Tolerancja ekologiczna. Skala porostowa.OROSTY

TOLERANCJA EKOLOGICZNA SKALA POROSTOWA

TOLERANCJA EKOLOGICZNA

Każdy organizm (gatunek) ma swoje specyficzne miejsce życia. Przestrzeń, którą zajmuje, wraz z zespołem czynników abiotycznych umożliwiających jego życie nazywamy siedliskiem. Dla sowy, dzika, mchu czy sarny siedliskiem jest las, dla koniczyny, pasikonika – łąka, a dla zająca, żyta czy pszenicy – pole uprawne. Na osobniki żyjące w środowisku działają różnorodne czynniki abiotyczne, których wartości ulegają większym lub mniejszym zmianom. Zdolność przystosowania się organizmów do zmian czynników abiotycznych nazywamy tolerancją ekologiczną. Zakres zmienności czynnika, w którego granicach organizm może przeżyć, nazywamy jego zakresem tolerancji ekologicznej.

Zakres tolerancji organizmu w stosunku do danego czynnika środowiska jest określony przez jego najniższą (minimum) i najwyższą (maksimum) wartość.

Najkorzystniejsze dla funkcjonowania organizmu są wartości średnie, określane jako optymalne. Wartości mniejsze lub większe od optymalnych są dla organizmu niekorzystne, a ich przekroczenie powoduje jego śmierć.

Możliwość życia organizmów w danym środowisku wyznaczają dwie skrajne wartości działającego czynnika: minimum i maksimum

Wąski i szeroki zakres tolerancji ekologicznej

przykłady

Niektóre gatunki mają szeroki zakres tolerancji ekologicznej. To znaczy, że lepiej się przystosowują do zmian danego czynnika i dlatego obszar ich występowania jest rozległy. nazywamy eurybiontami. Nazywamy je eurybiontami. Inne gatunki mają wąski zakres tolerancji ekologicznej w odniesieniu do danego czynnika co sprawia, że mają ograniczony zasięg występowania. Nazywamy je stenobiontami.

Organizm może wykazywać różną tolerancję wobec różnych czynników środowiska, np. organizm a ma szeroką tolerancję pod względem temperatury, ale wąską pod względem wilgotności

Gatunki wskaźnikowe

Gatunki o wąskim zakresie tolerancji ekologicznej na określone warunki środowiska są nazywane gatunkami wskaźnikowymi (bioindykatorami).

Wiedza ta jest wykorzystywana do analiz określających np. stan środowiska. W Polsce do badania stanu czystości wody wykorzystuje się planktonowe skorupiaki (rozwielitki), rośliny (pałki szerokolistną i wąskolistną), glony (np. chlorellę), a także ryby (np. pstrągi).

POROSTY

Porosty a steżenie dwutlenku siarki w powietrzu

Ustalenie stanu zanieczyszczenia powietrza dwutlenkiem siarki jest możliwe obserwując porosty. Określone gatunki porostów są wrażliwe na obecność tego związku, więc są klasycznym przykładem bioindykatorów. Gatunkek porostu, wygląd i rozmiar ich plechy pozwala ocenić poziom stężenia dwutlenku siarki w powietrzu atmosferycznym. Dość duże stężenie tego związku tolerują jedynie porosty skorupiaste, np. misecznica proszkowata. Jeśli powietrze jest mniej zanieczyszczone, można zaobserwować porosty o plesze listkowatej przylegającej do pnia, np. złotorost postrzępiony. W terenie mało zanieczyszczonym rosną gatunki porostów krzaczkowatych, np. mąklik otrębiasty. Plechy niektórych z nich, np. brodaczki zwyczajnej czy odnożycy jesionowej, są dość sztywne, opadające i rozgałęzione.

POROSTY

SKALA POROSTOWA

1. Tolerancja ekologiczna to zdolność przystosowania się organizmu do określonych wartości działającego czynnika. 2. Każdy organizm ma określony zakres tolerancji ekologicznej w stosunku do danego czynnika środowiska. 3. Życie organizmów w określonym środowisku wyznaczają dwie skrajne wartość tolerancji ekologicznej: minimum i maksimum. Najkorzystniejsze dla organizmu są wartości optymalne. 4. Niektóre gatunki mają szeroki zakres tolerancji ekologicznej nazywamy je eurybiontami. Oznacza to że lepiej przystosowują się do zmian danego czynnika. 5. Natomiast organizmy mające wąski zakres tolerancji nazywamy stenobionty 6. Bioindykatory - gatunki wskaźnikowe. 7. Skala porostowa - informuje o czystości powietrza

Podsumowujac...

Zadania interaktywne

Prezentacja powstała w oparciu o: - zasoby Internentu - treści i zdjęcia z podreczników różnych wydawnictw

Dziękuję za uwagę!!! Marzena Kieca