INWOKACJA-ADAM MICKIEWICZ

INWOKACJA

ADAM MICKIEWICZ

start

zadanie 5

POSŁUCHAJ

Odpowiedź 1

ADAM MICKIEWICZ

odpowiedź 2

KRÓTKO O inwokacji

Menu

Menu

odpowiedź 3

zadanie 1

odpowiedź 4

zadanie 2

Odpowiedź 5

zadanie 3

zadanie 4

posłuchaj

ADAM BERNARD MICKIEWICZ

ur. 24 grudnia 1798

zm. 26 listopad 1855

Epoka: Romantyzm

Inwokacja – rozbudowana apostrofa otwierająca utwór literacki (zazwyczaj poemat epicki), w której zwykle autor zwraca się do muzy, bóstwa lub duchowego patrona z prośbą o natchnienie, pomoc w tworzeniu dzieła.

W literaturze polskiej najbardziej znaną inwokacją jest początek Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. Autor początkowo kieruje słowa do ojczystej ziemi, następnie przechodzi do prośby skierowanej do Matki Boskiej o cud powrotu do ojczyzny.

Znajdź podane słowa: LITWO, OJCZYZNO, MOJA, TY, JESTEŚ, JAK, ZDROWIE, ILE, CIĘ, TRZEBA, CENIĆ, TEN, TYLKO, SIĘ, DOWIE, KTO, CIĘ, STRACIŁ, DZIŚ, PIĘKNOŚĆ, TWĄ, W, CAŁEJ, OZDOBIE, WIDZĘ, I, OPISUJĘ, BO, TĘSKNIĘ, PO, TOBIE

UŁÓŻ PODANE SŁOWA W ODPOWIEDNIEJ KOLEJNOŚCI:

Z, CUDEM, PANNO, DO, JEGO, OSTREJ, DZIECKO, OCHRANIASZ, BRAMIE, POWRÓCIŁAŚ, WIERNYM, GRÓD, ZDROWIA, LUDEM, ZAMKOWY, CO, MNIE, JASNEJ, I, NOWOGRÓDZKI, W, ŚWIECISZ, JAK, TY, ŚWIĘTA, CZĘSTOCHOWY, CO, BRONISZ,

WYBIERZ PRAWIDŁOWE ROZWIĄZANIE:

GDY OD PŁACZĄCEJ/RADOSNEJ MATKI POD JEJ/TWOJĘ OPIEKĘ OFIAROWANY, MARTWĄ PODNIOSŁEM/ZAMKĄŁEM POWIEKĘ I ZARAZ MOGŁEM PIESZO DO MOICH/TWYCH ŚWIĄTYŃ PROGU IŚĆ ZA WRÓCONE ŻYCIE PODZIĘKOWAĆ/POGRATULOWAĆ BOGU, TAK NAS POCIESZYSZ/POWRÓCISZ CUDEM NA OJCZYZNY ŁONO TYMCZSEM PRZENIEŚ/PRZENOŚ MOJĘ DUSZĘ UTĘSKONIĄ

POŁĄCZ ZDANIA TAK ABY TWORZYŁY SPÓJNOŚĆ:

TYMCZASEM PRZENOŚ

DO TYCH ŁĄK ZIELONYCH,

DO TYCH PAGÓRKÓW LEŚNYCH,

POSREBRZANYCH ŻYTEM;

SZEROKO NAD BŁĘKITNYM

ZBOŻEM ROZMAITEM,

DO TYCH PÓL MALOWANYCH

NIEMNEM ROZCIĄGNIONYCH;

WYZŁACANYCH PSZENICĄ,

MOJĄ DUSZĘ UTĘSKONIONĄ

DOPASUJ ZDANIA DO RYSUNKÓW:

GDZIE BURSZTYNOWY ŚWIERZOP, GRYKA JAK ŚNIEG BIAŁA,

GDZIE PANIEŃSKIM RUMIEŃCEM DZIĘCIELINA PAŁA,

A WSZYSTKO PRZEPASANE JAKBY WSTĘGĄ, MIEDZĄ

ZIELONĄ, NA NIEJ Z RZADKA CICHE GRUSZE SIEDZĄ

ODPOWIEDŹ 1

ODPOWIEDŹ 2

Panno Święta, co Jasnej bronisz Częstochowy I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem! Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem,

ODPOWIEDŹ 3

GDY OD PŁACZĄCEJ/RADOSNEJ MATKI POD JEJ/TWOJĘ OPIEKĘ OFIAROWANY, MARTWĄ PODNIOSŁEM/ZAMKĄŁEM POWIEKĘ I ZARAZ MOGŁEM PIESZO DO MOICH/TWYCH ŚWIĄTYŃ PROGU IŚĆ ZA WRÓCONE ŻYCIE PODZIĘKOWAĆ/POGRATULOWAĆ BOGU TAK NAS POCIESZYSZ/POWRÓCISZ CUDEM NA OJCZYZNY ŁONO TYMCZSEM PRZENIEŚ/PRZENOŚ MOJĘ DUSZĘ UTĘSKONIĄ

ODPOWIEDŹ 4

Tymczasem przenoś moją duszę utęsknioną Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych, Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych; Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem, Wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem;

ODPOWIEDŹ 5

Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała, Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała, A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.