narodzinach Lamech, jego ojciec. Miał 500 lat, gdy rozpoczął wraz z synami budowę, przez ok. 100 lat ostrzegał ludzi przed klęską, jednak nie znalazł wśród nich posłuchu. Zgromadził w arce zwierzęta (po 7 par z czystych i 1 parze z nieczystych, nie nadających się do spozycia), oraz swoją rodzinę. Potop trwał przez 190 dni (40 dni opadów i 150 dni wznoszenia się wody). Noe sprawdzał poziom wód poprzez wysyłanie ptaków (kruk i gołębica). W końcu arka osiadła na górze Ararat. Tam Noe wypuścił zwierzęta i zbudował Bogu ołtarz dziękczynny. Bóg zawarł z Noem przymierze, przypieczętowane ukazaniem się tęczy na niebie. Noe był rolnikiem, który jako pierwszy założył winnicę, jako pierwszy również doświadczył skutków upicia się winem. Jego syn, Cham wyśmiał nagość swego ojca, dwaj pozostali synowie, Sem i Jafet uszanowali jednak ojca, za co zostali przez niego pobłogosławieni. Noe przeżył dziewięćset pięćdziesiąt lat.

Mojżesz

Urodzony w Egipcie, został wychowany przez córkę faraona. Gdy dorósł, był świadkiem, jak Egipcjanin znęca się nad Izraelitą. Zabił Egipcjanina i musiał uciekać na pustynię, tam zamieszkał z Madianitami. Ożenił się z córką Reuela (Jetry), człowieka, który zaprosił go do domu. Po czterdziestu latach odosobnienia Bóg objawił się Mojżeszowi w krzewie gorejącym i nakazał mu powrót do Egiptu, by uwolnił rodaków przebywających w niewoli.Gdy faraon odmówił, przez Egipt przeszło dziesięć plag. Wtedy faraon zezwolił na odejście Izraelitom. Kiedy jednak doszło już do tego, władca Egiptu zmienił zdanie i ruszył w pościg za ludem Bożym. Jednak Bóg i w tym przypadku dopomógł Mojżeszowi, otwierając drogę poprzez Morze Czerwone. Kiedy doszli do góry Synaj, Mojżesz-przywódca stał się przekazicielem Prawa. Otrzymał Dziesięć Przykazań oraz instrukcje dotyczące budowy Świątyni. Gdy Izraelici zbuntowali się i zrobili sobie złotego cielca, wstawiał się za nimi u Boga.

Anna

• Córka Fanuela z plemienia Aser, prorokini przebywająca w świątyni, gdzie spędzała czas na postach i modlitwach. Była w podeszłym wieku. Wraz z sędziwym Symeonem rozpoznała w małym Jezusie zbawiciela.

Maria

matka Jezusa Chrystusa, żona Józefa z Nazaretu, jedna z głównych osób w wierze wielu wyznań chrześcijańskich, znana jest także w innych religiach (np. w islamie).Św. Maria z Nazaretu życiorys SPIS TREŚCI Życiorys i biografia św. Marii z Nazaretu Dzieciństwo i młodość Narodziny i młodość Jezusa Kult Marii z Nazaretu TWOIM ZDANIEM... Który święty jest Ci bliższy? Maria z Nazaretu Św. Maria z NazaretuŚw. Maciej Apostoł Św. Maciej Apostoł 1. Życiorys i biografia św. Marii z Nazaretu Maria z Nazaretu urodziła się przed 20 r. p.n.e. w Jerozolimie lub Seforis. Zmarła po 30 r. n.e. najprawdopodobniej w Efezie. Zwana również Matką Bożą, Najświętszą Maryją Panną, Bogurodzicą. Była matką Jezusa Chrystusa, żoną Józefa z Galilei. Czczona głównie wśród katolików. 2. Dzieciństwo i młodość Maria z Nazaretu była córką św. Anny i św. Joachima. Jej rodzice długo nie mogli doczekać się potomka, dlatego jako osoby wierzące skierowały do Boga prośbę, aby zesłał im dziecko. W odpowiedzi na to wołanie ukazał im się anioł, który przekazał im radosną nowinę. Będą mieli córkę, którą pozna i uwielbi cały świat. Warto dodać, że Maria była niepokalanie poczęta

Jezus

• Chyba nie trzeba przedstawiać :)

Józef

• Małżonek Marii z Nazaretu, tradycyjnie nazywany jej Oblubieńcem, opiekun Świętej Rodziny, święty Kościoła powszechnego, uznany za patrona chrześcijańskich małżeństw, rodzin oraz ludzi pracy i dobrej śmierci, częstokroć porównywany do Abrahama.

