Osiągnięcia starożtych rzymian

Osiągnięcia Starożytnego Rzymu

Na rozwój kultury rzymskiej ogromny wpływ mieli Grecy : - wykształceni Rzymianie znali język grecki i studiowali literaturę grecką, - nauczycielami dzieci rzymskich często byli greccy niewolnicy, -do Rzymu sprowadzano dzieła rzemieślników i artystów greckich, - rzymscy architekci i rzeźbiarze wzorowali się na dziełach greckich - Rzymianie czcili bogów greckich, którym nadawali nowe imiona

Sozyges obliczył, że każdy rok składa się z 365,25 dni. Określił on liczbę dni dla poszczególnych miesięcy, a luty uczynił rokiem przestępnym raz na cztery lata. Zmiana jednak nie polegała na dodaniu do lutego jednego dnia, jak się to robi obecnie, lecz na powtórzeniu tego samego dnia. Tak więc co cztery lata każdy Rzymianin przeżywał dwa razy ten sam dzień. Ustalono go na 24 lutego. Powtórzony dzień został nazwany bissextilis, a rok przestępny nazywano również bissextilis lub bissextum. Początek nowego kalendarza został ustalony na dzień 1 stycznia.

Prawo rzymskie miało istotny wpływ na rozwój prawodawstwa europejskiego. Obok inżynierii była to druga dziedzina, w której Rzymianie odnieśli ogromny sukces. Jednakże sama kodyfikacja prawa rzymskiego nastąpiła stosunkowo późno. Dopiero na przełomie II i III wieku n.e., juryści rzymscy rozpoczęli spisywanie komentarzy, które w skodyfikowanej postaci stały się jednym z najcenniejszych dziedzictw kulturowych średniowiecznej Europy.

Ważnym osiągnięciem Rzymian z pewnością była filozofia. Na przełomie III i II wieku p.n.e. toczyła się zacięta walka między stronnikami starorzymskich obyczajów a zwolennikami żywiołowo przenikającej do Italii kultury greckiej. Aczkolwiek wpływ jej nie objął początkowo całego społeczeństwa rzymskiego, to jednak jej znaczenie w kołach rzymskiej arystokracji stale wzrastało.

W świątyniach rzymskich od początku republiki umieszczano posągi bogów, dzieła mistrzów etruskich. Wiele posągów znajdujących się w Rzymie zostało przywiezionych z Grecji, Sycylii czy Wschodu hellenistycznego gdzie zostały zrabowane. Duży wpływ na piętno tej twórczości miały cechy społeczeństwa rzymskiego, które odznaczały się realizmem. Przejawiał się on zwłaszcza w rzeźbach postaci, które miały charakterystyczne rysy twarzy. Pobożność nie pozwalała Rzymianom na przedstawienie bogów czy urzędników, reprezentantów ludu, nago.

Rozwinęło się również malarstwo, głównie dekoracyjne. Posługiwało się on głównie motywami historycznymi, o czym świadczą np. malowidła z III wieku p.n.e. znalezione w grobowcu na Eskwilinie. Dzięki następującej rozbudowie Rzymu pobudzona została twórczość artystyczna zwłaszcza rzeźbiarstwo, które osiągnęło poziom dorównujący sztuce greckiej. Wszystko było ozdabiane rzeźbami: rynki, place a nawet monumentalne budowle. Za to w malarstwie przejawiał się motyw roślinności.

Na uwagę zasługuje również rzemiosło wykonywane w szlachetnych kamieniach. Najsłynniejszym rzemiosłem była gemma Augustea, przedstawiająca Augusta z rodziną. W Rzymie nie brak też wysoce artystycznych naczyń ze srebra, np. ze skarbu z Boskoreale pod Pompeją, czy nawet naczyń glinianych dorównujących wazom greckim, np. z Arrrecjum w Etrurii.

Ważnym osiągnięciem okazało się ulepszenie betonu (cementu naturalnego), który w użyciu był już w państwie asyryjskim. Pierwszy raz Rzymianie użyli betonu w 150 roku p.n.e. Ten wynalazek starożytności był zapomniany przez cały okres średniowiecza. Beton rzymski charakteryzował się niezwykłą trwałością i wodoodpornością.

Pierwszy raz Rzymianie użyli betonu w 150 roku p.n.e. Ten wynalazek starożytności był zapomniany przez cały okres średniowiecza. Beton rzymski charakteryzował się niezwykłą trwałością i wodoodpornością. Wiele zabytków starożytnego Rzymu w całym basenie Morza Śródziemnego zostało wykonanych z betonu. Niektóre z nich przetrwały do dnia dzisiejszego.

Akwedukt (aquaeductus, od aqua – woda, ductus – prowadzenie) były to budowle doprowadzające wodę, do miasta ze źródła położonego odpowiednio wysoko (zazwyczaj górskiego z uwagi na czystość i niską temperaturę wody), rurami lub przewodem otwartym, w której woda płynie pod działaniem siły ciążenia.

Termy (thermae albo balnea) były to łaźnie złożone na kompleks obiektów ulokowanych na rozległym terenie, dostępnych dla wszystkich, zarówno ludzi wolnych jak i niewolników, dla bogaczy i biednych o określonych godzinach. Opłata za korzystanie z term była bardzo niska. Okresowo była znoszona przez cesarza w drodze łaski, aby tym samym zjednać sobie lud rzymski. W zasadzie termy były dostępne dla wszystkich, choć najczęściej istniał podział, który ściśle określał godziny kąpieli chorych, kobiet i mężczyzn.

Pierwsze drogi powstawały już w IV wieku p.n.e. i wzorowane były na tych budowanych przez Etrusków. Szlaki te prowadziły do sąsiednich miast w Lacjum i Etrurii. Były to między innymi prowadząca do Ostii, Via Ostiensis, prowadząca do Laurentum, Via Laurentina oraz Via Ardeatina, którą można było dotrzeć do Ardei. Ich nawierzchnię jednak tworzyła jeszcze ubita ziemia, a same drogi dopasowywały się do ukształtowania terenu. Nie były to więc jeszcze przykłady rzymskiego geniuszu.

Dzięki zamiłowaniu do igrzysk przejętych od Etrusków rozbudziła się twórczość sceniczna wzorowana początkowo na literaturze greckiej. Najczęszczą formą na jakiej wzorowali się Rzymianie była komedia, która została wzniesiona na wyżyny przez Tytusa Makcjusza Plauta. Przerabiał on komedie greckie dodając im zabarwień realiów rzymskich. Z drugiej strony bujnie rozwijał się tragizm. Na uznanie zasługują tu poeci tacy jak: Enniusz, Marek Pakwiusz i Lucjusz Akcjusz. W swoich sztukach opracowywali oni nie tylko tematy rodzime lecz czerpali również wzory z twórczości greckiej.

Za czasów Herona z Aleksandrii (ok. 10 – ok. 70 rok n.e.) skonstruowano pierwszą pompę strażacką.

Dziękuję...

Teraz koniecdziękuję za uwagę