Muzyka wokalna i wokalno – instrumentalna. Różne zespoły wokalne. Henryk Mikołaj Górecki.
- chorał
- madrygał
- oratorium
- pasja
- msza
- opera
- pieśń solowa
Subtitle
śpiew z akompaniamentem – homofonia śpiew bez akompaniamentu – a capella Formy wokalne i wokalno-instrumentalne : - pieśń solowa- Krótki utwór na głos solowy z akompaniamentem
- msza - Utwór muzyczny odpowiadający częściom liturgii w kościele katolickim, muzyczne msze tworzyli kompozytorzy od czasów średniowiecza. Typowa msza składa się ze stałych części: Kyrie, Gloria (Chwała na wysokości Bogu), Credo (Wierzę w jednego Boga), Sanctus i Benedictus (Święty, Święty, Święty...) oraz Agnus Dei (Baranku Boży). - pasja- Tematem pasji jest męka i śmierć Jezusa Chrystusa - oratorium
- – wielka forma muzyczna wokalno-instrumentalna, wykonywana początkowo w kościele, a obecnie zazwyczaj na estradzie koncertowej. W wykonaniach oratorium biorą udział śpiewacy-soliści, chór i orkiestra. -madygał- wokalny utwór wielogłosowy, zwykle poruszający treści o tematyce świeckiej, miłosnej, przedstawiającej sielankowy tryb życia. Popularny w średniowieczu, ale jego rozkwit nastąpił w XVI w. - chorał- liturgiczny jednogłosowy śpiew w kościele rzymskokatolickim - opera - sceniczne dzieło muzyczne wokalno-instrumentalne, w którym muzyka współdziała z akcją dramatyczną (libretto). Istotą tego gatunku muzycznego jest synteza sztuk, czyli połączenie słowa, muzyki, plastyki, ruchu, gestu oraz gry aktorskiej. Podobnie jak balet, wywodzi się z włoskich renesansowych maskarad karnawałowych, które przerodziły się w widowiska dramatyczne. Opera składa się z aktów, które podzielone są na sceny.
Jaques (Jacob) Arcadelt, Il bianco e dolce cigno, początkowy utwór z pierwszej księgi madrygałów na cztery głosy – to najsłynniejszy utwór flamandz-kiego mistrza i zarazem jeden z najpiękniejszych wczesnych madrygałów. Skomponowany został na męski zespół wokalny (alt, tenor, baryton, bas) do słów Alfonsa d’Avalos (1502–1546), choć niektórzy za autora uznają Giovanniego Guidiccioniego (1480–1541). Jest to pozornie utwór o przemijaniu i śmierci, jednak w gruncie rzeczy opowiada o miłości, pożądaniu i wielkiej namiętności. Nie jest to wyjątkowa tematyka, madrygały bardzo często opowiadały o miłości – tej szczęśliwej oraz, znacznie chętniej, o niespełnionej.
Słodki biały łabędź umiera śpiewając i ja, płacząc, zbliżam się do kresu mego żywota. Dziwnie odmienny nasz los:
gdy on w żalu kona, ja umieram szczęśliwy. To śmierć, która nie umieraniem, lecz radością i pożądaniem mnie napełnia. Jeśli więc umieranie smutku nie przynosi, pragnę umierać tysiąc razy dziennie.
Wolfgang Amadeus Mozart, Requiem (KV 626), cz. III Dies irae Requiem, msza żałobna, jest ostatnim dziełem Mozarta; nie zdołał go ukończyć. Dawniej uważano, że kompozytor pisał ten utwór na własny pogrzeb, a tajemniczego wysłańca uznał za zwiastuna swej śmierci. Dziś już wiemy, że mszę zamówił hrabia Walsegg (w tajemnicy, bo chciał uchodzić za jej kompozytora), natomiast po śmierci Mozarta dokończył ją jego uczeń Franz Xaver Süssmayr, wypełniając polecenie swego mistrza.
