Analiza i interpretacja Samotności A.Świrszczyńskiej

Analiza i interpretacja wiersza Anny Świrszczyńskiej Samotność. Gromadzenie materiału do rozprawki.

Uczeń: I 17)dostrzega swoistość artystyczną dzieła; 18)wykorzystuje w interpretacji utworów literackich odniesienia do wartości uniwersalnych; III 2) gromadzi materiał rzeczowy potrzebny do tworzenia argumentu

menti.com

samotność

Samotność

Je­stem czy­sta jak to, cze­go nie ma, bez­piecz­na jak pla­toń­ska idea, bo­ga­ta jak moż­li­wość. Śmie­jąc się wy­cią­gam ręce do ty­sią­ca mo­ich wspa­nia­łych przy­szło­ści. Mogę stać się pia­ną na mo­rzu i osią­gnąć jej szczę­ście krót­ko­trwa­nia. Albo me­du­zą i mieć na wła­sność całą ślicz­ność me­du­zy. Albo pta­kiem z jego szczę­ściem lotu, albo ka­mie­niem z jego szczę­ściem wiecz­no­ści, albo dro­gą mlecz­ną.

Sa­mot­ność, ogrom­na per­ła sa­mot­no­ści, w niej się ukry­łam. Prze­strzeń, któ­ra się roz­prze­strze­nia, w niej ogrom­nie­ję. Ci­sza, źró­dło gło­sów. Nie­ru­cho­mość, mat­ka ru­chu. Je­stem sama. Je­stem sama, a więc je­stem ni­czym. Co za szczę­ście. Je­stem ni­czym, a więc mogę być wszyst­kim. Eg­zy­sten­cja bez esen­cji, esen­cja bez eg­zy­sten­cji, wol­ność.

Je­stem sama, je­stem sil­na. Sa­mot­ność chro­ni mnie. Je­stem sama, a więc mnie nie ma, nie ma mnie, a więc ist­nie­ję do­sko­na­le jak do­sko­na­łość, roz­ma­icie jak roz­ma­itość.

Po­tem przyj­dą lu­dzie. Da­dzą mi skó­rę, ko­lor oczu, płeć i na­zwi­sko. Da­dzą prze­szłość i przy­szłość ga­tun­ku homo sa­piens.

INTERPRETACJA

O czym jest wiersz?

Jaki stosunek ma podmiot do tego, o czym mówi? Jaki nastrój panuje w wierszu?

Kto mówi?

Które sformułowania wyrażają najlepiej stosunek poetki do samotności?

Jakie środki poetyckie stosuje autorka?

Czy język jest zrozumiały?

Jakim językiem mówi?

Czy gatunek wiersza wspomaga jego treść?

Jak nazywa się taki rodzaj wiersza?

Co chce przekazać podmiot?

Samotność, ogromna perła samotności, w niej się ukryłam.

Jestem czysta jak to, czego nie ma, bezpieczna jak platońska idea, bogata jak możliwość.

Przestrzeń, która się rozprzestrzenia, w niej ogromnieję

Jestem sama. Jestem sama, a więc jestem niczym. Co za szczęście. Jestem niczym, a więc mogę być wszystkim. Egzystencja bez esencji, esencja bez egzystencji, wolność.

Jestem sama, jestem silna. Samotność chroni mnie.

Samotność

przekleństwo czy błogosłwieństwo?

Jak odpowiedzieliby na to pytanie i dlaczego:

Skawiński?

Mały Książę?

Marek Winicjusz?

Rudy, Alek, Zośka?

Herkules Poirot?

Jan Kochanowski?

Santiago?

Anna Świrszczyńska?

A jaki jest Twój stosunek do samotności?

Zabierz głos w dyskusji.

Samotność jest przekleństwem czy błogosłwieństwem?