rafał wojaczek

rafał wojaczek

"gnój, alfons, nie wiadomo kto"

obsesja śmierci

"wojaczek – skandalista. wojaczek – katastrofista. poeta nowej fali, poeta przeklęty, geniusz, świr, pijak. "gnój, alfons, nie wiadomo kto", jak pisał o sobie. przede wszystkim jednak wojaczek – samotnik. wyobcowany, nie potrafiący odnaleźć się w społeczeństwie, nie mogący poradzić sobie z trudnościami świata."

waga cierpienia

ulga znikania

dą­żył do uzy­ska­nia wła­ści­we­go ko­lo­ry­tu utworu, za­pew­nie­nia me­lo­dyj­no­ści wraz z ry­mem i ryt­mem

wy­ka­zy­wał się dba­ło­ścią o struk­tu­rę li­ry­ki, sto­so­wał chęt­nie "ła­ma­nie wier­sza dla efek­tu" - ali­te­ra­cję i prze­rzut­nię

wykazywał per­ma­nent­ną po­trze­bę ak­tu­ali­za­cji form po­etyc­kich (angażował nawet kompozycje muzyczne) - poszukiwał nowych form przy jednoczesnym zakorzenieniu w tradycji literackiej (na wzór Rimbauda)

był pragmatycznym publicystą

nonkonformizm (echo romantyzmu)

niezgoda i bunt wobec status quo

rebelia wobec norm społecznych

stałe poczucie zagrożenia egzystencjalnego - lęk "przyrodzony", nie zaś chorobowy (za­ma­za­nie gra­nic mię­dzy lę­kiem w sen­sie me­dycz­nym a lę­kiem w sen­sie eg­zy­sten­cja­li­zmu)

zapis stanu zdrowia psychicznego i cierpień - autoterapia

ekspresjonizm, somatyzm, fizjologizm, poetyka katastroficzna

aspekt religijny - motywy chrystologiczne, transcendencja, usiłowanie wyjścia spod panowania Absolutu (emancypacja spod władzy Boga czy Rozumu poprzez zaprowadzenie panowania anomalii, tj. stanu anomii w ramach kierowania się popędami ciała)

Lew Szes­to­w, Nie­tz­sche­, libertyńskie pisma mar­ki­za de Sade

kreacyjność, literackość liryki, cechy eksperymentu artystycznego

transgresja i transformacja - ontologia podmiotu

osiągnięcie peł­nii an­dro­gi­nicz­nej poprzez ekspozycję podmiotu kobiecego, żeńskiego, ukonstytuowanie pod­miotu li­rycz­nego jako re­al­nego alter ego sta­ją­cego w opo­zy­cji do em­pi­rycz­ne­go "ja"; próba pojęcia miłości, śmierci, ko­bie­ty i wiersza jako aspek­tu Jed­ne­go.

DOTKNĄĆ... Dotknąć deszczu, by stwierdzić, że pada Nie deszcz, tylko pył z Księżyca spada Dotknąć ściany, by stwierdzić, że mur Nie jest ścianą, lecz kurtyną z chmur Ugryźć kromkę, by stwierdzić, że żyto Zjadły szczury i piekarz też zginął Łyknąć wody, by stwierdzić, że studnia Wyschła oraz wszystkie inne źródła Wyrzec słowo, by stwierdzić, że głos Jest krzykiem i nikogo to nie obchodzi

"Inna bajka", 1970

MARTWY JĘZYK Palcami ustalam rysy mojej twarzy Dwa palce wsadzam w usta i przydaję twarzy uśmiechu Jest to uśmiech rozdzierający przetłuszczoną skórę Jest to uśmiech od ucha do ucha wypełniony zwojami języka To jest martwy język

"Sezon", 1965

dziękuję