Kościół lokalny.

Kościół lokalny.

"Przez Kościół partykularny (lokalny), którym jest na pierwszym miejscu diecezja rozumie się wspólnotę wiernych chrześcijan w jedności wiary i sakramentów z ich biskupem wyświęconym w sukcesji apostolskiej. Kościoły partykularne są uformowane «na wzór Kościoła powszechnego; w nich istnieje i z nich składa się jeden i jedyny Kościół katolicki»” (KKK 833).

Wspólnota Kościoła, do której należymy, szczególnie Kościół lokalny, w którym żyjemy wraz z naszymi bliskimi, jest miejscem, w którym poprzez kapłanów działa i czyni cuda Jezus Chrystus. O roli Kościoła lokalnego mówi nam Pismo święte: „Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami. I tak ustanowił Bóg w Kościele najprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają dar czynienia cudów, wspierania pomocą, rządzenia oraz przemawiania rozmaitymi językami. Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy przemawiają językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć? Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą” (1Kor 12,27-31). „Wiele znaków i cudów działo się przez ręce Apostołów wśród ludu. Trzymali się wszyscy razem w krużganku Salomona. A z obcych nikt nie miał odwagi dołączyć się do nich, lud zaś ich wychwalał. Coraz bardziej też rosła liczba mężczyzn i kobiet, przyjmujących wiarę w Pana” (Dz 5,12-14).

Struktura Kościoła lokalnego:

Biskup (gr. episcopus – strażnik) – nazwa przyjęta przez Kościół na oznaczenie przełożonych gmin chrześcijańskich, których zadaniem było strzeżenie i głoszenie nauki Apostołów, sprawowanie kultu oraz kierowanie życiem pierwszych chrześcijan. Wszyscy biskupi są następcami Apostołów. Obecnie rozróżniamy: biskupów diecezjalnych, stojących na czele Kościołów lokalnych, czyli diecezji,oraz biskupów tytularnych, wyznaczanych do pomocy biskupowi diecezjalnemu, zwanych też biskupami pomocniczymi.

Ks. Krzysztof Nitkiewicz - biskup sandomierski.

Ks. Edward Frankowski - biskup senior diecezji sandomierskiej.

Katedra (gr. kathedra – krzesło, siedzenie) – w podstawowym znaczeniu to krzesło, a w zgromadzeniach chrześcijańskich krzesło biskupa diecezjalnego, z którego przemawiał do wiernych. Od X wieku katedrami zaczęto nazywać rezydialne kościoły biskupie. Katedra nazywana jest matka wszystkich kościołów diecezji.

Katedra sandomierska

Kuria Diecezjalna (łac. curare – troszczyć się) – to zespół osób i urzędów, zwanych referatami bądź wydziałami, pomocnych biskupowi w kierowaniu diecezją min.: urząd kanclerza, notariusza, ekonoma i sędziego kościelnego.

Kuria sandomierska

Dekanat – część diecezji obejmująca kilka lub kilkanaście parafii. Podział diecezji na dekanaty (obowiązek ten należy do biskupa) ma na celu usprawnienie pracy duszpasterskiej. Na czele dekanatu stoi jeden z księży pracujących w tymże dekanacie, przeważnie jeden z proboszczów. Nazywa się go dziekanem. Jego rolą jest nadzór nad poszczególnymi parafiami oraz troska o dobro materialne i duchowe kapłanów pracujących w dekanacie.

Mapa diecezji

Ks. Mariusz Piotrowski - dziekan dekanatu połanieckiego.

Parafia (łac. parochia), probostwo – podstawowa jednostka organizacyjna Kościoła katolickiego a przede wszystkim określona wspólnota wiernych. Zwierzchnikiem parafii jest proboszcz, któremu mogą pomagać inni księża wikariusze, oraz kapelani czy rezydenci. Centralnym ośrodkiem życia parafii jest kościół parafialny

Seminarium Duchowne (łac. semino – zasiewam, wydaję plon, owoc) – kościelna wspólnota naukowo-wychowawcza, przygotowująca kandydatów do kapłaństwa. Formacja trwa zwykle 6 lat. Składają się na nią studia filozoficzno-teologiczne, modlitwa i praca nad sobą oraz ćwiczenia z zakresu praktyki duszpasterskiej. Oprócz zdobywania wiedzy seminarzyści maja upewnić się co do swojego powołania,uświadomić sobie jego treść i obowiązki z nim związane, oraz pogłębić swoją więź z Chrystusem.

Seminarium sandomierskie

Sanktuarium (łac. sanctus – święty, sanctuarium – miejsce święte) – w znaczeniu szerszym oznacza miejsce sakralne, które dzięki nadzwyczajnemu objawieniu posiada szczególne znaczenie kultowe. Początkowo rozwijały się w miejscach historycznej obecności Chrystusa w Ziemi Świętej, w okresie prześladowań Kościoła sanktuariami stały się groby męczenników, potem świątynie posiadające groby lub relikwie Apostołów.

Święty Krzyż

Sulisławice