WIARA, KTÓRA STAJE SIĘ KULTURĄ
człowiek w ogrodzie eden
"Pan Bóg wziął zatem człowieka i umieścił go w ogrodzie Eden, aby uprawiał go i doglądał"(Rdz 2,15)
cZEMU SŁUŻY PIĘKNO?
"Bo nie jest światło, by pod korcem stało,Ani sól ziemi do przypraw kuchennych, Bo piękno na to jest, by zachwycało Do pracy-praca, by się zmartwychwstało"
(C.K. Norwid, Piękno)
ur. 24 września 1821 w Laskowie-Głuchach, zm. 23 maja 1883 w Paryżu) – polski poeta, prozaik, dramatopisarz, eseista, grafik, rzeźbiarz, malarz i filozof.
Przez wszystko do mnie przemawiałeś - Panie,
Przez ciemność burzy, grom i przez świtanie;
Przez przyjacielską dłoń w zapasach z światem,
Pochwałą wreszcie - ach! - nie Twoim kwiatem...
(C.K. Norwid, Modlitwa)
PO CO JEST PIĘKNO?
Piękno zachęca do pracy, do tworzenia, do czegoś nowego....Człowiek ze swej natury jest istotą twórczą. Tworzenie jest jedną z wewnętrznych potrzeb człowieka. Człowiek może tworzyć rzeczy piekne i brzydkie. Przez swoje dzieła może przekazywać wartości, które rozwijają go, oraz dzieła, które niszczą dobro w człowieku. Piękno jest darem Boga. Tworzenie piekna i przebywanie wśród niego sprawia człowiekowi przyjemność. Piekno jest również formą obecności Boga.
Początki sztuki o inspiracji chrześcijańskiej były skromne i ściśle związane z odczuwaną przez wierzących potrzebą wypracowania pewnych znaków, opartych na Piśmie Świętym, którymi mogliby wyrażać tajemnice wiary, a zarazem «symbolicznego kodu», pozwalającego na wzajemne rozpoznawanie się i identyfikację, zwłaszcza w trudnych okresach prześladowań. Któż nie pamięta owych symboli, w których można też dostrzec pierwsze ślady sztuki malarskiej i plastycznej? Znaki ryby, chlebów, pasterza wskazywały na tajemnicę, stając się jakby niepostrzeżenie zalążkami nowej sztuki.
Od chwili gdy edykt Konstantyna pozwolił chrześcijanom wypowiadać się z całkowitą swobodą, sztuka stała się uprzywilejowaną formą wyrażania wiary. W wielu miejscach zaczęto wznosić majestatyczne bazyliki. Jakże nie wspomnieć tu choćby o antycznych bazylikach św. Piotra czy św. Jana na Lateranie, ufundowanych przez samego Konstantyna? Albo o Hagia Sophia w Konstantynopolu, wzniesionej z rozkazu Justyniana i ozdobionej arcydziełami sztuki bizantyjskiej?Podczas gdy architektura kształtowała przestrzeń sakralną, potrzeba kontemplacji misterium oraz ukazywania go w formach dostępnych dla ludzi prostych zrodziła stopniowo pierwsze formy sztuki malarskiej i rzeźbiarskiej. Zarazem powstawały też wczesne dzieła sztuki słowa i dźwięku. Nieco później Grzegorz Wielki stworzył podstawy dla bujnego rozwoju owej niezwykle oryginalnej odmiany muzyki sakralnej, która nosi jego imię. Natchniona melodyka śpiewu gregoriańskiego miała się stać w następnych stuleciach charakterystyczną formą wyrażania wiary Kościoła w muzyce podczas liturgicznej celebracji świętych tajemnic.
W tym procesie rozwoju nie brakło też momentów trudnych. Właśnie wokół problemu graficznego przedstawiania chrześcijańskiego misterium toczył się we wczesnych wiekach zaciekły spór, który przeszedł do historii pod nazwą «walk obrazoburczych». Święte wizerunki, rozpowszechnione już w praktyce kultowej Ludu Bożego,stały się przedmiotem gwałtownej kontestacji. Sobór obradujący w Nicei w 787 r., który uznał dopuszczalność tych wizerunków i ich kultu,był wydarzeniem historycznym nie tylko dla wiary, ale także dla samej kultury. Decydującym argumentem, jakim posłużyli się biskupi, aby rostrzygnąć spór, była tajemnica Wcielenia: skoro Syn Boży wszedł w świat widzialnej rzeczywistości, czyniąc ze swego człowieczeństwa jakby pomost między sferą widzialną a niewidzialną, to przez analogię wolno uznać, że zgodnie z logiką znaków graficzne przedstawienie tajemnicy może być traktowane jako jej zmysłowo postrzegalne uobecnienie. Ikona nie jest czczona dla niej samej, ale odsyła do rzeczywistości, którą przedstawia.
„Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią”. (Wj.20,4)
Sobór Nicejski II w 787 r. zezwolił na kult obrazów. Ponieważ odwieczne Słowo Boga przyjęło ludzką postać, wolno przedstawiać fizyczną postać Syna Bożego i malować wizerunki świętych.
Sakralne dzieła sztuki pomagały w:1. Poznaniu historii biblijnych (szczególnie w czasach gdy niewiele osób potrafiło czytać) 2. Poznawaniu faktów z życia postaci biblijnych oraz świętych 3. Oddawaniu czci Jezusowi, Maryi i świętym 4. Pokazywniu przez twórców, że Bóg i wiara są ważną częścią ich życia 5. Wykorzystaniu talentu artystów dla oddania czci Bogu i upiększania rzeczywistości.
Jedną z najbardziej znanych dzieł jest Pietà watykańska Michała Anioła z bazyliki św. Piotra na Watykanie z 1499r.
Człowiek po to jest stworzony, aby Boga, Pana naszego, chwalił, czcił i Jemu służył, a przez to zbawił duszę swoją.
Inne zaś rzeczy na obliczu ziemi są stworzone dla człowieka i aby mu pomagały do osiągnięcia celu, dla którego jest on stworzony. Św. Ignacy Loyola
kultura
Kultura to całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, wynik twórczych wysiłków człowieka oraz zespół norm i zasad obowiązujących w danej zbiorowości.
Kultura elitarna (wyższa) nastawiona jest na rozwój duchowy człowieka. Dominują w niej wartości wyższe, takie jak dobro, prawda, piękno. Charakteryzuje się ona wysokimi walorami artystycznymi. Korzysta z zasobów kultury narodowej i stanowi podstawę przekazu tradycji oraz dorobku społeczeństwa.
Kultura masowa cecuje się komercjalnością, jest łatwa w odbiorze. Dla swej przystępności rezygnuje często ze spraw wyższych i walorów artystycznych, chętnie posługując się kiczem. Odbiorcę traktuje się w niej jako źródło zysku.
12 - letni Jezus mówi o Domu Ojca, czyli o miejscu spotkania z Najwyższym.
Barok
Architektura sakrala
Średniowiecze
Odrodzenie
Baldachim nad grobem Św. Piotra
Katedra Notre dame w paryżu
Bazylika św Piotra w Rzymie
Kościół Św. Magdaleny
Kościół Sagrada familia XX wiek
XIXw. Kościół NMP w Budapeszcie
oświecenie
Rembrandt Harmenszoon van Rijn (ur. 15 lipca 1606 w Lejdzie, zm. 4 października 1669 w Amsterdamie) – holenderski malarz, rysownik i grafik. Uważany powszechnie za jednego z największych artystów europejskich i światowych.
Michelangelo Merisi da Caravaggio – włoski malarz działający w latach 1593–1610 w Rzymie, Neapolu, na Malcie i Sycylii. Był reformatorem malarstwa europejskiego na przełomie XVI i XVII wieku. W swoich obrazach wyrzekł się piękna ludzkiego ciała, idealizowanego przez malarzy renesansowych. W celu ukazania realizmu wprowadził do swych dzieł ostry światłocień.
Georges de La Tour (ur. przed 14 marca 1593 w Vic-sur-Seille, zm. 30 stycznia 1652 w Lunéville) – malarz francuski okresu baroku.Znany jest przede wszystkim z obrazów nocnych, takich jak Maria Magdalena, Nowo narodzony, Hiob czy Święty Sebastian, utrzymanych w charakterystycznej kolorystyce i oświetlanych jedynie światłem świecy.
Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?
Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?
Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie,
I w otchłaniach, i w morzu, na ziemi, na niebie.
