Skład Apostolski i Symbol Nicejsko-Konstantynopolitański

Skład Apostolski i Symbol nicejsko-konstantynopolitański.

W 313 roku cesarz Konstantyn Wielki wydał tzw. edykt mediolański. Edykt mediolański oficjalnie zakończył prześladowanie chrześcijan. Pozwalał na budowanie świątyń, zgromadzenia, swobodne poruszanie się po cesarstwie. Władcy Rzymu zaczęli przyjmować sakrament chrztu św., zaś pierwszym z nich był cesarz Konstanty.

Wiara Kościoła została streszczona w symbloach wiary, które nazywamy również "wyznaniami wiary" Greckie słowo "symbolon" oznaczało połowę przełamanego przedmiotu (np. pieczęci), którą przedstawiano jako znak rozpoznawczy. Przełamane części składano ze sobą, by sprawdzić tożsamość tego, kto przyniósł drugą połowę. Symbol wiary jest zatem znakiem rozpoznawczym oraz znakiem jedności między wierzącymi. Symbolon oznacza także zbiór, kolekcję lub streszczenie. Symbol wiary jest zbiorem podstawowych prawd wiary.

Najważniejszymi symbolami wiary Kościoła katolickiegojest Symbol Apostolski i Symbol Nicejsko-Konstantypolitański. "Symbol Apostolski został nazwany w ten sposób, ponieważ słusznie jest uważany za wierne strszczenie wiary Apostołów. Jest to starozytny symbol chrzcielny Kościoła rzumskiego" (KKK 194). Symbol Nicejsko-Konstantynopolitański został sformułowany podczas obrad dwóch pierwszych soborów powszechnych w Nicei (325 r.) i w Konstantynopolu (381 r.). Symbol ten do dzisiaj pozostaje wspólny dla wszystkich wielkich Kościołów Wschodu i Zachodu.

Symbol Nicejsko-Konstantynopolitański

Symbol Apostolski

Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego, który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami. Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego Zrodzony, a nie stworzony, współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało. On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba. I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. Ukrzyżowany również za nas pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. I zmartwychwstał trzeciego dnia, jak oznajmia Pismo. I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. I powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych, a królestwu Jego nie będzie końca. Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi. Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; który mówił przez Proroków. Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. I oczekuję wskrzeszenia umarłych. I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, i w Jezusa Chrystusa, Syna Jego Jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego,narodził się z Maryi Panny, umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion, zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał, wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, Świętych obcowanie, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny. Amen

Dwa najważniejsze wyznania wiary to tzw. Symbol Nicejsko-Konstantynopolitański, owoc dwóch pierwszych soborów powszechnych (325 i 381 r.), oraz tzw. Skład Apostolski, czyli starożytny symbol chrzcielny Kościoła rzymskiego. Benedykt XVI zachęca nas, by wyznanie wiary uczynić swoją codzienną modlitwą. Oczywiście wyznawanie wiary nie oznacza tylko odmawiania credo. Chodzi także o dawanie świadectwa wiary. Zacząłbym od czegoś bardzo prostego: nie wstydzić się bycia katolikiem w miejscach publicznych. Przyznawać się, że w piątki nie jem mięsa i nie chodzę na dyskoteki, modlę się przed posiłkiem, noszę krzyżyk czy medalik itd. Te proste, zewnętrzne znaki mobilizują do chrześcijańskich postaw w różnych życiowych sytuacjach. Czasem oznacza to też udział w dyskusji, w której opowiem się jasno po stronie Pana Boga i Kościoła.

T. Jaklewicz, Wiara jako tarcza, "Gość niedzielny" 2012, nr 41