6 Lampy oliwne

Lampy oliwne-roztropne czekanie

Wesele w czasach Jezusa odbywało się w dwóch etapach. Pierwszym były zaręczyny. Po zaręczynach młodzi, choć byli już małżeństwem, żyli nadal osobno. Drugi etap następował dopiero po roku i łączył się z weselem. Na dzień przed zaślubinami pan młody w towarzystwie przyjaciół udawał się po narzeczoną do domu jej rodziców, skąd później orszak weselny przybywał do domu oblubieńca. Tutaj młodych błogosławili rodzice, a zgromadzeni goście składali im życzenia. Nazajutrz wieczorem odbywała się ceremonia zaślubin. Panna młoda otoczona druhnami trzymającymi zapalone lampy zajmowała miejsce pod baldachimem i oczekiwała na pana młodego. Pan młody po przybyciu stawał obok niej i następowało oficjalnezawarcie małżeństwa. Po ceremonii ucztowano siedem dni.

Dziś wesele będzie tylko tłem do naszych rozważań. Będziemy mówić o… lampach, z którymi druhny czekały na pana młodego, i o oliwie, dzięki której świeciły jasnym płomieniem, uświetniając ceremonię zaślubin.

W czasach Jezusa lampki oliwne miały kształt miseczki z dziobkiem i były zrobione z gliny. Wkładano do nich lniany knoteki wlewano oliwę. Nasączony oliwą knotek gasł, gdy oliwy zabrakło. Takimi lampkami oświetlano wnętrzna domów po zachodzie słońca, ale były również używane do oświetlenia orszaku weselnego i ceremonii zaślubin, która odbywała się wieczorem.

Jezus posłużył się obrazem lampy oliwnej, by pokazać nam, w jaki sposób mamy się przygotować na Jego przyjście.

„Wtedy podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych,a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w swoich naczyniach.

Gdy się pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: «Oto pan młody [idzie], wyjdźcie mu na spotkanie!»

Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: «Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną». Odpowiedziałyroztropne: «Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie»

Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto.

Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: «Panie, panie, otwórz nam!» Lecz on odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was». Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”.

Przypowieść opowiada o oczekiwaniu na pana młodego przez dwa rodzaje panien. Pierwsze z nich zostały nazwane roztropnymi. One przewidziały, że oliwa może się skończyć, dlatego wzięły zapas. Zapomniały o tym nierozsądne. Dlatego nie udało im się wejść na ucztę weselną. W tej przypowieści Pan Jezus przekazuje prawdę o królestwie Bożym.

Panny roztropne wiedziały, jak się przygotować i zrobiły to, w przeciwieństwie do panien nierozsądnych, które wprawdzie miały dobre chęci, ale nie były przygotowane. Aby móc ocenić, co pomoże nam osiągnąć zbawienie, potrzebujemy roztropności.

racjonalny

mądry

zapobiegliwy

przezorny

CZŁOWIEK ROZTROPNY

dalekowzroczny

rozsądny

niegłupi

dojrzały

Roztropność jest cnotą. Cnota to stała skłonność człowieka do czynienia dobra. W tym przypadku jest to stała skłonność do działania po dokładnym namyśle. Człowiek roztropny jest przenikliwy i przewidujący. Ocenia sytuację rozważnie,korzystając ze swojej wiedzy i życiowych doświadczeń. Potrafi sobie wyobrazić, co się może stać, i dzięki temu udaje mu się uniknąć niepożądanych sytuacji. Czyni to, co dobre, i w każdym momencie umie wybrać właściwy sposób postępowania.

Co oznacza roztropność w naszym życiu duchowym? Cnota roztropności podpowiada nam, w jaki sposób powinniśmy szukać naszego zbawienia. „Kto chciałby prowadzić dobre życie, musi przecież wiedzieć, czym jest «dobro» i znać jego wartość. Roztropność pomaga ocenić, co jest dobre i co należy czynić, oraz co jest złe i czego należy unikać

Powinniśmy czynić dobro w każdej chwili naszego życia, gdyż nie wiemy, kiedy ono się zakończy. To właśnie oznaczają słowa Jezusa kończące przypowieść o dziesięciu pannach: „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. Niestety, zdarza się, że popełniamy grzechy przeciw cnocie roztropności. Do grzechów tych zaliczmy:

LEKKOMYŚLNOŚĆ – gdy nie przemyślimy działania, które mamy podjąć, źle dobierzemy środki zmierzające do osiągnięcia celu. Panny nierozsądne chciały brać udział w uczcie, ale nie pomyślały o tym, by wziąć zapas oliwy.

BRAK ROZWAGI – gdy nie weźmiemy pod uwagę różnych aspektów czynu, jakiego chcemy się podjąć. Panny nierozsądne nie wzięły pod uwagę tego, że pan młody może się spóźnić i oliwy może zabraknąć.

BRAK STAŁOŚCI – gdy wiemy, że coś jest dobre, ale tego nie robimy, bo jest trudne albo nie mamy ochoty tego wykonać. Być może któraś z panien nierozsądnych pomyślała, że przydałby się zapas oliwy, ale naczynie na oliwę jest zbyt ciężkie, więc nie miała ochoty wziąć go ze sobą.

OPIESZAŁOŚĆ – gdy nie podejmujemy decyzji we właściwym czasie. Panny nieroztropne zbyt późno postanowiły, że pójdą kupić oliwę.

Grzechy przeciw roztropności zaczynają się na „nie”. Nie zastanawiamy się, nie chcemy, nie bierzemy pod uwagę. Roztropność jest na „tak”. Zastanawiam się, biorę pod uwagę. Potrzebujemy łaski Bożej, która nam pomaga czynić dobro. Łaskę otrzymujemy przez nasze nawrócenie, czyli gdy zdecydujemy, że chcemy robić to, co nas przybliża do Boga. Najlepszym sposobem odzyskania Bożej łaski jest sakrament pokuty i pojednania. Pomocą w utrzymaniu w nas życia w łasce uświęcającej jest częste przyjmowanie Komunii Świętej,

NotatkaDzięki kierowaniu się cnotą roztropności w życiu duchowym wiemy, w jaki sposób powinniśmy szukać zbawienia. Roztropność pomaga ocenić, co jest dobre i co należy czynić oraz co jest złe i czego należy unikać. Pomaga nam w tym Duch Święty.

Grzechy przeciw roztropności: • lekkomyślność, • brak rozwagi, • brak stałości, • opieszałość..