O trudnych relacjach w chorobie dziecka.

Temat: O trudnych relacjach w chorobie dziecka – „Oskar i pani Róża” Erica- Emmanuela Schmitta.

Plan lekcji.

Podanie skojarzeń do słowa choroba.

Odpowiedzi na pytania do wysłuchanego wywiadu.

Zadanie online.

12

Reakcje otoczenia na wieść o chorobie bohatera.

Potrzeby osób przebywających w szpitalu.

Postawa pani Róży wobec choroby Oskara.

13

Reakcja na chorobę dzieci i dorosłych.

10

Szpitalna rzeczywistość.

Podziękowanie za udział w lekcji.

14

Nazywanie emocji bohatera.

11

Wysłuchanie wypowiedzi autora książki.

Cele lekcji Uczeń: – podaje, skojarzenia do słowa choroba, – charakteryzuje relację chłopca z wolontariuszką, z rodzicami, – tłumaczy, z jakiego powodu wszyscy w szpitalu zaczęli traktować Oskara inaczej, – identyfikowanie, powtórne opowiedzenie i zdefiniowanie sytuacji problemowej dotyczącej Oskara ,

Podaj skojarzenia ze słowem choroba.

choroba

Potrzeby osób przebywających w szpitalu:

This is a paragraph of text waiting to be awesome subtitle.

Szpitalna rzeczywistość.

,,...życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć.”

Oskar znajduje się w szpitalu, w którym atmosfera jest przyjazna pacjentom, sprzyja nawiązywaniu między nimi kontaktów, Jednak wszyscy unikają jednego tematu. Czy wiesz jakiego? . Oskar przypomina nam o tym, że : " Zapominamy, że życie jest kruche, delikatne, że nie trwa wiecznie. Zachowujemy się wszyscy, jakbyśmy byli nieśmiertelni."

Eric- Emmanuel Schmitt o swojej książce.

VIDEO

+info

ZASTANÓW SIĘ NAD WYPOWIEDZIĄ AUTORA

Dlaczego autor był przekonany, że nikt nie będzie chciał czytać jego książki?

Kto zainspirował Schmitta do stworzenia postaci cioci Róży?

Którego z bohaterów pisarz szczególnie podziwia?

Kim są we Francji "panie Róże"?

Czy wiesz co to jest EMPATIA?

+info

W obliczu śmierci najważniejsza jest bliskość. Nigdy nie wiemy, jak sami zachowalibyśmy się w sytuacji bohaterów utrworu.

Kliknij na ikonkę i wykonaj zadanie online.

Kliknij na ikonkę i przejdź do zadania online.

Według psychologów proces przygotowywania się do śmierci jest długotrwały i trudny

Człowiek śmiertelnie chory przeżywa wiele różnorakich uczuć, pogrupowanych przez naukowców w określone fazy, w których dominują konkretne emocje. Fazy te mogą się ze sobą przeplatać. Są to:

1. faza wyparcia informacji o swoim stanie zdrowia, zaprzeczenia, szoku

4. faza akceptacji, pogodzenia się z umieraniem

3. faza smutku

2. faza gniewu, złości, buntu

Wskaż wydarzenia, słowa, które odzwierciedlają wszystkie te emocje przeżywane przez Oskara.

Dzięki pomocy cioci Róży Oskar godzi się ze śmiercią i dostrzega niezwykłość życia

. Przypomnijcie sobie, w jaki sposób pani Róża zareagowała na pytanie Oskara dotyczące jego niechybnej śmierci i jaka była reakcja bohatera. Zastanówcie się, dlaczego Oskar i wolontariuszka potrafili stworzyć tak niezwykłą więź, na czym oparta była ta relacja.

Przypomnijcie sobie rozdział, w którym Oskar zdecydował się na ucieczkę z domu. Dlaczego ten moment jest punktem kulminacyjnym w relacjach między rodzicami a chłopcem. Zwróćcie szczególną uwagę na rozmowę cioci Róży z bohaterem. Spójrzcie na notatkę prezentującą myśli Oskara, który czuje się winny i objaśnienia cioci Róży, która tłumaczy chłopcu zachowanie rodziców.

