kl. 6 (kl.7 Rzeczpospolita Obojga Narodów krajem tolerancji religijnej

Rzeczpospolita Obojga Narodów krajem tolerancji religijnej

Niedługo po rozpoczęciu chrystianiazacji Polski miały miejsce wydarzenia, które zaważyły na losach wielu chrześcijan. W 1054 roku doszło do tzw. schizmy wschodniej, która podziełiła Kościół w Europie na prawosławny (grecki, wschodni) oraz katolicki (łaciński, zachodni). W 1517 roku miała miejsce reformacja, w wyniku której powstały kościoły protestanckie/ W ten sposób uformowały się główne gałęzie chrześcijaństwa: katolicyzm, prawosławie i protestantyzm. W ich obrębie ukształtowały sie również mniejsze grupy, które nazywamy wyznaniami.

Kościoły chrześcijańskie (ogólnie)

Kościoły protestanckie

Kościół rzymsko-katolicki

Kościół prawosławny

Polska - krajem wielowyznaniowym

Do Polski przenikał luteranizm i kalwinizm. Najbardziej zróżnicowana pod względem wyznaniowym i narodowościowym była ludność miast Rzeczypospolitej. Obok Polaków, Litwinów i Rusinów tworzyli ją również Niemcy, Ormianie , Żydzi. W miastach polskich mieszkali też (chociaż mniej liczni) Anglicy, Szkoci, Węgrzy, Niderlandzczycy, Czesi. Cudzoziemcy podróżujący po naszym kraju dziwili się, że nieraz w tych samych miastach znajdowały się świątynie różnych wyznań chrześcijańskich. Należy równocześnie pamiętać, że w większości polskich miast istniały synagogi

Od średniowiecza Polska była krajem wielowyznaniowym. Już w XIVw. w granicach naszego kraju żyli katolicy i prawosławni. Oprócz tego mieszkali w nim wyznawcy judaizmu i muzułmanie. Napływ innowierców stał się szczególnie widoczny w czasach reformacji. Polskę nazwano wtedy "azylem heretyków". Na ziemiach Rzeczypospolitej chronili się wyznawcy wszystkich odgałęzień protestantyzmu, prześladowani na Zachodzie. Sprzyjała temu oczywiście tolerancja, wyraźnie widoczna w polityce polskich władców tego czasu. Byli to Zygmunt I Stary oraz jego syn Zygmunt August

Wszystkie te grupy wyznaniowe i narodowościowe cieszyły się własnym samorządem i korzystały ze stosunkowo rozległych swobód religijnych Było to możliwe dzięki polityce tolerancji wyznaniowej, która znalazła swój pełny wyraz w słynnym akcie konfederacji warszawskiej, uchwalonym na sejmie konwokacyjnym (6-29 stycznia 1573 ). Pod koniec obrad sejmowych, które miały na celu wybór nowego króla, postanowiono, że Polacy, tak jak ich przodkowie, będą się starali zachować między sobą pokój, sprawiedliwość i porządek, a różnice wyznaniowe nie będą powodem do przelewania krwi ani wymierzania kar. Był to pierwszy w Europie akt gwarantujący tolerancję religijną.