dwudziestolecie międzywojenne

Kultura okresu międzywojennego

Taniec

W dwudziestoleciu międzywojennym popularność zyskały tańce szybkie i żywiołowe, jak na przykład charleston i fokstrot.

Charleston Został stworzony przez wspólnotę afroamerykańską w USA, ale bardzo szybko rozprzestrzenił się na całym świecie. Taniec ten uzyskał sławę między innymi dzięki piosence Jamesa P. Johnsona "The Charleston".

Fokstrot Twórcą fokstrota był Amerykanin Harry Fox, aktor, który w 1913 roku wprowadził na scenę teatru pewną ilość specyficznych kroków dotąd nie spotykanych w balecie określanych mianem "Fox's Trot". Na początku fokstrot był tańcem dowolnym, bez ściśle określonych reguł. Jednakże w 1914 roku amerykański związek nauczycieli tańca ustalił pierwsze zasady tańczenia fokstrota, wprowadzono podział na kroki wolne i szybkie tańczone po linii prostej lub w obrotach w prawo. Taniec ten jest uznawany za jeden z trudniejszych tańców towarzyskich.

Zadania dla Ciebie

Zadanie dodatkowe Naucz się kroków podstawowych i zatańcz! Nagraj filmik i prześlij do nauczyciela. Powodzenia!

Obejrzyj, jak tańczy się charlestona

Posłuchaj utworu Jamesa P. Johonsona "The Charleston"

Jazz

Jazz narodził się na przełonie XIX i XX wieku w Nowym Orleanie wśród czarnoskórej ludności i bardzo szybko zyskał popularność na całym świecie. Ten gatunek muzyczny charakteryzuje duża improwizacja podczas grania.

Read more

Muzyka jazzowa zaczęła trafiać poza Nowy Orlean, m. in. za sprawą statków rzecznych kursujących po Missisipi, na których również rozbrzmiewał wczesny jazz. Na jednym z nich przez dwa lata pracował nastoletni Louis Armstrong, który jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tego gatunku muzycznego.

Pierwsza wojna światowa przyniosła ze sobą nie tylko olbrzymie zniszczenia i ofiary w ludziach, lecz również głębokie przemiany w obyczajach i modzie. Lata powojenne kojarzą się przede wszystkim z takimi wydarzeniami jak emancypacja kobiet czy rewolucja modowa!

Rewolucja modowa polegała m.in. na skróceniu sukien, odrzuceniu krępujących gorsetów bądź też propagowaniu zdrowej opalenizny. Z międzywojennej garderoby zniknęły klejnoty, ozdoby i kosztowne stroje.

Dżentelmeni i elegantki, zapatrzeni we francuskie i angielskie żurnale, stawiali na proste fasony, wygodę, skromność.

Moda ignorowała kobiece kształty. Sylwetka była prosta - w kształcie litery H - stan bardzo nisko osadzony. O podkreślaniu talii czy bioder nie było mowy. Choć spodni w kobiecej szafie trudno by szukać, to jednak panie wyglądały jak współczesne chłopczyce.

W kreacjach dla coraz bardziej niezależnych zawodowo kobiet, które chętnie oddawały się rozrywkom takim jak taniec czy sport, pierwszy raz zignorowano talię, a odsłonięto nogi.

Całość stroju uzupełniał charakterystyczny kapelusz-hełm, z maksymalnie głęboką główką i malutkim rondem. Komponowała się z nim modna, krótka fryzura – znak rozpoznawczy lat 20. Co ciekawe, autorem cięcia na chłopczycę był paryski fryzjer polskiego pochodzenia Antoine Cierplikowski.

Moda męska nie przeżyła aż tylu zmian co moda kobieca. Na co dzień mężczyźni zakładali wełniane garnitury w stonowanych kolorach (szarym, brązowym, granatowym) z dopasowaną, jedno lub dwurzędową marynarką, spodnie w latach dwudziestych były wyłącznie zwężane ku dołowi. Komplet z garniturem stanowiła zazwyczaj krótka kamizelka. Można było z niej zrezygnować wkładając letni garnitur w kratkę lub z jasnej tkaniny. Najpopularniejszym męskim nakryciem głowy był filcowy kapelusz o różnym kształcie główki i ronda, rzadziej melonik. Niezbędne uzupełnienie ubioru stanowiły skórzane rękawiczki.

Na oficjalne uroczystości panowie przywdziewali czarny frak, kamizelkę i koszulę ze sztywnym gorsem, wiązali muszkę i nakładali czarne lakierki.

Zadanie dodatkowe

Zanim przejdziemy do kina w dwudziestoleciu międzywojennym, najpierw dowiedz się, jak to wszystko się zaczęło?

Na początku XX wieku zaczęto tworzyć filmy opowiadające jakieś historie, nie zaś tylko odtwarzające realne wydarzenia. Do roku 1910 istniały już tysiące sal kinowych w Ameryce i Europie, a w 1912 roku nakręcono pierwsze filmy pełnometrażowe. Filmy nieme opierały się na wyrazistej grze aktorskiej. Wprawdzie filmy były nieme, ale w sali kinowej znaleźli się taperzy, czyli artyści grający muzykę na żywo, obserwując reakcję widzów. Mieli oni utrudnione zadanie, ponieważ byli odwróceni tyłem do ekranu i nie wiedzieli, jaka scena odgrywa się w danej chwili za ich plecami. Często więc grali muzykę nieadekwatną do chwili.

Ikoną kina niemego był Charlie Chaplin. Brytyjski aktor, scenarzysta i producent. Wystąpił w prawie 90 produkcjach filmowych.

Pod koniec lat dwudziestych w USA ukazał się pierwszy film ze ścieżką dźwiękową pod tytułem Śpiewak jazzbandu (reż. Alan Crosland). Bardzo szybko wykorzystał je animator Walt Disney, który wyreżyserował pierwszy animowany film dźwiękowy pod nazwą Parowiec Willie. Wkrótce Walt Disney stworzył cały szereg filmów animowanych, które stały się ikonami popkultury.

Walt Disney był twórcą takich bajek jak: Myszka Miki, Kaczor Donald, Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków, Bambi, czy Kopciuszek. Stworzył również "krainę szczęśliwości", czyli park rozrywki dla dzieci - Disneyland.

Zadania dodatkowe dla Ciebie

Obejrzyj występ Charliego Chaplina

Obejrzyj bajkę Kaczor Donald

Wysłuchaj rapowanej historii kina