Łyżwiarstwo Figurowe Prezentacja

Prezentacja

Łyzwiarstwo Figurowe

Spis Tresci

Historia Łyżwiarstwa

Opis Łyżew i Lodowiska

Konkurencje

Łyżwiarstwo w Polsce

Skoki

Ciekawostki

Historia Łyzwiarstwa Figurowego

Czyli jak to się zaczęło

Łyżwiarstwo - jako forma poruszania się po lodzie -sięga co najmniej VIII wieku. Początkowo ludzie w Europie Północnej jeździli po zamarzniętych jeziorach i rzekach na prymitywnych łyżwach wykonanych z kości zwierzęcych.

„Ojcem” łyżwiarstwa figurowego był Jackson Haines (1840-1875) amerykański baletmistrz, który w 1864 r. połączył łyżwiarstwo z baletem i zaprezentował pierwszy jazdę „artystyczną” do podkładu muzycznego. Jeździł na zaprojektowanych przez siebie łyżwach składających się z metalowych płóz przyczepianych bezpośrednio do butów. W latach ’60 i ’70 spopularyzował łyżwiarstwo figurowe w Europie.

Tu można zobaczyć jak wyglądały takie łyżwy

Urlich Salchow Axel Paulsen Werner Rittberger Alois Lutz

Pod koniec XIX w. łyżwiarstwo figurowe oficjalnie uznane zostało za dziedzinę sportu. W 1892 r. powstał Międzynarodowy ZwiązekŁyżwiarski. W 1896 r. odbyły się pierwsze Mistrzostwa Świata w łyżwiarstwie figurowym. W 1891 r. odbyły się Mistrzostwa Europy tylko w konkurencji solistów. Na początku XX w. pojawiły się takie sławy łyżwiarskie jak Urlich Salchow, Werner Rittberger, Axel Paulsen czy Alois Lutz. Zapisali się oni na kartkach historii skokami, które do dziś stanowią podstawowe elementy programów łyżwiarskich.

Opis Łyzew i Lodowisko

Opis łyżew, wymiary i jakość lodowiska

This paragraph is ready to hold stunning creativity, experiences and stories.

Zawody w łyżwiarstwie figurowym po raz pierwszy rozegrane zostały na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1908 w Londynie. Drugi raz zawodnicy rywalizowali o medale również podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich - w 1920 roku w Antwerpii (Belgia). Pierwszy raz dyscyplina pojawiła się na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Chamonix -1924.

Pierwsze Łyżwy

Najstarsza para łyżew jest z około 3000 roku p.n.e. – znaleziona została na dnie jeziora w Szwajcarii. Łyżwy zrobione były z kości nóg dużych zwierząt. Na każdym końcu kości znajdowały się otwory, przez które przeplecione były skórzane paski służące do umocowania łyżwy do stopy.

Około XIV wieku, Holendrzy zaczęli używać łyżew z żelazną płozą umieszczoną wewnątrz drewnianej obudowy i były one sporo dłuższe, a ich płoza w całości przylegała do podłoża. To właśnie Holandia nazywana jest prekursorem łyżwiarstwa. Już w Średniowieczu pojawiły się również pierwsze wzmianki rozróżniające łyżwiarstwo figurowe i szybkie. W okresie Odrodzenia znajdujemy pierwsze wzmianki o produkowaniu dwóch rodzajów łyżew: • krótkich – do jazdy figurowej • długich – do jazdy szybkiej W XVIII w. jazda na łyżwach była identyfikowana z zabawą. W ten sposób czas spędzali władcy angielscy i szkoccy, a także Napoleon I i III.