Jaką lekcję dostał od cioci Róży Oskar i jak rozumiecie słowa bohaterki skierowane do chłopca:

„– Wiesz, Oskarze, umrzesz któregoś dnia. Ale twoi rodzice także umrą. […] Tak. Oni też kiedyś umrą. Samotnie. Ze strasznymi wyrzutami sumienia, że nie udało im się pogodzić ze swoim jedynym dzieckiem, Oskarem, którego bardzo kochali. […] Pomyśl o nich, Oskarze. Zrozumiałeś, że umrzesz, bo jesteś inteligentnym chłopcem. Nie zrozumiałeś jednak, że nie ty jeden. Wszyscy kiedyś umrzemy. Twoi rodzice. Ja. – Tak. Ale ja pierwszy. – To prawda. Ty pierwszy. Ale czy z tego powodu wszystko ci wolno? Czy wolno ci zapominać o innych?”

Czy i w jaki sposób rozmowa z ciocią Różą wpłynęła na poprawę relacji bohatera z rodzicami?

Podsumowaniem dzisiejszych refleksji i pracy z lekturą niech będzie wasza odpowiedź na pytanie: Czego oprócz leków i opieki medycznej potrzebują osoby chore?

Ty, Oskarku, masz drobne kości i niezbyt dużo mięśni, to fakt, ale urok to nie tylko sylwetka i mięśnie, to także zalety serca. A tych masz w sobie pełno.

– Co masz im do zarzucenia? – Boją się mnie. Boją się ze mną rozmawiać. A im bardziej się boją, tym bardziej mam wrażenie, że jestem potworem. Dlaczego ich tak przerażam? Jestem aż taki brzydki? Śmierdzę? Kompletnie zidiociałem? – Nie boją się ciebie, Oskarze. Boją się choroby. – Choroba jest częścią mnie. Nie muszą zachowywać się inaczej, dlatego że jestem chory, chyba że mogą kochać tylko zdrowego Oskara? – Kochają cię, Oskarze. Powiedzieli mi to. – Rozmawiasz z nimi? – Tak. Są bardzo zazdrośni o to, że się tak dobrze rozumiemy. To znaczy może nie zazdrośni. Smutni. Smutni, że im się nie udaje. […] Wiesz, Oskarze, umrzesz któregoś dnia. Ale twoi rodzice także umrą. […] Tak. Oni też kiedyś umrą. Samotnie. Ze strasznymi wyrzutami sumienia, że nie udało im się pogodzić ze swoim jedynym dzieckiem, Oskarem, którego bardzo kochali. […] Pomyśl o nich, Oskarze. Zrozumiałeś, że umrzesz, bo jesteś inteligentnym chłopcem. Nie zrozumiałeś jednak, że nie ty jeden. Wszyscy kiedyś umrzemy. Twoi rodzice. Ja. – Tak. Ale ja pierwszy. – To prawda. Ty pierwszy. Ale czy z tego powodu wszystko ci wolno? Czy wolno ci zapominać o innych?

– Najciekawsze pytania wciąż pozostają pytaniami. Kryją w sobie tajemnicę. Do każdej odpowiedzi trzeba dodać „być może”. Tylko na nieciekawe pytania można udzielić ostatecznych odpowiedzi. – Chcesz powiedzieć, że dla „Życia” nie ma rozwiązania? – Chcę powiedzieć, że dla „Życia” jest kilka rozwiązań, a więc nie ma żadnego. – A ja myślę, ciociu, że dla życia nie ma innego rozwiązania niż żyć.

Praca domowa:

Uzasadnij w formie rozprawki, że śmierć zawsze przychodzi w nieodpowiednim momencie.

Dziękuję !

Aneta Godlewska