Złota też, wiem, nie pragniesz, bo to wszytko Twoje,
Cokolwiek na tym świecie człowiek mieni swoje.
Wdzięcznym Cię tedy sercem, Panie, wyznawamy,
Bo nad to przystojniejszej ofiary nie mamy.
Tyś pan wszytkiego świata, Tyś niebo zbudował
I złotymi gwiazdami ślicznieś uhaftował;
Tyś fundament założył nieobeszłej ziemi
I przykryłeś jej nagość zioły rozlicznemi.
Za Twoim rozkazaniem w brzegach morze stoi,
A zamierzonych granic przeskoczyć się boi;
Rzeki wód nieprzebranych wielką hojność mają.
Biały dzień a noc ciemna swoje czasy znają.
Tobie k’woli rozliczne kwiatki Wiosna rodzi,
Tobie k’woli w kłosianym wieńcu Lato chodzi.
Wino Jesień i jabłka rozmaite dawa,
Potym do gotowego gnuśna Zima wstawa.
Z Twej łaski nocna rosa na mdłe zioła padnie,
A zagorzałe zboża deszcz ożywia snadnie;
Z Twoich rąk wszelkie źwierzę patrza swej żywności,
A Ty każdego żywisz z Twej szczodrobliwości. Bądź na wieki pochwalon, nieśmiertelny Panie!
Twoja łaska, Twa dobroć nigdy nie ustanie.
Chowaj nas, póki raczysz, na tej niskiej ziemi;
Jedno zawżdy niech będziem pod skrzydłami Twemi!
Modlitwa (jan kochanowski)
(ur. ok. 1530 w Sycynie , zm. 22 sierpnia 1584 w Lublinie) – polski poeta epoki renesansu
PRACA DOMOWA (dla chętnych) 1. Wykonaj zaproszenie na rekolekcje wielkopostne 2021 (grupa docelowa młodzież, tematyka wielkopostna, mogą to być także rekolekcje on-line)
Dziekuję bardzo za dzisiejszą lekcję:)
Wiara, która staje się kulturą
Jaroszka
Created on March 9, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Animated Chalkboard Presentation
View
Genial Storytale Presentation
View
Blackboard Presentation
View
Psychedelic Presentation
View
Chalkboard Presentation
View
Witchcraft Presentation
View
Sketchbook Presentation
Explore all templates
Transcript
WIARA, KTÓRA STAJE SIĘ KULTURĄ
człowiek w ogrodzie eden
"Pan Bóg wziął zatem człowieka i umieścił go w ogrodzie Eden, aby uprawiał go i doglądał"(Rdz 2,15)
cZEMU SŁUŻY PIĘKNO?
"Bo nie jest światło, by pod korcem stało,Ani sól ziemi do przypraw kuchennych, Bo piękno na to jest, by zachwycało Do pracy-praca, by się zmartwychwstało"
(C.K. Norwid, Piękno)
ur. 24 września 1821 w Laskowie-Głuchach, zm. 23 maja 1883 w Paryżu) – polski poeta, prozaik, dramatopisarz, eseista, grafik, rzeźbiarz, malarz i filozof.
Przez wszystko do mnie przemawiałeś - Panie, Przez ciemność burzy, grom i przez świtanie; Przez przyjacielską dłoń w zapasach z światem, Pochwałą wreszcie - ach! - nie Twoim kwiatem...
(C.K. Norwid, Modlitwa)
PO CO JEST PIĘKNO?
Piękno zachęca do pracy, do tworzenia, do czegoś nowego....Człowiek ze swej natury jest istotą twórczą. Tworzenie jest jedną z wewnętrznych potrzeb człowieka. Człowiek może tworzyć rzeczy piekne i brzydkie. Przez swoje dzieła może przekazywać wartości, które rozwijają go, oraz dzieła, które niszczą dobro w człowieku. Piękno jest darem Boga. Tworzenie piekna i przebywanie wśród niego sprawia człowiekowi przyjemność. Piekno jest również formą obecności Boga.