Łyżwy aktualnie

Łyżwy przeznaczone do jazdy figurowej są najwyższe i najcięższe ze wszystkich rodzajów łyżew. Ma to zapewnić ochronę dla kostki przy wykonywaniu skomplikowanych skoków i ewolucji. Płozy są przymocowane do podeszwy buta za pomocą śrub. Płozy mają około 4,7 milimetra szerokości i widziane z boku nie są płaskie, lecz lekko zakrzywione, tworząc łuk koła o promieniu 180-220 mm co jest określane jako „rocker” płozy. Mają one pośrodku rowek i są zakończone z przodu ząbkami (tzw. czubkiem) wykorzystywanymi w niektórych skokach i elementach krokowych. Podczas obrotów łyżwiarze używają tzw. „idealnego punktu” ostrza (ang. sweet spot), który jest najbardziej zaokrągloną częścią ostrza, tuż za czubkiem i blisko środka płozy. Płoza ma wyraźne dwie krawędzie: wewnętrzną (ang. inside edge) i zewnętrzną (ang. outside edge). Sędziowie wolą, aby łyżwiarze jeździli na jednej krawędzi ostrza, a nie na obu jednocześnie, co jest określane jako płaska krawędź (ang. flat edge). Łyżwy używane przez solistów i pary sportowe mają zestaw dużych, postrzępionych zębów na czubku ostrza (ang. toe pick). Ząbki na czubku ostrza są używane głównie do startu podczas skoków. Łyżwy do tańca na lodzie i jazdy synchronicznej są o ok. 2 centymetrów krótsze, a najniższy ząbek na czubku jest mniejszy, co ma ułatwić lepsze czucie krawędzi. Pozornie nie wymagająca wysiłku jazda na łyżwach figurowych przez najlepszych łyżwiarzy figurowych zasadniczo wynika z efektywnego wykorzystania krawędzi łyżwy do generowania prędkości.

Lodowisko - wymiary

Występują znaczne różnice w wymiarach lodowisk, na których rozgrywane są zawody łyżwiarstwa figurowego. Lodowiska olimpijskie mają wymiary 30 m × 60 m, lodowiska NHL 26 m × 61 m, zaś lodowiska europejskie 30 m × 64 m. Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) preferuje rozgrywanie zawodów najwyższej rangi na lodowiskach olimpijskich. Zgodnie z zasadą ISU nr 342 lodowisko na zawody organizowane przez ISU „jeżeli to możliwe powinno mierzyć 60 metrów w jedną stronę i 30 metrów w drugą, ale nie więcej, zaś nie mniej niż 56 metrów w jedną stronę i 26 metrów w drugą”

Lodowisko - jakość lodu

Jakość lodu ocenia się na podstawie gładkości, tarcia, twardości i kruchości. Czynniki wpływające na jakość lodu to temperatura, jakość wody i zużycie, powodowane głównie przez czubki łyżew zakończone ząbkami (ang. toe picks). Temperatura powierzchni lodu jest zwykle utrzymywana w zakresie od -5,5 °C do -3,5° C. W trakcie zawodów zazwyczaj po dwóch grupach następuje czyszczenie lodu, gdyż jego nieodpowiednia jakość może wpłynąć na jakość występów łyżwiarzy figurowych.

