Drzewo Genealogiczne Pierwszych Piastów

Drzewo Genealogiczne

Pierwszych Piastów

Bolesław Rogatka

kazimierz Wielki

Leszek czarny

władysław łokietek

henryk Pobożny

Bolesław wstydliwy

przemysł II

Kazimierz kujawski

Henryk Brodaty

przemysł I

Leszek Biały

Konrad Mazowiecki

władysław Odonic

bolesław Wysoki

odon

Kazimierz Sprawiedliwy

Bolesław Kędzierzawy

Władysław laskonogi

Mieszko Stary

Władysław Wygnaniec

bolesław Krzywousty

Władysław Herman

Bolesław Szczodry

Kazimierz Odnowiciel

Mieszko II

bolesław chrobry

mieszko I

siemomysł

lestek

Siemowit

Siemowit (Ziemowit)

Siemowit syn Piasta i Rzepichy, był według legendy pierwszym władcą z dynastii Piastów na tronie gnieźnieńskim. Władzę objął po wygnaniu, bądź zgładzeniu, cieszącego się złą sławą Popiela.

Lestek (Leszek)

Lestek (Leszek), syn Siemowita, który po śmierci ojca objął władzę w Państwie Gnieźnieńskim.

Siemomysł

Siemomysł (Ziemomysł), syn Lestka. Był ojcem pierwszego przedstawiciela dynastii piastowskiej Mieszka I, który jako pierworodny zajął miejsce na tronie gnieźnieńskim po śmierci Siemomysła około 960 roku.

Mieszko I (około 935 - 25.V.992)

Syn legendarnego Ziemomysła, pierwszy historyczny władca z dynastii Piastów. On zdecydował ochrzcić Polskę.

Bolesław Chrobry (966/967 - 17.VI.1025)

Po śmierci Mieszka I Państwo Polan zostało przydzielone Bolesławowi Chrobremu.Jak wiadomo poza Bolesławem, pierworodnym synem Dobrawy, miał Mieszko trzech synów pochodzących z małżeństwa z Odą; Mieszka, Świętopełka i Lamberta. W pierwszym okresie swego panowania skupił się więc Bolesław na usunięciu z kraju Macochy i przyrodnich braci. Uczynił to w roku 995 wykorzystując osłabienie cesarza po klęsce, jaką ten poniósł na Połabiu.

Mieszko II

Po śmierci Bolesława I Chrobrego władzę w kraju przejął jego syn, Mieszko II. Jego aktywność polityczna u boku ojca oraz staranne wykształcenie, znał ponoć łacinę i grekę, pozwalają sądzić, że już wcześniej Chrobry przeznaczył go na swojego następcę i dobrze do tej roli przygotował. Koronacja królewska Mieszka II w grudniu 1025r. Trzeba wyraźnie zaznaczyć, że w czasie gdy Mieszko II wstępował na tron, kraj wyczerpany był toczonymi przez Chrobrego, nieustannie, wojnami. Przekładało się to zapewne na nastroje wśród ludu, który ponosił ciężar prowadzonych latami walk.

Kazimierz Odnowiciel (25.VII.1016 - 19.III.1058)

Po śmierci Mieszka II wróciła do kraju królowa Rycheza wraz synem Kazimierzem, który w chwili śmierci ojca miał niespełna osiemnaście lat. Według słów Galla Anonima władzę Polsce sprawowała w imieniu syna Rycheza, ale na skutek spisku została przez zdrajców wygnana, a Kazimierz pozostał w kraju jedynie jako władca marionetkowy. Dopiero od powrotu z wygnania, które datujemy na rok 1039, możemy mówić o rządach Kazimierza I, zwanego Odnowicielem, w Polsce.

Bolesław II Szczodry (Śmiały)(1041/42 - 1081/82)

W roku 1058 władzę w kraju przejął pierworodny syn Kazimierza Odnowiciela, nazwany na cześć pradziada Bolesławem. Nie przypadł jednak Bolesławowi w udziale po ojcu cały kraj, władał Wielkopolską, Małopolską i Śląskiem. Osobne dzielnice mieli wydzielone dwaj młodsi bracia księcia. Władysławowi Hermanowi przypadło Mazowsze. Panowanie Bolesława Szczodrego charakteryzuje niezwykła aktywność władcy w obszarze polityki zagranicznej. Interweniował wielokrotnie w Czechach, na Węgrzech oraz Rusi. Włączył się również książę Bolesław do sławnego sporu o inwestyturę pomiędzy królem Henrykiem IV, a papieżem Grzegorzem VII i wywalczył w ten sposób, opowiadając się po stronie papieża, koronę królewską.

