W świecie kultury

W świecie kultury

Kultura i szacunek tworzą Twój dobry wizerunek.

Wyk. Natalia Wróblewska

• rzeczy materialne znalezione na miejscu wykopalisk, wykonane z kamienia, metalu, kości bądź drewna;
• zachowania grupy ludzi z danego regionu, takie jak pieśni, przysłowia, baśnie, mity, legendy, mody, obyczaje, zwyczaje czy obrzędy;
• zachowanie/ postępowanie danej osoby, jej myśli, uczucia i reakcje;
• sztuka i działalność artystyczna: muzyka, literatura, malarstwo, rzeźba, teatr i film.

W świecie kultury

Kultura słowa (magiczne słowa)

Emocje

Legenda o Smoku wawelskim

Zabawy ze smokiem

Naprawimy misia

/ Cz. Janczarski

Kto misiowi urwał ucho?No, kto? – pytam.Cicho, głucho...Nikt się jakoś nie przyznaje.Może jechał miś tramwajem?Może upadł, biegnąc z górki?Może go dziobały kurki?Może Azor go tarmosił, urwał ucho,Nie przeprosił?!Igła, nitka,Rączek para.Naprawimy szkodę zaraz!O już sterczą uszka oba.Teraz nam się miś podoba!

Moc dobrych słów: proszę, przepraszam, dziękuję.

03

02

01

Bartek w biegu trącił Kasię,bo chciał bardzo złapać Zdzisia.Kasia była obrażonai na Bartka i na Zdzisia.Bartek jednak się zatrzymał:- Nie płacz Kasiu, wina nasza!Ja za Zdzisia i za siebiebardzo, bardzo cię...

Wietrzyk porwał mój kapelusz,biegnę za nim, już go chwytam,ale wietrzyk powiał znowu,a kapelusz dalej zmyka...Pobiegł Tomek co sił w nogach,z wiatrem wcale nie był w zmowie.Zręcznie złapał mój kapelusz.Już go niesie. Co mu powiem?

Obiad dziś jest bardzo smaczny,bo jem ulubiony groszek.Mam ochotę zjeść go więcej,więc do mamy mówię...

PROSZĘ

PRZEPRASZAM

DZIĘKUJĘ

Jestem kulturalny w przedszkolu, w domu, na placu zabaw.

„Magiczne słowa”

/Nauczyciel przedstawia dziecku sytuacje, a dziecko określa jakich kulturalnych (magicznych) słów należy użyć./

Dziwni goście

Aktor w swojej pracy wykorzystuje emocje, aby przedstawić konkretną postać. Posłuchajmy piosenki pt. "Dziwni goście", która przypomni nam najczęściej pojawiające się emocje. Gdy już wszystkie sobie przypomnimy, zagrajmy w grę.

Legenda o Smoku wawelskim

* W niektórych wersjach legendy szewczyk, który pokonał smoka, miał na imię Skuba, w innych - Dratewka. Przy tej okazji warto dziecku wyjaśnić, że legenda to opowieść z zamierzchłych czasów, przekazywana z ust do ust, co sprzyja powstawaniu wielu różnych wersji tej samej opowieści. /Rozmowa o wierze we własne siły i możliwości./ Kiedy i dlaczego trudno nam uwierzyć w siebie?

Gimnastyka narządów mowy – "Smok Obibok"

„W dalekiej krainie mieszkał okrąglutki, malutki, zielony smok. Godzinami wylegiwał się, dlatego wszyscy nazywali go smokiem Obibokiem. W poniedziałek, jak co dzień rano, smok przeciągnął się (przeciągamy się), ziewnął (ziewamy) i przetarł zaspane oczy (przecieramy oczy). Rozejrzał się dookoła (buzia szeroko otwarta, czubkiem języka oblizujemy wargę górną i dolną) i postanowił pobawić się z dziećmi. Jednak najpierw musiał podnieść się i rozruszać. Na początku smok poćwiczył ogon: w górę, w dół (czubkiem języka dotykamy górną i dolną wargę), w prawo, w lewo (czubkiem języka dotykamy kąciki ust). Następnie poskakał (klaszczemy językiem) i pobiegał (wypychamy policzki językiem). Uniósł w górę ręce i pomachał nimi (buzia otwarta, język kierujemy w stronę nosa, następnie machamy nim). Smok poczuł się radośnie (wargi rozciągamy do uśmiechu) i odetchnął (głęboki wdech i wydech), gdyż poczuł w sobie energię. Po ćwiczeniach zgłodniał i jego brzuch włączył alarm: pobulgotał (bulll, bulll, bulll), zachichotał (hi, hi, hi, hi), warknął (wrr, wrr, wrr), chlipnął (chlip, chlip, chlip). Smok zjadł bułeczkę (naśladujemy ruchy żucia) i napił się herbatki (wciągamy powietrze wargami, jak przy piciu rurką). Po jedzeniu oblizał się (czubkiem języka oblizujemy wargi) i pomasował sobie brzuszek (masujemy brzuszki). Teraz zaprasza was do zabawy.”