Zuzanna

w Biblii, w 13 rozdziale Księgi Daniela, według katolickiego i prawosławnego kanonu, nie uznawanego za natchnione przez judaizm, i inne religie – piękna i cnotliwa małżonka bogatego rządcy Joakima, córka Chilkiasza. Dwaj starcy, będący sędziami, zapałali żądzą do pięknej żony Joakima i pewnego razu, gdy się kąpała, posłużyli się szantażem, by ją zdobyć. Kiedy Zuzanna odrzuciła ich zaloty, starcy oskarżyli ją przed tłumem o cudzołóstwo. Niewinna Zuzanna poniosłaby śmierć przez ukamienowanie, gdyby nie młody prorok Daniel. Oburzony nieprawością starych sędziów, wypytując ich z osobna wykazał ich kłamstwa, za co skazano ich na śmierć, a Zuzanna odzyskała wolność i cześć

• Pochodziła prawdopodobnie z Magdali, miasta na zachodnim brzegu Morza Galilejskiego. Obecna we wszystkich 4 ewangeliach. Jej spotkanie z Jezusem owocuje wypędzeniem z niej siedmiu demonów. Niektórzy uważają, że jest ona grzeszną kobietą, która namaściła stopy Jezusa olejkiem i wytarła je włosami. Maria przyłączyła się do uczniów Jezusa. Prawdopodobnie przekazała swoje środki na wsparcie służby Jezusa. Była obecna w czasie ukrzyżowania, również obserwowała, gdzie został pochowany Jezus. Wcześnie rano wraz z dwiema kobietami przyszła do grobu, by namaścić ciało Jezusa, jednak zastały pusty grób. Jej to także jako pierwszej ukazał się Jezus po zmartwychwstaniu, lecz uczniowie nie uwierzyli jej nowinie, dopóki sami nie ujrzeli zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa.

Maria Magdalena

Jakub

• Był żydowskim rybakiem z Galilei, znad Morza Galilejskiego, synem Zebedeusza, razem ze swoim bratem Janem [Mat. 4,21]. Został imiennie powołany przez Jezusa by pójść za nim, co też niezwłocznie uczynił, zostawiając dotychczasowe zajęcie [Mat. 4,22]. Prawdopodobnie Jakub był starszym z braci, o czym możemy wnioskować np. z tego, że Jan jest przedstawiany jako brat Jakuba, a nie odwrotnie [np. Mat. 4,21; Mk 5,37] Wraz z Piotrem (pierwotnie Szymonem) i jego bratem Andrzejem, Jakub uczestniczył z Janem w pierwszych wydarzeniach publicznej służby Jezusa, np. w uzdrowieniu opętanego w synagodze oraz teściowej Piotra w Kafarnaum [Mk 1,21-34]. Najwyraźniej cała czwórka znała się wcześniej i pracowała razem, gdyż w Łuk. 5,10 nazywani są towarzyszami. Jakubowi i Janowi Chrystus nadał przydomek Boanerges (Synowie Gromu)

Piłat

Był piątym prefektem rzymskiej prowincji Judei. Znany jest jako sędzia w procesie Jezusa Chrystusa. Znajduje się we wszystkich kanonicznych Ewangeliach. U Mateusza obmywa ręce i niechętnie wysyła Jezusa na śmierć, zwłaszcza, że interweniuje u niego żona, nie chcąc śmierci niewinnego człowieka. U Łukasza nie dość, że sprzeciwia się osądowi żydowskiemu, ale odsyła Jezusa do Heroda Antypasa. U Jana wyraźnie stwierdza, że żadnej winy w Jezusie nie znajduje. By uspokoić tłum, kazał Jezusa wychłostać, próbował również wypuścić go zamiast Barabasza. Jednakże Piłat był człowiekiem nieudolnym i bojaźliwym. Gdy Żydzi zagrozili mu, że doniosą na niego cesarzowi, zląkł się i wydał Jezusa na śmieć krzyżową. Za ten wymuszony wyrok zemścił się na Żydach umieszczając na krzyżu napis "Jezus Nazareński, król żydowski".

Kajfasz

• Arcykapłan żydowski, który bierze udzial w skazaniu Jezusa na śmierć

Piotr

• Piotr - jeden z dwunastu wybranych przez Jezusa apostołów. Na imię miał Szymon, jednakże bardziej znany jest pod imieniem Piotr, ktore nadał mu Jezus dwukrotnie - raz, podczas pierwszego spotkania w Betabarze, gdzie przyprowadził go do Jezusa jego brat Andrzej (J 1,42), drugi raz po jego wyznaniu wiary w Nauczyciela jako Chrystusa, Syna Boga Żywego (Mat 16,18). Jezus stwierdził wtedy, że objawił to Szymonowi sam Bóg i będzie ta prawda filarem kościoła Chrystusowego.

Izajasz

Prorok, syn Amosa (innego niż prorok Amos). Z woli Bożej służył w Judzie i Jerozolimie za dni królów judzkich, Uzzjasza, Jotama, Achaza i Hiskiasza – prawdopodobnie Izajasz działał później niż prorok Ozeasz, ale wcześniej niż Micheasz. Za dni Izajasza królestwo judzkie znajdowało się w opłakanym stanie moralnym - książęta, jak i lud stale się buntowali; byli niczym „lud Gomory”. Bóg uprzedził Izajasza, że jego poselstwo będzie przez większość odrzucone.