Konkurencje

Konkurencje, kategorie wiekowe, limit wiekowy, ocenianie

Konkurencje olimpijskie

Do olimpijskich konkurencji łyżwiarstwa figurowego należy: Jazda indywidualna (ang. Singles) – rywalizacja dla mężczyzn i kobiet (solistów i solistek), w której poszczególni łyżwiarze wykonują skoki, obroty, sekwencje kroków, spirale i inne elementy w swoich programach. Na notę łączną składają się punkty z programu krótkiego i programu dowolnego. Pary sportowe (ang. Pair skating) – duety łyżwiarskie składające się z kobiety i mężczyzny, które wspólnie jeżdżą na łyżwach wykonując elementy łyżwiarskie specyficzne dla tej konkurencji takie jak: skoki wyrzucane (w których partner „wyrzuca” partnerkę wykonującą skok), podnoszenia (w których partner za pomocą uchwytów podnosi nad swoją głowę partnerkę przyjmującą pozy), obroty w parach (gdy oboje łyżwiarzy kręci się wspólnie wokół jednej osi), spirale śmierci i inne elementy takie jak równoległe skoki. Na notę łączną składają się punkty z programu krótkiego i programu dowolnego. Pary taneczne (ang. Ice dance) – duety łyżwiarskie składające się z kobiety i mężczyzny, które wspólnie jeżdżą na łyżwach wykonując elementy łyżwiarskie specyficzne dla tej konkurencji. W przeciwieństwie do par sportowych, pary taneczne skupiają się na skomplikowanej pracy nóg wykonywanej w tanecznym trzymaniu partnerów w rytm muzyki. Podnoszenia w tańcu na lodzie nie mogą przekroczyć wysokości barków, a rzuty i skoki łyżwiarskie są niedozwolone. Na notę łączną do 2010 r. składały się punkty z tańca obowiązkowego, tańca oryginalnego i tańca dowolnego, zaś po 2010 r. na notę łączną składają się: taniec krótki i taniec dowolny

Konkurencje nieolimpijskie

Łyżwiarstwo synchroniczne (ang. Synchronized skating) – znane wcześniej jako łyżwiarstwo precyzyjne (ang. Precision skating), jest przeznaczone dla grup o różnej płci składających się od 12 do 20 łyżwiarzy. Konkurencja przypomina grupową formę tańca na lodzie z naciskiem na precyzyjne formacje grupy jako całości i złożone przejścia między poszczególnymi formacjami podczas występu. Podstawowe formacje to koła, bloki, linie, okręgi i skrzyżowania. Bliskie formacje i potrzeba pozostania zespołu w jedności zwiększają trudność kroków tanecznych wykonanych przez łyżwiarzy w tych elementach. Oficjalna propozycja włączenia łyżwiarstwa synchronicznego do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich została złożona przez ISU Międzynarodowemu Komitetowi Olimpijskiemu (IOC) we wrześniu 2014 roku[5]. Teatr na lodzie (ang. Theatre on Ice, w Europie znane jako Ballet on Ice) – forma łyżwiarstwa grupowego, która nie posiada tak sztywnej struktury jak łyżwiarstwo synchroniczne i pozwala na użycie rekwizytów oraz kostiumów teatralnych. Pokazy specjalne (ang. Special figures) – to wykonywanie skomplikowanych, oryginalnych wzorów na lodzie. Była to popularna konkurencja zaraz po powstaniu łyżwiarstwa figurowego i pojawiła się na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich tylko raz, w 1908 r.

Four skating – konkurencja w której czteroosobowa grupa łyżwiarzy składająca się z dwóch kobiet i dwóch mężczyzn wykonuje zarówno elementy łyżwiarskie indywidualnie jak i w parach, a także charakterystyczne dla tej konkurencji elementy wykonywane przez całą grupę jednocześnie.Adagio skating – odmiana konkurencji par sportowych, najczęściej spotykana w pokazach i rewiach łyżwiarskich, gdzie para wykonuje wiele akrobatycznych podnoszeń, ale w nie wykonuje innych charakterystycznych dla swojej konkurencji elementów łyżwiarskich, które musza obligatoryjnie znaleźć się w programach par na oficjalnych zawodach. Acrobatic skating – jest połączeniem sztuki cyrkowej, umiejętności technicznych gimnastyki artystycznej i łyżwiarstwa figurowego.