Początki sztuki o inspiracji chrześcijańskiej były skromne i ściśle związane z odczuwaną przez wierzących potrzebą wypracowania pewnych znaków, opartych na Piśmie Świętym, którymi mogliby wyrażać tajemnice wiary, a zarazem «symbolicznego kodu», pozwalającego na wzajemne rozpoznawanie się i identyfikację, zwłaszcza w trudnych okresach prześladowań. Któż nie pamięta owych symboli, w których można też dostrzec pierwsze ślady sztuki malarskiej i plastycznej? Znaki ryby, chlebów, pasterza wskazywały na tajemnicę, stając się jakby niepostrzeżenie zalążkami nowej sztuki.
Od chwili gdy edykt Konstantyna pozwolił chrześcijanom wypowiadać się z całkowitą swobodą, sztuka stała się uprzywilejowaną formą wyrażania wiary. W wielu miejscach zaczęto wznosić majestatyczne bazyliki. Jakże nie wspomnieć tu choćby o antycznych bazylikach św. Piotra czy św. Jana na Lateranie, ufundowanych przez samego Konstantyna? Albo o Hagia Sophia w Konstantynopolu, wzniesionej z rozkazu Justyniana i ozdobionej arcydziełami sztuki bizantyjskiej?Podczas gdy architektura kształtowała przestrzeń sakralną, potrzeba kontemplacji misterium oraz ukazywania go w formach dostępnych dla ludzi prostych zrodziła stopniowo pierwsze formy sztuki malarskiej i rzeźbiarskiej. Zarazem powstawały też wczesne dzieła sztuki słowa i dźwięku. Nieco później Grzegorz Wielki stworzył podstawy dla bujnego rozwoju owej niezwykle oryginalnej odmiany muzyki sakralnej, która nosi jego imię. Natchniona melodyka śpiewu gregoriańskiego miała się stać w następnych stuleciach charakterystyczną formą wyrażania wiary Kościoła w muzyce podczas liturgicznej celebracji świętych tajemnic.
W tym procesie rozwoju nie brakło też momentów trudnych. Właśnie wokół problemu graficznego przedstawiania chrześcijańskiego misterium toczył się we wczesnych wiekach zaciekły spór, który przeszedł do historii pod nazwą «walk obrazoburczych». Święte wizerunki, rozpowszechnione już w praktyce kultowej Ludu Bożego,stały się przedmiotem gwałtownej kontestacji. Sobór obradujący w Nicei w 787 r., który uznał dopuszczalność tych wizerunków i ich kultu,był wydarzeniem historycznym nie tylko dla wiary, ale także dla samej kultury. Decydującym argumentem, jakim posłużyli się biskupi, aby rostrzygnąć spór, była tajemnica Wcielenia: skoro Syn Boży wszedł w świat widzialnej rzeczywistości, czyniąc ze swego człowieczeństwa jakby pomost między sferą widzialną a niewidzialną, to przez analogię wolno uznać, że zgodnie z logiką znaków graficzne przedstawienie tajemnicy może być traktowane jako jej zmysłowo postrzegalne uobecnienie. Ikona nie jest czczona dla niej samej, ale odsyła do rzeczywistości, którą przedstawia.
„Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią”. (Wj.20,4)
Sobór Nicejski II w 787 r. zezwolił na kult obrazów. Ponieważ odwieczne Słowo Boga przyjęło ludzką postać, wolno przedstawiać fizyczną postać Syna Bożego i malować wizerunki świętych.
Sakralne dzieła sztuki pomagały w:1. Poznaniu historii biblijnych (szczególnie w czasach gdy niewiele osób potrafiło czytać) 2. Poznawaniu faktów z życia postaci biblijnych oraz świętych 3. Oddawaniu czci Jezusowi, Maryi i świętym 4. Pokazywniu przez twórców, że Bóg i wiara są ważną częścią ich życia 5. Wykorzystaniu talentu artystów dla oddania czci Bogu i upiększania rzeczywistości.
Jedną z najbardziej znanych dzieł jest Pietà watykańska Michała Anioła z bazyliki św. Piotra na Watykanie z 1499r.
Człowiek po to jest stworzony, aby Boga, Pana naszego, chwalił, czcił i Jemu służył, a przez to zbawił duszę swoją. Inne zaś rzeczy na obliczu ziemi są stworzone dla człowieka i aby mu pomagały do osiągnięcia celu, dla którego jest on stworzony. Św. Ignacy Loyola
kultura
Kultura to całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, wynik twórczych wysiłków człowieka oraz zespół norm i zasad obowiązujących w danej zbiorowości.