Dies irae rozpoczyna się potężnymi akordami w wykonaniu orkiestry i chóru, ilustrującymi „dzień gniewu”. Nastrój grozy wzmaga dodatkowo forte instrumentów dętych (zwłaszcza trąbek i rożków basetowych) oraz kotłów na tle drobnych war-tości w instrumentach smyczkowych. Przy słowach „Quantus tremor est futurus” następuje dialog między sopranami i tenorami, po czym nieuchronnie nadchodzi wyskandowane wspólnie: „cuncta stricte discussurus”. Następujące dalej powtórzenie słów potęguje jeszcze napięcie. Kilkakrotnie powracająca w głosach męskich fraza „Quantus tremor est futurus”, przerywana pełnym lęku „dies irae, dies illa” głosów wysokich z towarzyszeniem lamentu skrzypiec przygotowuje końcowe akordy chóru, w których pełnym blaskiem jaśnieją soprany i tenory, po czym następuje krótka dramatyczna orkiestrowa kadencja, zamyka-jąca tę część dwoma gniewnymi akordowymi uderzeniami.
„Alleluja” z oratorium „Mesjasz”
Henryk Mikołaj Górecki
– Wysłuchanie Amen H.M. Góreckiego – uczniowie określają aparat wykonawczy i wypowiadają się na temat nastroju, próbują opowiedzieć, jakimi środkami kompozytor osiągnął efekt modlitewnego skupienia.
Henryk Mikołaj Górecki, Amen op. 35
W utworze tym kompozytor zastosował swój nowy język muzyczny – prostota środków, niezwykle oszczędna treść (jedynie tytułowe słowo powtórzone 16 razy) powodują, że Amen zrozumiałe jest dla każdego słuchacza. Aparat wykonawczy (chór a cappella) oraz nieustanne powtórzenia sprawiają, że utwór nabiera charakteru modlitewnej kontemplacji, w czym niewąt-pliwie pomaga kościelna akustyka.
MUZYKA WOKALNA I WOKALNO-INSTRUMENTALNA. RÓŻNE ZESPOŁY WOKALNE.
michon11
Created on March 6, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Fill in Blanks
View
Countdown
View
Stopwatch
View
Unpixelator
View
Break the Piñata
View
Bingo
View
Create a Secret Code
Explore all templates
Transcript
Muzyka wokalna i wokalno – instrumentalna. Różne zespoły wokalne. Henryk Mikołaj Górecki.
Subtitle
śpiew z akompaniamentem – homofonia śpiew bez akompaniamentu – a capella Formy wokalne i wokalno-instrumentalne : - pieśń solowa- Krótki utwór na głos solowy z akompaniamentem - msza - Utwór muzyczny odpowiadający częściom liturgii w kościele katolickim, muzyczne msze tworzyli kompozytorzy od czasów średniowiecza. Typowa msza składa się ze stałych części: Kyrie, Gloria (Chwała na wysokości Bogu), Credo (Wierzę w jednego Boga), Sanctus i Benedictus (Święty, Święty, Święty...) oraz Agnus Dei (Baranku Boży). - pasja- Tematem pasji jest męka i śmierć Jezusa Chrystusa - oratorium - – wielka forma muzyczna wokalno-instrumentalna, wykonywana początkowo w kościele, a obecnie zazwyczaj na estradzie koncertowej. W wykonaniach oratorium biorą udział śpiewacy-soliści, chór i orkiestra. -madygał- wokalny utwór wielogłosowy, zwykle poruszający treści o tematyce świeckiej, miłosnej, przedstawiającej sielankowy tryb życia. Popularny w średniowieczu, ale jego rozkwit nastąpił w XVI w. - chorał- liturgiczny jednogłosowy śpiew w kościele rzymskokatolickim - opera - sceniczne dzieło muzyczne wokalno-instrumentalne, w którym muzyka współdziała z akcją dramatyczną (libretto). Istotą tego gatunku muzycznego jest synteza sztuk, czyli połączenie słowa, muzyki, plastyki, ruchu, gestu oraz gry aktorskiej. Podobnie jak balet, wywodzi się z włoskich renesansowych maskarad karnawałowych, które przerodziły się w widowiska dramatyczne. Opera składa się z aktów, które podzielone są na sceny.