Władysław I Herman(około 1043 - 4.VI.1102)

Władysław Herman jest bratem Bolesława Szczodrego; który został wygnany. Postać wszechwładnego wojewody Sieciecha z rodu Starżów-Toporczyków zdaje się całkowicie dominować nad przejawiającym brak inicjatywy w kluczowych kwestiach Władysławem Hermanem. Przeszedł więc do historii książę Władysław jako władca nieudolny i słaby. Nie zależy mu na tym, aby być królem.

Bolesław III Krzywousty(20.VIII.1086 - 28.X.1138)

W chwili śmierci ojca miał Bolesław Krzywousty niecałe szesnaście lat. Chciał wygnać Zbigniewa i zjednoczyć kraj. Cel szybko osiągnął. Pokonany Zbigniew poszedł na wygnanie, a Krzywousty zjednoczył w swoim ręku całą ojcowiznę i rozpoczął samodzielne rządy. Jednocześnie rozpoczął Bolesław przygotowania do podboju Pomorza. Organizując liczne zbrojne wyprawy na północnego sąsiada zyskał poparcie, liczącego na łupy wojenne, rycerstwa. Całe panowanie Krzywoustego charakteryzuje niezwykła aktywność wojena; prowadził on nieustanne walki z sąsiadami odnosząc na tym polu znaczne sukcesy.

Bolesław IV Kędzierzawy (ur. ok. 1122, zm. 5 stycznia 1173)

Książę mazowiecki od 1138, śląski w latach 1146–1163 i sandomierski od 1166. Książę krakowski i książę senior (zwierzchni) Polski w latach 1146–1173. Był synem Bolesława Krzywoustego.

Kazimierz II Sprawiedliwy (ur. 1138, zm. 5 maja 1194)

Książę wiślicki w latach 1166–1173, książę sandomierski od 1173, od 1177 książę zwierzchni Polski (książę krakowski (z włączonym do księstwa do 1182 Kaliszem i Gnieznem)), od 1186 książę mazowiecki i kujawski. Syn Bolesława III Krzywoustego z rodu Piastów. Przydomek Sprawiedliwy nie był mu współczesny, pojawił się w XVI wieku. Syn Bolesława Krzywoustego.

Mieszko III Stary (ur. 1122-1125, zm. 13-14 marca 1202)

Książę wielkopolski (część zachodnia z Poznaniem) w latach 1138–1177/1179, 1182–1202, książę senior w latach 1173–1177, książę zwierzchni Polski 1198–1199, 1199–1202, we wschodniej Wielkopolsce z Gnieznem w latach 1173–1177/1179, 1182–1202, w księstwie kaliskim w latach 1173–1177/1179, 1182–1191, 1194–1202, w południowej Wielkopolsce (nad Obrą) w latach 1138–1177/1179, książę zwierzchni Pomorza Gdańskiego w latach 1173–1177/1179, 1198–1199, 1199–1202, książę krakowski w latach 1173–1177, 1191, 1198–1199, 1199–1202, książę kujawski w latach 1195–1198. Syn Bolesława Krzywoustego.

Władysław II Wygnaniec (ur. 1105, zm. 30 maja 1159)

Książę senior (zwierzchni) Polski, krakowski, sandomierski, wschodniej Wielkopolski, kujawski, wrocławski i zwierzchni pomorski w latach 1138–1146. Najstarszy syn Bolesława Krzywoustego. Pod koniec swojego życia został wygnany za granicę-stąd jego przydomek.

Bolesław Wysoki (ur. 1127, zm. 7-8 grudnia 1201)

Książę śląski w latach 1163–1201 (do 1166 bez głównych grodów prowincji, Dolny Śląsk w podziale 1173, w 1201 ponownie Opole, w latach 1177–ok. 1185 strata Głogowa); w latach 1146–1163, 1172–1173, 1177 na wygnaniu. Był synem Władysława Wygnańca.

Henryk I Brodaty (ur. 1165-1170, zm. 19 marca 1238)

Książę wrocławski w latach 1201–1238, opolski 1201–1202, kaliski 1206–1207 i od 1234, władca Ziemi Lubuskiej do 1206, 1210–1218 i od 1230, od 1231 książę krakowski, od 1234 w południowej Wielkopolsce po rzekę Wartę, od 1230 opieka nad Opolem, od 1232 opieka nad Sandomierzem, od 1234 pełnia władzy nad Opolszczyzną (przekazanie Kazimierzowicom w zamian ziemi kaliskiej pod swoim zwierzchnictwem), ze śląskiej linii dynastii Piastów, założyciel tzw. monarchii Henryków Śląskich.