Kultura elitarna (wyższa) nastawiona jest na rozwój duchowy człowieka. Dominują w niej wartości wyższe, takie jak dobro, prawda, piękno. Charakteryzuje się ona wysokimi walorami artystycznymi. Korzysta z zasobów kultury narodowej i stanowi podstawę przekazu tradycji oraz dorobku społeczeństwa.
Kultura masowa cecuje się komercjalnością, jest łatwa w odbiorze. Dla swej przystępności rezygnuje często ze spraw wyższych i walorów artystycznych, chętnie posługując się kiczem. Odbiorcę traktuje się w niej jako źródło zysku.
12 - letni Jezus mówi o Domu Ojca, czyli o miejscu spotkania z Najwyższym.
Barok
Architektura sakrala
Średniowiecze
Odrodzenie
Baldachim nad grobem Św. Piotra
Katedra Notre dame w paryżu
Bazylika św Piotra w Rzymie
Kościół Św. Magdaleny
Kościół Sagrada familia XX wiek
XIXw. Kościół NMP w Budapeszcie
oświecenie
Rembrandt Harmenszoon van Rijn (ur. 15 lipca 1606 w Lejdzie, zm. 4 października 1669 w Amsterdamie) – holenderski malarz, rysownik i grafik. Uważany powszechnie za jednego z największych artystów europejskich i światowych.
Michelangelo Merisi da Caravaggio – włoski malarz działający w latach 1593–1610 w Rzymie, Neapolu, na Malcie i Sycylii. Był reformatorem malarstwa europejskiego na przełomie XVI i XVII wieku. W swoich obrazach wyrzekł się piękna ludzkiego ciała, idealizowanego przez malarzy renesansowych. W celu ukazania realizmu wprowadził do swych dzieł ostry światłocień.
Georges de La Tour (ur. przed 14 marca 1593 w Vic-sur-Seille, zm. 30 stycznia 1652 w Lunéville) – malarz francuski okresu baroku.Znany jest przede wszystkim z obrazów nocnych, takich jak Maria Magdalena, Nowo narodzony, Hiob czy Święty Sebastian, utrzymanych w charakterystycznej kolorystyce i oświetlanych jedynie światłem świecy.
Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary? Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary? Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie, I w otchłaniach, i w morzu, na ziemi, na niebie. Złota też, wiem, nie pragniesz, bo to wszytko Twoje, Cokolwiek na tym świecie człowiek mieni swoje. Wdzięcznym Cię tedy sercem, Panie, wyznawamy, Bo nad to przystojniejszej ofiary nie mamy. Tyś pan wszytkiego świata, Tyś niebo zbudował I złotymi gwiazdami ślicznieś uhaftował; Tyś fundament założył nieobeszłej ziemi I przykryłeś jej nagość zioły rozlicznemi. Za Twoim rozkazaniem w brzegach morze stoi, A zamierzonych granic przeskoczyć się boi; Rzeki wód nieprzebranych wielką hojność mają. Biały dzień a noc ciemna swoje czasy znają. Tobie k’woli rozliczne kwiatki Wiosna rodzi, Tobie k’woli w kłosianym wieńcu Lato chodzi. Wino Jesień i jabłka rozmaite dawa, Potym do gotowego gnuśna Zima wstawa. Z Twej łaski nocna rosa na mdłe zioła padnie, A zagorzałe zboża deszcz ożywia snadnie; Z Twoich rąk wszelkie źwierzę patrza swej żywności, A Ty każdego żywisz z Twej szczodrobliwości. Bądź na wieki pochwalon, nieśmiertelny Panie! Twoja łaska, Twa dobroć nigdy nie ustanie. Chowaj nas, póki raczysz, na tej niskiej ziemi; Jedno zawżdy niech będziem pod skrzydłami Twemi!
Modlitwa (jan kochanowski)
(ur. ok. 1530 w Sycynie , zm. 22 sierpnia 1584 w Lublinie) – polski poeta epoki renesansu
PRACA DOMOWA (dla chętnych) 1. Wykonaj zaproszenie na rekolekcje wielkopostne 2021 (grupa docelowa młodzież, tematyka wielkopostna, mogą to być także rekolekcje on-line)
Dziekuję bardzo za dzisiejszą lekcję:)