Jaques (Jacob) Arcadelt, Il bianco e dolce cigno, początkowy utwór z pierwszej księgi madrygałów na cztery głosy – to najsłynniejszy utwór flamandz-kiego mistrza i zarazem jeden z najpiękniejszych wczesnych madrygałów. Skomponowany został na męski zespół wokalny (alt, tenor, baryton, bas) do słów Alfonsa d’Avalos (1502–1546), choć niektórzy za autora uznają Giovanniego Guidiccioniego (1480–1541). Jest to pozornie utwór o przemijaniu i śmierci, jednak w gruncie rzeczy opowiada o miłości, pożądaniu i wielkiej namiętności. Nie jest to wyjątkowa tematyka, madrygały bardzo często opowiadały o miłości – tej szczęśliwej oraz, znacznie chętniej, o niespełnionej.
Słodki biały łabędź umiera śpiewając i ja, płacząc, zbliżam się do kresu mego żywota. Dziwnie odmienny nasz los: gdy on w żalu kona, ja umieram szczęśliwy. To śmierć, która nie umieraniem, lecz radością i pożądaniem mnie napełnia. Jeśli więc umieranie smutku nie przynosi, pragnę umierać tysiąc razy dziennie.
Wolfgang Amadeus Mozart, Requiem (KV 626), cz. III Dies irae Requiem, msza żałobna, jest ostatnim dziełem Mozarta; nie zdołał go ukończyć. Dawniej uważano, że kompozytor pisał ten utwór na własny pogrzeb, a tajemniczego wysłańca uznał za zwiastuna swej śmierci. Dziś już wiemy, że mszę zamówił hrabia Walsegg (w tajemnicy, bo chciał uchodzić za jej kompozytora), natomiast po śmierci Mozarta dokończył ją jego uczeń Franz Xaver Süssmayr, wypełniając polecenie swego mistrza. Dies irae rozpoczyna się potężnymi akordami w wykonaniu orkiestry i chóru, ilustrującymi „dzień gniewu”. Nastrój grozy wzmaga dodatkowo forte instrumentów dętych (zwłaszcza trąbek i rożków basetowych) oraz kotłów na tle drobnych war-tości w instrumentach smyczkowych. Przy słowach „Quantus tremor est futurus” następuje dialog między sopranami i tenorami, po czym nieuchronnie nadchodzi wyskandowane wspólnie: „cuncta stricte discussurus”. Następujące dalej powtórzenie słów potęguje jeszcze napięcie. Kilkakrotnie powracająca w głosach męskich fraza „Quantus tremor est futurus”, przerywana pełnym lęku „dies irae, dies illa” głosów wysokich z towarzyszeniem lamentu skrzypiec przygotowuje końcowe akordy chóru, w których pełnym blaskiem jaśnieją soprany i tenory, po czym następuje krótka dramatyczna orkiestrowa kadencja, zamyka-jąca tę część dwoma gniewnymi akordowymi uderzeniami.
„Alleluja” z oratorium „Mesjasz”
Henryk Mikołaj Górecki – Wysłuchanie Amen H.M. Góreckiego – uczniowie określają aparat wykonawczy i wypowiadają się na temat nastroju, próbują opowiedzieć, jakimi środkami kompozytor osiągnął efekt modlitewnego skupienia. Henryk Mikołaj Górecki, Amen op. 35 W utworze tym kompozytor zastosował swój nowy język muzyczny – prostota środków, niezwykle oszczędna treść (jedynie tytułowe słowo powtórzone 16 razy) powodują, że Amen zrozumiałe jest dla każdego słuchacza. Aparat wykonawczy (chór a cappella) oraz nieustanne powtórzenia sprawiają, że utwór nabiera charakteru modlitewnej kontemplacji, w czym niewąt-pliwie pomaga kościelna akustyka.