Łyżwiarstwo synchroniczne

Kategorie Wiekowe

Istnieje kilka podziałów kategorii wiekowych dla łyżwiarzy figurowych – zależnie od kraju i zawodów oraz ze względu na ich wiek i umiejętności. Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) używa następującego podziału kategorii wiekowych: Senior Junior Novice: Advanced Novice Intermediate Novice Basic Novice (A, B) Inny znany podział to: Senior Junior Novice (Pre-Novice) Intermediate (Pre-Intermediate) Juvenile Pre-Juvenile Preliminary Pre-Preliminary

W niektórych zawodach, w tym m.in. w międzynarodowym cyklu międzyklubowych zawodów; European Criterium, stosowany jest podział na: Senior Junior Novice Debs Springs Cubs Chics

Nikola Olszewska - I miejse w kategorii novice na Ogólnopolskich zawodach otwarcia w Oświęcimiu w 2015 roku

Maciej Bernadowski i Aleksandra Zworygina w parze tanecznej

Limity Wiekowe

W zawodach międzynarodowych seniorów organizowanych przez ISU, do startów dopuszczeni są jedynie łyżwiarze spełniający limit wiekowy – ukończyli 15 rok życia przed 1 lipca danego roku w którym organizowane są zawody. W zawodach międzynarodowych juniorów organizowanych przez ISU, do startów dopuszczeni są łyżwiarze, którzy nie ukończyli 19 roku życia przed 1 lipca danego roku, w którym organizowane są zawody. Do startu w mistrzostwach świata juniorów dopuszczeni są łyżwiarze, którzy ukończyli 14 lat przed 1 lipca danego roku w którym organizowane są zawody.

Ocenianie

Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) jest organem zarządzającym międzynarodowymi zawodami w łyżwiarstwie figurowym, w tym mistrzostwami świata i zawodami łyżwiarstwa figurowego na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich. Medale są przyznawane za końcowe wyniki zawodów wyrażone w nocie łącznej. Standardowe kolory medali to złoto za pierwsze miejsce, srebro za drugie miejsce i brąz za miejsce trzecie. Amerykańska federacja łyżwiarska U.S. Figure Skating przyznaje także medal z pewteru za miejsce czwarte podczas zawodów krajowych. Na mistrzostwach świata, mistrzostwach Europy, mistrzostwa czterech kontynentów oraz mistrzostwach świata juniorów, ISU przyznaje również małe medale za wyniki poszczególnych segmentów (program krótki, program dowolny oraz w przypadku par tanecznych: taniec krótki, taniec dowolny). Zdobycie medalu jest przypisywane tylko jednemu państwu, nawet jeśli para łyżwiarska składa się z zawodników różnej narodowości. Wyjątkiem od tej reguły są medale zdobyte przez parę sportową Ludowika Eilers / Walter Jakobsson w latach 1910–1911 przypisywane zarówno Niemcom jak i Finlandii. Poza początkiem XX wieku żadna para nie mogła reprezentować jednocześnie dwóch krajów w tej samej konkurencji.

Łyżwiarstwo Figurowe w Polsce

Wydarzenia w Polskim Łyżwiarstwie

1898 – Warszawskie Towarzystwo Łyżwiarskie jest członkiem Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej 1908 - Po raz pierwszy w Warszawie zostały zorganizowane Mistrzostwa Europy w łyżwiarstwie. Mistrzostwa odbyły się na lodowisku w Dolinie Szwajcarskiej. 1921 – powstaje Polski Związek Łyżwiarski 1922 – rozegrano pierwsze Mistrzostwa Polski w parach sportowych oraz jeździe indywidualnej mężczyzn 1930 – pierwsze Mistrzostwa Polski w jeździe indywidualnej kobiet 1956 – pierwsze Mistrzostwa Polski w parach tanecznych 1957 – Polski Związek Łyżwiarski jest zalążkiem dla Polskiego Związku Łyżwiarstwa Figurowego oraz Polskiego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego

Skoki

Toe loop, Salchow, Rittberger, Flip, Lutz, Axel

Toe Loop

Toe loop – jeden ze skoków kopanych rozpoczynany z najazdu tyłem z zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy i lądowany na tej samej zewnętrznej krawędzi. W Europie bywa nazywany cherry flip. Może być wykonywany w kombinacji od razu po poprzednim skoku. Toe loop rozpoczynany i lądowany na krawędzi wewnętrznej nazywany nosi nazwę toe valley i jest traktowany na równi z klasycznym toe loopem.