Henryk II Pobożny (ur. 1196-1207, zm. 9 kwietnia 1241)

Książę śląski, krakowski i wielkopolski 1238–1241 (do 1239 tylko w południowej Wielkopolsce po linię rzeki Warty) oraz Sługa Boży Kościoła katolickiego. Przez cały okres panowania nad ziemią kaliską i wieluńską (rudzką) sprawował wyłącznie opiekę nad małoletnimi książętami. W latach 1238–1239 rządził w księstwie opolskim i był regentem w sandomierskim. W 1238 odziedziczył po ojcu księstwo krakowskie. Kontynuował starania o koronę królewską. W czasie najazdu mongolskiego w 1241 stanął na czele koalicji wojsk wielu księstw polskich. Poległ w bitwie pod Legnicą. Syn Henryka Brodatego.

Bolesław Rogatka(ur. 1220-1225, zm. 26 grudnia 1278)

Książę krakowski w 1241, w latach 1241–1247 książę południowo-zachodniej Wielkopolski, książę śląski w latach 1241–1248, legnicko-głogowski w latach 1248–1249/1251, w 1249 strata Lubusza, od 1249 tylko w Legnicy, od 1277 także w Środzie Śląskiej. Syn Henryka Pobożnego.

Władysław III Laskonogi (ur. 1161-1166, zm. 3 listopada 1231)

Książę wielkopolski, w latach 1194–1202 w południowej Wielkopolsce, w latach 1202–1229 w Wielkopolsce, w latach 1202–1206[a], 1228–1229 książę krakowski, w 1206 oddał księstwo kaliskie Henrykowi I Brodatemu z linii śląskiej, 1206–1210 i 1218–1225 w Lubuszu, 1216–1217 tylko w Gnieźnie, choć według innych prawdopodobniejszych wersji oddał wtedy bratankowi tylko południowo-zachodnią Wielkopolskę. Syn Mieszka Starego.

Odon (ur. 1141-1149, zm. 20 kwietnia 1194)

książę poznański 1177/79-1182, książę w południowej Wielkopolsce 1177/79-1194, książę kaliski w latach 1193–1194. Był najstarszym synem księcia wielkopolskiego Mieszka Starego i jego pierwszej żony Elżbiety węgierskiej.

Władysław Odonic (ur. ok. 1190, zm. 5 czerwca 1239)

Książę wielkopolski, w latach 1207–1217 książę kaliski, 1216-1217 w południowo-zachodniej Wielkopolsce (według innych historyków w całej dzielnicy poznańskiej), od 1223 książę na Ujściu nad Notecią, od 1225 dodatkowo w Nakle, 1229-1234 w całej Wielkopolsce, 1234-1239 tylko na północ i wschód od rzeki Warty (niektórzy historycy przypuszczają, że na krótko przed śmiercią ponownie usunięty do Ujścia i Nakła).

Przemysł I (ur. 5 czerwca 1220- 4 czerwca 1221, zm. 4 czerwca)

Książę wielkopolski w latach 1239-1247 (współrządy z bratem), (według niektórych historyków w latach 1239-1241 tylko książę na Ujściu), 1247-1249 w Poznaniu i Gnieźnie, 1249-1250 w Poznaniu i Kaliszu, 1250-1253 w całej Wielkopolsce, 1253-1257 w Poznaniu. Syn Bolesława Odonica.

Przemysł II (ur. 14 października 1257, zm. 8 lutego 1296)

Władca z dynastii Piastów (ostatni męski przedstawiciel linii wielkopolskiej), książę poznański w latach 1257[a]–1279, książę wielkopolski w latach 1279–1296, książę krakowski w latach 1290–1291[b], –1296, król Polski w latach 1295–1296. Syn Przemysła I.

Leszek Biały (ur. 1184-1185, zm. 24 listopada 1227)

Książę zwierzchni Polski w latach 1194–1198, 1199, 1206–1210 i 1211–1227, książę mazowiecki 1194–1200, książę kujawski 1199–1200 z dynastii Piastów. Leszek Biały był trzecim bądź czwartym pod względem starszeństwa synem (najstarszym, który przeżył ojca) księcia krakowskiego, sandomierskiego i mazowieckiego Kazimierza II Sprawiedliwego oraz księżniczki znojemskiej Heleny.

Bolesław V Wstydliwy (ur. 21 czerwca 1226, zm. 7 grudnia 1279)

Książę krakowski (od 1243) i sandomierski (od 1232), ostatni przedstawiciel małopolskiej linii Piastów. W 1227 podczas zjazdu w Gąsawie został zamordowany ojciec Bolesława, Leszek Biały. Bolesław Wstydliwy był kolejną osobą po ojcu i dziadku, która w młodym wieku została osierocona przez ojca.

