Powtórzenie lektur Reduta Ordona

Powtórzenie lektur obowiązkowych Reduta Ordona Adam Mickiewicz

Rodzaj - liryka

Gatunek - wiersz

Wiek i epoka - XIX, romantyzm

Dlaczego Mickiewicz uśmiercił Ordona? Z niewiedzy, rzecz jasna. Wieszcz nie uczestniczył w powstaniu listopadowym. Szczegóły bitewnych zdarzeń poznawał więc z drugiej ręki, z relacji świadków. Słuchał ich w Dreźnie, przez które wędrowali uciekinierzy z kraju po klęsce powstania, by osiąść ostatecznie we Francji czy Anglii i utworzyć Wielką Emigrację. Adam Mickiewicz w sierpniu 1831 r. przybył do Wielkopolski i tu, po upadku powstania, spotkał się z liczną grupą uchodźców z kraju. Jednym z nich był Stefan Garczyński. Opowiedział on Mickiewiczowi epizod dotyczący obrony Fortu numer 54 na warszawskiej Woli. Wieszcz był na tyle lojalny, że zaznaczył, iż „Reduta Ordona" to opowieść zasłyszana: nadał jej wszak podtytuł „Opowiadanie adiutanta", a całość ujął w cudzysłów.

Kontekst historyczny

Szturm Woli przez wojska rosyjskie w roku 1831 roku

Reduta 54

Wydarzenia

Osaczenie reduty przez oddział Rosjan.

Nierówna walka z obrońcami reduty.

Szturm Rosjan na Warszawę.

Zniszczenie ostatniego działa Polaków.

Walka na broń ręczną.

Zdobycie reduty przez Rosjan.

Wysadzenie reduty przez Ordona.

Śmierć żołnierzy.

walczących stron

Sposób prezentowania

Wylewa się spod skrzydła ściśniona piechota Długą, czarną kolumną, jako lawa błota, Nasypana iskrami bagnetów. Jak sępy, Czarne chorągwie na śmierć prowadzą zastępy.[...] Już czernią się na białych palisadach wałów.[...] w szaniec nieprzyjaciół kupa Już lazła, jak robactwo na świeżego trupa

Przeciw nim sterczy biała, wąska, zaostrzona, Jak głaz, bodzący morze, reduta Ordona.[...] Jeszcze reduta w środku, jasna od wystrzałów, Czerwieni się nad czernią: jak w środek mrowiska Wrzucony motyl błyska...

Moskale

Polacy

wzorzec osobowy

Tam stał zawsze, to działo kierował.[...] Widzę go znowu - widzę rękę - błyskawicę, Wywija, grozi wrogom, trzyma palną świcę, Biorą go - zginął, - o nie, - skoczył w dół, - do lochów”, „Dobrze - rzecze jenerał - nie odda im prochów”.

Julian Konstanty Ordon (16 października 1805 we Lwowie - 15 stycznia 1887) - polski wojskowy. Podczas powstania listopadowego w 1831 roku w czasie obrony Warszawy dowodził baterią artylerii w forcie nr 54, który został wysadzony w powietrze. Jego rzekomą śmierć opisał Adam Mickiewicz w swoim wierszu "Reduta Ordona".

Środki poetyckie

personifikacja

animizacja

Warszawa jedna twojej mocy się urąga, Podnosi na cię rękę i koronę ściąga

ostatnie działo, Strącone z łoża, w piasku paszczę zagrzebało

epitety

porównanie

czarne chorągwie,( reduta) biała, wąska,zaostrzona czarna bryła ziemi niekształtnej , rozjemcza mogiła,deszcz piasku

granat w sam środek kolumny się nurza, Jak w fale bryła lawy

oksymoron

onomatopeje

( kula) szumi, wyje,ryczy

anioł śmierci

Wymowa zakończenia utworu

Tylko czarna bryła Ziemi niekształtnej leży — rozjemcza mogiła. Tam i ci, co bronili, — i ci, co się wdarli, Pierwszy raz pokój szczery i wieczny zawarli.[...] Tam zagrzebane tylu set ciała, imiona: Dusze gdzie? nie wiem; lecz wiem, gdzie dusza Ordona On będzie Patron szańców! — Bo dzieło zniszczenia W dobrej sprawie jest święte, jak dzieło tworzenia: Bóg wyrzekł słowo stań się, Bóg i zgiń wyrzecze! Kiedy od ludzi wiara i wolność uciecze, Kiedy ziemię despotyzm i duma szalona Obleją, jak Moskale redutę Ordona: Karząc plemie zwycięzców zbrodniami zatrute, Bóg wysadzi tę ziemię, jak on swą redutę.

Teren wpisany do rejestru zabytków – Miejsce walki stoczonej 6 września 1831 roku w czasie powstania listopadowego (26 listopada 1830 – październik 1831) wraz z reliktami umocnienia obronnego – dzieła fortyfikacyjnego nr 54. Dzieło fortyfikacyjne znajdowało się na ówczesnym południowym krańcu zachodniego przedpola Warszawy. Obecnie obszar ten znajduje się na Ochocie, w pobliżu granicy z Wolą.

Społecznie postawiony przez Stowarzyszenie Reduta Ordona pomnik jako symboliczny grób żołnierzy polskich i rosyjskich. Ulica Na Bateryjce.