Tak wygląda toe loop

Salchow

Salchow – skok krawędziowy rozpoczynany z najazdu tyłem z wewnętrznej krawędzi lewej łyżwy. Łyżwiarz nabiera rotacji zamachując się prawą nogą i ląduje tyłem na zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy. Salchow najczęściej poprzedzany jest przez obrót trójkowy lub obrót Mohawk.

Tak wygląda salchow

Rittberger

Loop – skok krawędziowy rozpoczynany z najazdu tyłem jedna noga przed drugą, z zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy i lądowany na tej samej zewnętrznej krawędzi. W Europie znany jest pod nazwą Rittberger od nazwiska pomysłodawcy, niemieckiego łyżwiarza figurowego Wernera Rittbergera.

Tak wygląda Rittberger

Flip

Flip – skok kopany rozpoczynany z najazdu tyłem z wewnętrznej krawędzi lewej łyżwy. Wykonywany z prawej nogi po wbiciu ząbków łyżwy w lód. Niekiedy łyżwiarze zmieniają krawędź z wewnętrznej na zewnętrzną, co sprawia, że łyżwiarze skaczą nieprawidłowego lutza i jest uznawane za błąd nazywany lipa. Lądowanie flipa następuje tyłem na zewnętrzną krawędź prawej łyżwy.

Tak wygląda flip

Lutz

Lutz – skok kopany w którym łyżwiarz rozpoczyna go tyłem na zewnętrznej krawędzi lewej łyżwy, a prawą łyżwę wbija w lód. Ląduje na zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy. Dość często, łyżwiarze ułatwiają sobie skok, zmieniając krawędź z zewnętrznej na łatwiejszą wewnętrzną i skaczą w zasadzie flipa. Określa się to mianem flutza i uznaje za błąd.

Tak wygląda Lutz

Axel

Axel – jeden z podstawowych i najtrudniejszych skoków krawędziowych. Jako jedyny rozpoczynany z najazdu przodem po zmianie nogi przed samym skokiem, z zewnętrznej krawędzi lewej łyżwy. Łyżwiarz zamachuje się prawą nogą. Trudność skoku wynika z tego, że skok rozpoczynany jest do przodu, a lądowanie następuje tyłem. Powoduje to konieczność wykonania o pół obrotu więcej, niż wskazuje nazwa skoku. Skok po raz pierwszy wykonał jego pomysłodawca Norweg Axel Paulsen w 1882 r.

Tak wygląda Axel

2:15

Ciekawostki

• Pierwsze sztuczne lodowisko zbudowano w Chelsea koło Londynu (Anglia) w 1876 r.
• W 1742 r. powstał w Edynburgu (Szkocja) pierwszy w świecie klub łyżwiarski. Członkami
• klubu mogły zostać osoby, które pomyślnie zdały egzamin polegający na wykonaniu całego
• koła na jednej nodze i przeskoczeniu przez 3 cylindry ułożone jeden na drugim.
• Jedynym skokiem skakanym od przodu jest Axel.
• Pojedynczy Axel to półtora obrotu.
• Podwójny to 2 i pół obrotu.
• Potrójny to oczywiście 3 i pół obrotu.
• Obecnie łyżwiarze wykonują skoki z 4 obrotami.

• Na Igrzyskach Olimpijskich w Innsbrucku w 1976r. amerykański łyżwiarz figurowy - Terry Paul Kubicka wykonał nowy skok nazwany backflip, a później
• saltem Kubicka.
• Skok jednak został zabroniony jako element łyżwiarski m.in. z powodu
• lądowania na dwóch nogach.
• W 1998 roku podczas Igrzysk Olimpijskich w Nagano Surya Bonaly wylądowała
• backflip na jednej nodze. Wiedząc, że nie ma szans na złoty medal wykonała
• ten skok mimo, że był niedozwolony.

Dziękujemy za uwagę

Julia ChudzikKrysia Zakuła