Konrad I Mazowiecki (ur. 1187-1188, zm. 31 sierpnia 1247)

W latach 1194–1200 współrządca razem z bratem Leszkiem w Małopolsce, na Mazowszu i Kujawach (według części historyków Kujawy Kazimierzowice otrzymali dopiero w 1198), od 1200 samodzielny książę kujawsko-mazowiecki, 1222–1228 w ziemi chełmińskiej, w latach 1229–1232 regent w Sandomierzu, 1229–1231 i 1241–1243 w Krakowie, w 1231 odłączył Sieradz i Łęczycę od księstwa krakowskiego i przyłączył do Mazowsza, w 1233 podział z synami i rezygnacja z Kujaw i północnego Mazowsza (płockie na północ od Wisły i Bugu), od 1233 w Żarnowie (dożywotnio), od 1241 w Radomiu (dożywotnio).

Kazimierz Kujawski (ur. ok. 1211, zm. 14 grudnia 1267)

Książę kujawski od 1233, w wielkopolskim Lądzie w latach 1239-1261, w Wyszogrodzie od 1242, książę sieradzki w latach 1247-1261, książę łęczycki od 1247, książę dobrzyński 1248. Kazimierz I był drugim pod względem starszeństwa synem Konrada I mazowieckiego i Agafii, księżniczki ruskiej z rodu Rurykowiczów, córki księcia wołyńskiego Światosława III.

Leszek Czarny (ur. ok. 1241, zm. 30 września 1288)

książę sieradzki od 1261 roku, łęczycki od 1267 roku, książę inowrocławski w latach 1273–1278, krakowski i sandomierski od 1279 roku. Był przyrodnim starszym bratem Władysława Łokietka.

Władysław Łokietek (ur. 3 marca 1260 -19 stycznia 1261, zm. 2 marca 1333)

Król Polski w latach 1320–1333, książę na Kujawach Brzeskich i Dobrzyniu 1267–1275 (pod opieką matki), udzielne rządy razem z braćmi 1275–1288, książę brzeski i sieradzki 1288–1300, książę sandomierski 1289–1292, 1292–1300 lennik Wacława II, regent w księstwie dobrzyńskim 1293–1295, książę łęczycki 1294–1300, książę wielkopolski i pomorski 1296–1300, na wygnaniu w latach 1300–1304, od 1304 w Wiślicy, od 1305 ponownie w Sandomierzu, Sieradzu, Łęczycy i Brześciu, od 1306 w Krakowie i zwierzchnictwo nad księstwami: inowrocławskim i dobrzyńskim, 1306 – 1308/1309 na Pomorzu, od 1314 w Wielkopolsce, od 1327 zamiana Sieradza i Łęczycy na Inowrocław i Dobrzyń, w 1329 utrata ziemi dobrzyńskiej, w 1332 utrata Kujaw. Był ojcem Kazimierza III Wielkiego. Do najważniejszych osiągnięć Władysława Łokietka na drodze do tronu królewskiego należało stłumienie buntów mieszczan wywołanych przez krakowskiego wójta Alberta oraz poznańskiego Przemka, a także umiejętnie prowadzona działalność dyplomatyczna. Był pierwszym władcą Polski koronowanym w Krakowie – w katedrze wawelskiej, przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława.

Kazimierz III Wielki (ur. 30 kwietnia 1310, zm. 5 listopada 1370)

W historiografii jest uważany za jednego z najwybitniejszych władców Polski. Kazimierz III Wielki unormował stosunki z królestwem Czech i Zakonem krzyżackim. W 1335 udało mu się uzyskać od czeskiego króla Jana Luksemburskiego zrzeczenie się pretensji do polskiego tronu. Ostatecznie w 1348 w Namysłowie zawarł pokój z Czechami na zasadzie status quo nie zrzekając się praw do Śląska. Na mocy pokoju kaliskiego z 1343 odzyskał zajęte przez Krzyżaków Kujawy i ziemię dobrzyńską, w zamian zrzekając się tymczasowo praw do Pomorza Gdańskiego. Kazimierz zrzekł się praw do całego Śląska podczas układu w Pradze w 1356 roku. Głównym sojusznikiem Kazimierza Wielkiego na arenie międzynarodowej było królestwo Węgier. Z pomocą węgierską w latach 1340–1349 przyłączył do Polski większą część Rusi Halicko-Włodzimierskiej. W polityce wewnętrznej doprowadził do kodyfikacji prawa (statuty wiślicko-piotrkowskie), rozbudowy systemu obrony państwa oraz rozwoju miast. W 1364 ufundował Akademię Krakowską.Chociaż był czterokrotnie żonaty, nie pozostawił legalnego następcy. Po śmierci Kazimierza – na mocy wcześniejszych układów – tron polski przypadł jego siostrzeńcowi, Ludwikowi Węgierskiemu.

Dziękuję za uwagę

Jan Knychas klasa 5a