Katyń - ocalić od zapomnienia

Katyń - ocalić od zapomnienia

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer

Pamięć o zbrodni katyńskiej, ciągłe o niej przypominanie oraz rzetelne informowanie opinii światowej o rzeczywistych jej jest obowiązkiem obecnie żyjących, ale także następnych pokoleń.

Bitwa o prawdę i pamięć nigdy się bowiem nie kończy i jest szczególnie ważna i trudna, kiedy przeciwnikiem jest nie tylko niewiedza.

Po agresji na Polskę, we wrześniu 1939 r. w niewoli sowieckiej znalazło się około 250 tys. polskich jeńców, w tym ponad 10 tys. oficerów.

Na początku października 1939 r. władze sowieckie zaczęły zwalniać część jeńców-szeregowców. Podjęto decyzję o utworzeniu dwóch "obozów oficerskich" w Starobielsku i Kozielsku oraz obozu w Ostaszkowie, przeznaczonego dla funkcjonariuszy policji, KOP i więziennictwa.

Pod koniec lutego 1940 r. we wspomnianych obozach więziono 6 192 policjantów i funkcjonariuszy wyżej wymienionych służb oraz 8 376 oficerów. Wśród uwięzionych znajdowała się duża grupa oficerów rezerwy, powołanych do wojska w chwili wybuchu wojny. Większość z nich reprezentowała polską inteligencję - lekarze, prawnicy, nauczyciele szkolni i akademiccy, inżynierowie, literaci, dziennikarze, działacze polityczni, urzędnicy państwowi i samorządowi, ziemianie. Obok nich w obozach znaleźli się również kapelani katoliccy, prawosławni, protestanccy oraz wyznania mojżeszowego.

Decyzja o wymordowaniu polskich jeńców wojennych zapadła na najwyższym szczeblu sowieckich władz.Podjęło ją 5 marca 1940 r. na podstawie pisma, które komisarz spraw wewnętrznych Ławrientij Beria skierował do Stalina. Twierdził: "Polacy są zatwardziałymi, nierokującymi poprawy wrogami władzy sowieckiej" i wnioskował o zastosowanie wobec nich najwyższego wymiaru kary - rozstrzelanie. Dodawał, że sprawy należy rozpatrzyć bez wzywania aresztowanych i bez przedstawiania zarzutów, decyzji o zakończeniu śledztwa i aktu oskarżenia.

Katyń Tej nocy zgładzono Wolność W katyńskim lesie... Zdradzieckim strzałem w czaszkę Pokwitowano Wrzesień. Związano do tyłu ręce, By w obecności kata Nie mogła ich wznieść błagalnie Do Boga i do świata. Zakneblowano usta, By w tej katyńskiej nocy Nie mogła błagać o litość, Ni wezwać znikąd pomocy.

Author's Name

Po trwających miesiąc przygotowaniach, 3 kwietnia 1940 r. rozpoczęto likwidację obozu w Kozielsku, a dwa dni później obozów w Starobielsku i Ostaszkowie. Przez następnych sześć tygodni Polacy wywożeni byli z obozów grupami do miejsc kaźni.

Z Kozielska 4 404 osób przewieziono do Katynia i zamordowano strzałami w tył głowy. 3 896 jeńców ze Starobielska zabito w pomieszczeniach NKWD w Charkowie, a ich ciała pogrzebano na przedmieściach miasta w Piatichatkach. 6 287 osób z Ostaszkowa rozstrzelano w gmachu NKWD w Kalininie, obecnie Twer, a pochowano w miejscowości Miednoje. Łącznie zamordowano 14 587 osób.

Tylko guziki nieugięte przetrwały śmierć świadkowie zbrodni z głębin wychodzą na powierzchnię jedyny pomnik na ich grobie (…) przeleciał ptak przepływa obłok upada liść kiełkuje ślaz i cisza jest na wysokościach i dymi mgłą smoleński las Autor: Zbigniew Herbert, Guziki z tomiku

Na mocy decyzji z 5 marca 1940 r. wymordowano również około 7 300 Polaków przebywających w różnych więzieniach na terenach włączonych do Związku Sowieckiego: na Ukrainie rozstrzelano 3 435 osób (ich groby prawdopodobnie znajdują się w Bykowni pod Kijowem), a na Białorusi około 3,8 tys. (pochowanych prawdopodobnie w Kuropatach pod Mińskiem). Większość z nich stanowili aresztowani działacze konspiracyjnych organizacji, oficerowie nie zmobilizowani we wrześniu 1939 r., urzędnicy państwowi i samorządowi oraz "element społecznie niebezpieczny" z punktu widzenia władz sowieckich.

Kiedy NKWD mordowało polskich jeńców i więźniów, ich rodziny stały się ofiarami masowej deportacji w głąb ZSRS przeprowadzonej przez władze sowieckie. Według danych NKWD w czasie dokonanej wówczas wywózki zesłano łącznie około 61 tys. osób, głównie do Kazachstanu.

Informację o odkryciu masowych grobów w Katyniu Niemcy podali 13 kwietnia 1943 r.

(to dziś symboliczna rocznica zbrodni).

Wspomnienia

Celem Programu jest uczczenie zamordowanych przez NKWD w 1940 r. Bohaterów, a zarazem przywrócenie ich sylwetek zbiorowej pamięci narodu poprzez posadzenie 21.857 Dębów Pamięci. Każdy Dąb upamiętnia konkretną ofiarę Zbrodni Katyńskiej według zasady: jeden Dąb to jedno nazwisko

nasz Dąb Pamięci...

25 kwietnia 2018 roku w naszej szkole odbyła się uroczystość uhonorowania pamięci aspiranta Policji Państwowej Władysława Witkowiaka, jednej z 21473 ofiar Zbrodni Katyńskiej przez posadzenie „Dębu Pamięci”. Uroczystość zaszczycili swoją obecnością Burmistrz Nowego Miasta Lubawskiego pan Józef Blank, Radna Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego pani Jolanta Szulc, Ksiądz Kanonik Zbigniew Markowski, Wiceburmistrz Nowego Miasta Lubawskiego pan Krzysztof Widźgowski, Komendant Powiatowy Policji w Nowym Mieście Lubawskim pan Jacek Drozdowski, Komendant Straży Miejskiej pan Piotr Wysocki, dyrektorzy nowomiejskich szkół podstawowych: pani Bożena Rutkowska-Marciniak i pan Jerzy Resicki, Przewodnicząca Rady Rodziców pani Brygida Karczyńska oraz radni miejscy.

Pamiętajmy!

Prezentację stworzono w oparciu o materiały znadujące się na stronach: Dzieje.pl, Strefa historii, https://katyn.ipn.gov.pl.

01