kl. 5-Pierwszy chrześcijanie

PIERWSI CHRZEŚCIJANIE, PRZEŚLADOWANIA

Pomódlmy się wyznaniem naszej wiary

Życie ludzkie powinno być oparte na miłości i dobroci, ale niestety nie zawsze tak jest. Zawsze żyli ludzie, którzy prześladowali innych. – Jakie znacie określenia przeciwstawne pojęciu „prześladowanie”?

Już w pierwotnym Kościele dochodziło do prześladowań chrześcijan. Gorliwym prześladowcą był Szaweł, który pozwolił na ukamienowanie św. Szczepana.

Przez całe wieki chrześcijanie byli prześladowani i dalej są. Wśród prześladowanych były również dzieci. Przykładem jest św. Józef Sánchez del Río.

Św. Józef Sánchez del Río urodził się 28 marca 1913 r. w Meksyku. Gdy w 1926 r. wybuchło powstanie Cristero bracia przyłączyli się do wojsk powstańczych. Mimo sprzeciwu matki i odmowy generała Józef został na własną prośbę wcielony do grupy powstańczej. Powierzono mu obowiązki noszenia sztandaru. Powstańcy ochrzcili go imieniem Tarsycjusza, starożytnego męczennika, który będąc jeszcze dzieckiem, został zabity, broniąc Eucharystii przed profanacją.

W czasie potyczki z wojskami federalnymi 25 stycznia 1928 r. został zabity koń przywódcy powstańców. Józef użyczył mu swojego, by ten mógł ratować się ucieczką. Podczas odwrotu zatrzymano Józefa.

Św 7 lutego młodego powstańca odprowadzono do rodzinnej miejscowości i uwięziono w kościele parafialnym, sprofanowanym i zdewastowanym przez wojska federalne. Miejscowy radny zaproponował Józefowi dwie możliwości w celu uniknięcia kary śmierci: wpłatę 5000 pesos lub dobrowolne wstąpienie do państwowej szkoły wojskowej. Józef odmówił.

W prowizorycznym więzieniu zatrzymano go do 10 lutego. Nocą z 7 na 8 lutego napisał do rodziców: „Moja kochana mamo, zostałem schwytany podczas dzisiejszej bitwy. Myślę o chwili, kiedy przyjdzie mi umrzeć. Nic to jednak, Mamo. Powinnaś zgodzić się z wolą Pana Boga. Umieram szczęśliwy u boku Naszego Pana. Nie chcę, żebyś się martwiła moją śmiercią. Powiedz raczej moim braciom, bo poszli w ślady najmłodszego spośród nas, tak wypełnisz wolę Bożą. Odwagi! Udziel mi swego błogosławieństwa razem z błogosławieństwem ojca. Pozdrów wszystkich ostatni raz. Otrzymacie serce Waszego syna, który Was oboje kocha i chciałby zobaczyć Was jeszcze przed śmiercią”.

Zmuszano go do wyrzeknięcia się wiary. Józef przed śmiercią krzyknął: Niech żyje Chrystus Król! i poprosił, by go rozstrzelano. Kapitan, zdenerwowany odwagą i zachowaniem chłopca, zastrzelił go.

Beatyfikował go papież Benedykt XVI 20 listopada 2005 r. Kanonizacji dokonał papież Franciszek 16 października 2016 r.

Młody Józef swoje życie opierał na wierze w Chrystusa, w obronie którego zginął.

– Co było charakterystyczne dla życia pierwszych chrześcijan? – Po czym inni ludzie rozpoznawali, że są oni uczniami Chrystusa? – Jak wyglądało życie wspólnotowe pierwszych chrześcijan?

Pierwsi chrześcijanie, którzy po Zmartwychwstaniu Pana Jezusa gromadzili się we wspólnocie, cieszyli się, że są razem, modlili się oraz uczestniczyli w Eucharystii, czyli „łamaniu chleba”. Przychodzili na spotkania, zabierając swoich bliskich i znajomych oraz przynosili dary dla tych, którzy byli w potrzebie. Najczęściej były to: ubrania, pożywienie, a niekiedy również i pieniądze ze sprzedaży swoich domów czy majątków.

Ojciec Święty Jan Paweł II w Liście do dzieci napisanym w Roku Rodziny przypomina:

„Dla iluż dzieci w dziejach Kościoła Eucharystia była źródłem duchowej siły, czasem wręcz bohaterskiej! Jakże nie wspomnieć na przykład tych świętych chłopców i dziewcząt z pierwszych wieków, jeszcze dzisiaj znanych i czczonych w całym Kościele? Wystarczy tu przypomnieć (...) św. Tarsycjusza – chłopca, którego słusznie można nazwać męczennikiem Eucharystii, gdyż wolał poświęcić swoje życie niż oddać Pana Jezusa, którego przenosił pod postacią chleba” (Jan Paweł II, List do dzieci). – Jak określa Eucharystię Jan Paweł II?

Podczas VII Pielgrzymki do Polski Jan Paweł II powiedział:

„Pierwsza chrześcijańska wspólnota (...) umacniała się Eucharystią. Jest ona, jak przypomina Sobór, źródłem i szczytem całego chrześcijańskiego życia. (...) Ta «więź miłości» była od początku źródłem jedności wspólnoty uczniów Chrystusa. Z niej wypływała troska o potrzebujących braci, tak że swoje dobra «rozdzielali każdemu według potrzeby». Ona była źródłem radości, prostoty serca i wzajemnej życzliwości. Dzięki tej eucharystycznej «więzi miłości» wspólnota (chrześcijańska) mogła trwać jednomyślnie w świątyni i jednym sercem szczerze wielbić Boga, a wszystko to było czytelnym świadectwem dla świata” (Jan Paweł II, Warszawa, 13 czerwca 1999 r.) – Czym charakteryzowali się pierwsi chrześcijanie?

Poznając życie pierwszych chrześcijan, powinniśmy naśladować ich w swoim życiu. Nieść radość, uśmiech i pomoc drugiemu człowiekowi. Przyjmując Pana Jezusa w Eucharystii, uczyć się od Niego miłości i pokory, służby drugiemu człowiekowi. Służąc człowiekowi, służymy samemu Jezusowi, który chce byśmy nieustanie byli Jego świadkami i stawali w Jego obronie. Wśród naszych rodaków mamy tych, którzy oddali życie w imię wyznawanej wiary.

Przykładami mogą być: ks. Jerzy Popiełuszko i o. Maksymilian Kolbe.

Pierwsi chrześcijanie trwali w nauce Apostołów, żyli zgodnie z nauką Chrystusa, modlili się i uczestniczyli w Eucharystii. My także – jako chrześcijanie jesteśmy do tego zobowiązani. Na koniec katechezy poproś Boga o wrażliwe serce, hojne w miłości do Boga i ludzi.