SOCIAL SCIENCE THESIS

Patologie życia publicznego

Patologie społeczne to zachowania, które zakłócają równowagę społeczną. Patologia to nieprzestrzeganie ogólnie przyjętych norm i wartości. Dotyczy ona jednostek lub grup społecznych i orgnów władzy. Czynniki wywołujące zachowania patologiczne są różnorodne. Niektóre z nich to np. mikro uszkodzenia mózgu podczas porodu, a następnie braki w wychowaniu jednostek, czy wpływ środowiska i jego oddziaływanie na jednostkę. Do najbardziej powszechnych zjawisk patologicznych w Polsce należą: alkoholizm, narkomania, przestępczość. Inne zjawiska patologiczne to dewiacje seksualne, samobójstwa, czy prostytucja.

Alienacja władzy

zjawisko postępującego izolowania się władzy od społeczeństwa

Alienacja polityczna to proces, który dodatkowo jest dynamiczny. Oznacza to jego ciągły rozwój i ewolucję. Alienacja polityczna ma niewątpliwy wpływ na społeczeństwo oraz nastroje w nim panujące. Instytucje polityczne uznawane są w tym przypadku jako organy walczące z obywatelami, mające na celu jedynie wspomaganie władzy politycznej. W ujęciu tym są one wrogo nastawione do społeczeństwa i mają zabezpieczać polityków.

Biurokratyzacja władzy

podporządkowanie coraz większej sfery życia społecznego przepisom i procedurom prawnym.

Proces rozpowszechniania się organizacji opartych o model biurokracji, będący następstwem demokratyzacji, poszerzenie władzy urzędników poprzez podporządkowanie coraz większej sfery życia społecznego przepisom i procedurom prawnym.

Partykularyzm

kierowanie się interesem swojego środowiska (np. społecznego lub terytorialnego)

Stanowisko, zgodnie z którym ośrodki władzy i administracji nie uwzględniają całokształtu interesów określonego społeczeństwa czy państwa, ignorując potrzebę jego harmonijnego rozwoju gospodarczego lub kulturalnego, dbając jedynie o interesy własne, najczęściej własnej grupy interesu. Stronnicze decyzje podejmowane są wówczas na korzyść pewnych regionów kraju lub określonych grup społecznych, a pozostałe regiony są spychane na dalszy plan. W filozofii jest to jednostkowy punkt widzenia i działania, nie uwzględniający potrzeb ogółu. Przeciwnym stanowiskiem jest uniwersalizm. Jednostki nastawione partykularnie najczęściej nie są w stanie dostrzec problemów dotyczących ogółu.

Korupcja

wykorzystywanie funkcji publicznej w celu bezprawnego uzyskiwania korzyści

(łac. corruptio – zepsucie) – nadużycie stanowiska publicznego w celu uzyskania prywatnych korzyści. Korupcja może w praktyce powstawać niezależnie od formy rządów. Poziom korupcji może być bardzo różny, od drobnych przypadków wykorzystania wpływu lub faworyzowania w celu wyświadczenia lub oddania przysługi, do kleptokracji (rządów złodziei), gdzie porzucone zostają nawet zewnętrzne pozory uczciwości.

Demagogia

pozyskiwanie poparcia politycznego przez składanie nierealnych obietnic

(gr. demos – lud, agogos – wiodący, prowadzący) – wpływanie na opinię publiczną poprzez działanie obliczone na łatwy efekt, poklask. Demagogia rozwinęła się już w starożytnej Grecji, lecz pierwotnie miała nieco inne niż współcześnie znaczenie. Po grecku znaczy to „prowadzący lud”. Nazywano tak doskonałych mówców potrafiących wpływać na decyzję zgromadzenia ludowego. Izokrates przeciwstawiał demagoga tyranowi, lecz już wówczas Tukidydes zauważał, że demagog prowadzi lud, schlebiając jego próżności. Współcześnie oznacza to kłamanie na rzecz wygranej w wyborach lub schlebianie wyborcom, np. rozdawanie tzw. kiełbas wyborczych. Za demagogię uważane są kłamstwa, składanie popularnych i efektownych, ale niedających się spełnić obietnic, albo składanie obietnic bez intencji ich realizacji, schlebianie masom, szukanie kozła ofiarnego, stosowanie nielogicznych, ale przekonujących argumentów.

Nepotyzm

faworyzowaniu członków własnej rodziny przy rozdziale dóbr

Nepotyzm (łac. nepos „wnuk, potomek”) – faworyzowanie członków rodziny przy obsadzaniu stanowisk i przydzielaniu godności.Nepotyzm jest powszechny w krajach Trzeciego Świata, gdzie lojalność wobec rodziny jest nakazem kulturowym i gdzie faworyzowanie krewnych przybiera nierzadko karykaturalne formy. W reżimach dyktatorskich zdarza się „dziedziczenie” najwyższych stanowisk w państwie, czego przykładem jest Korea Północna, gdzie stanowisko przywódcy państwa i partii po Kim Ir Senie objął jego syn Kim Dzong Il, a następnie wnuk Kim Dzong Un. Różne państwa w różny sposób regulują kwestie pokrewieństwa w administracji publicznej. Do nepotyzmu może dochodzić zarówno na poziomie państwowym (obsadzanie stanowisk politycznych), jak również w organizacjach, instytucjach i firmach.

Klientelizm

kształtowanie układu nieformalnej zależności, polegającej na roztaczaniu opieki przez decydentów politycznych nad osobami w zamian za poparcie polityczne

Układ nieformalnych zależności typu ekonomiczno-politycznego, w ramach których wpływowy decydent polityczny (lub zasobny dysponent dóbr ekonomicznych) – (patron) roztacza opiekę nad osobą (lub grupą społeczną) – (klientela) w zamian za poparcie polityczne. Zjawisko klientelizmu jest powszechnie uznawane za formę patologii społecznej, ponieważ narusza formalne i oficjalne reguły gry politycznej i ekonomicznej. Powiązania typu klientelistycznego zaburzają prawidłowy (z punktu widzenia obowiązujących urządzeń i instytucji społeczno-politycznych) proces dystrybucji dóbr politycznych i ekonomicznych, doprowadzając do powstania "szarej strefy" nie podlegającej ogólnospołecznej kontroli. Zjawiskami pokrewnymi są zjawiska nepotyzmu oraz kumoterstwa.

Brutalizacja polityki

Wymuszanie posłuszeństwa obywateli przez przemoc, np. poprzez wykorzystanie sił wojska i policji do tłumienia strajków i manifestacji, przekraczanie zwykłych środków przymusu osobistego, represje wobec rodzin osób podejrzanych o działalność opozycyjną, inwigilacja opozycji itp. (wypadki poznańskie w 1956 r., wydarzenia grudniowe z 1970 r., zajścia w Radomiu w 1976 r., pacyfikacja kopalni "Wujek" w 1981 r.)

Defraudacja

Przestępstwo polegające na przywłaszczeniu powierzonych pieniędzy lub innych składników majątku. Defraudacja jest kwalifikowaną formą przywłaszczenia, która występuje w wielu ustawodawstawach. Jest często podstawową jego formą. Przedmiotem tego przestępstwa jest rzecz ruchoma, powierzona sprawcy. Osoba powierzająca oczekuje tego, że rzecz zostanie jej zwrócona, nie zostanie zniszczona i będzie używana zgodnie z przeznaczeniem. Sprawca dokonując defraudacji, nadużywa więc zaufania osoby powierzającej.

dziękujemy za uwage

prezentacje przygotowały:Natalia Wojciechowska Martyna Marach Magda Skalana