Jeremiasz

• Prorok, syn Chilkiasza, kapłana z Anatot, miasta lewickiego położonego na terytorium Beniamina, niecałe 5 km na pn-wsch od Jerozolimy (Joz 21,13.17.18; Jer 1,1). Jeremiasz został powołany na proroka jako młody człowiek w 13 roku rządów króla judzkiego Jozjasza (VII p.n.e.). Bóg mu oznajmił: „Wybrałem cię sobie, zanim cię utworzyłem w łonie matki, zanim się urodziłeś, poświęciłem cię, na proroka narodów przeznaczyłem cię” (Jer 1,2-5). Początkowo Jeremiasz wzbraniał się, aby przyjąć powołanie na proroka, ale dzięki Bożej mocy stał się tak niezłomnym w tym, co robił, że gdy Jezus pełnił swoją służbę, to niektórzy brali Go za wskrzeszonego Jeremiasza

Jonasz

• Według Księgi Jonasza, Bóg kazał mu się udać do Niniwy, stolicy Asyrii, wroga Izraelitów. Miał nawoływać jej mieszkańców, aby zaniechali swych niegodziwości. Jonasz, chcąc się uchylić od tego polecenia, wsiadł na statek udający się w przeciwnym kierunku, do Tarszisz[2]. Rozpętała się jednak burza i dla Jonasza stało się jasne, że tego powodem jest jego ucieczka przed Bogiem. Kazał załodze wyrzucić się za burtę. Kiedy to uczynili, sztorm ucichł, a Jonasz podobno został połknięty przez wielką rybę, w której brzuchu spędził trzy dni i trzy noce[3]. Gdy ryba wypluła go na brzeg, postanowił spełnić swą misję w Niniwie, której mieszkańcy w rezultacie okazali skruchę Bogu, zaczęli pościć i modlić się o przebaczenie. Dzięki temu JHWH odwołał zapowiedzianą karę za nieposłuszeństwo i miasto zostało oszczędzone.

Matuzalem

• postać biblijna, syn Henocha, najstarszy człowiek wymieniony w Starym Testamencie, mający żyć 969 lat[1]. Matuzalem występuje w Księdze Rodzaju, w rozdziale 5, w wersach 21–27. Był synem Henocha, ojcem Lamecha i dziadkiem Noego. Lamech urodził się wtedy, gdy Metuszelach miał 187 lat (Rdz 5,25). Długowieczność Matuzalema stała się przysłowiowa, np. w wyrażeniach matuzalowy/matuzalemowy wiek, matuzalowe/matuzalemowe lata. Wiek Matuzalema był wyrażony w kalendarzu żydowskim, który jest kalendarzem księżycowym, oznacza to, że wiek Matuzalema wynosił ok. 939 lat, ponieważ 33 lata księżycowe odpowiadają 32 słonecznym.

Adam i Ewa

• Pierwszy człowiek stworzony, pod koniec szóstego dnia stworzenia. Powstał z prochu ziemi, stąd wywodzi się jego imię. Był umieszczony w Edenie, miał się opiekować ogrodem Bożym, mógł spotykać się z Bogiem osobiście. Pierwszym jego dziełem było nazwanie zwierząt. Z jego żebra Bóg stworzył pierwszą kobietę, którą Adam nazwał Ewą, matką wszystkich żyjących. Pod namową węża Ewa skusiła Adama do przestąpienia prawa Bożego i zjedzenia owocu z zakazanego drzewa. Po zgrzeszeniu musiał opuścić Eden, zrodził Abla, Kaina, Seta oraz synów i córki nie wymienione z imienia. Przeżył dziewięćset trzydzieści lat.

Benjamin

• Beniamin, syn Jakuba. Był ostatnim z synów patriarchy, jedynym, który urodził się na terenie Palestyny. Konając przy jego urodzeniu, Rachela chciała, by go nazwano -Synem mojej boleści-, ale ojciec zmienił potem wydźwięk imienia na bardziej pozytywny. Żywił dla niego uczucia szczególne. Gdy w czasie głodu zmuszony był wysłać synów po żywność do Egiptu, jego jednego zachował przy sobie. Potem musiał się zgodzić na żądanie nie rozpoznanego Józefa, podówczas wezyra egipskiego, i pozwolić na to, aby Beniamin pojechał z braćmi. Został wtedy oskarżony o kradzież, ale na szczęście Józef dał się poznać i rzucając się w objęcia braci, najpierw uściskał najmłodszego. Jego też najhojniej obdarował. Tyle Księga Rodzaju (35, 18; 42-46). Jeśli nie liczyć wykazów jego dzieci (Rdz 46, 21; Lb 26, 38-40 itd.), Beniamina już potem w Biblii nie spotykamy, a proroctwo, w którym jest wymieniony (Rdz 49, 27), dotyczy nie jego osoby, ale pokolenia Beniamitów. Widnieje też na ich tablicach genealogicznych. Stawszy się ojcem rodu, który w dziejach Izraela odegrał wielką rolę, sam się już na dziejowej scenie nie ukazywał. Mimo to Grecy wpisali go do swych synaksariów i wspominali w dniu 19 grudnia.