Japonia

Japonia

RUS

CN

JP

IND

ID

Japonia

Japonia (jap. 日本 Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie położone na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo, tworząc łagodny łuk wygięty w stronę kontynentu. Punktem wysuniętym najdalej na północ jest przylądek Sōya (45°31′N) na północnym krańcu wyspy Hokkaido, a punktem wysuniętym najdalej na południe jest mini-archipelag trzech wysepek o nazwie Oki-no-Tori-shima (20°25′N). Natomiast w przypadku wzięcia pod uwagę wyłącznie czterech głównych wysp, najbardziej wysuniętym na północ punktem jest przylądek Sōya, a najbardziej wysuniętym na południe punktem jest przylądek Sata (30°59′N) na krańcu półwyspu Ōsumi na wyspie Kiusiu. Stolicą jest Tokio, które usytuowane jest prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej (35°41′N) co: Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.

Muzyka

Technika

Zjawiska

Tradycie

Jedzenia Tradycyjne

Miejsca

Jedzenie

Zabawa

Szkoły

Tradycje

Ceremonia herbaty Ceremonia herbaty (sado): jest rytuałem przygotowywania i picia herbaty. Ceremonia ta zawiera silne wpływy buddyzmu Zen. W dzisiejszych czasach ceremonia herbaty jest dość popularnym hobby, wielu Japończyków zainteresowanych własną kulturą korzysta z lekcji ceremonii herbaty u specjalnych nauczycieli. Ceremonia herbaty odbywa się w tradycyjnych japońskich pomieszczeniach w centrach kultury japońskiej albo w prywatnych domach. Sama ceremonia składa się z wielu rytuałów, których należy nauczyć się na pamięć. Prawie każdy ruch ręki jest tutaj istotny. Zazwyczaj herbata jest przygotowywana przez gospodarza, a następnie podawana gościom. Jest to zielona herbata o gorzkim smaku ze sproszkowanych liści herbaty matcha.

Kimono i Yukata Kimono i Yukata: są to tradycyjne japońskie stroje. Tradycyjne kimona wykonane są z jedwabiu. Obecnie noszone są jedynie na uroczystościach takich jak pogrzeby śluby albo ceremonia herbaty. Są różne style i kolory kimon w zależności od okazji, wieku i stanu cywilnego osoby, która je nosi. Wkładanie kimona wymaga pewnej praktyki. Szczególnie wiązanie pasa (obi) jest niezwykle trudne i wymaga pomocy drugiej osoby. Właściwe noszenie kimona to również odpowiednie uczesanie, tradycyjne buty, skarpetki, bielizna i tradycyjna torebka dla kobiet. Yukata z kolei jest mniej formalnym, swobodnym ubraniem. Może być nawet noszone bez bielizny, jest wygodne w gorące letnie dni lub po gorącej kąpieli. Yukata w przeciwieństwie do kimon są dość tanie i są zrobiona z bawełny.

Tutaj dla wiecej tradycji

Origami Origami: to umiejętność kunsztownego składania papieru sięgająca początków naszej ery. Z czasem w Japonii stała się sztuką należącą do religijnego ceremoniału sindo: ozdobne pudełka na ofiary i dekoracje przeznaczone były dla bogów. Dawniej sztuka składania papieru służyła do tworzenia misternych opakowań na przyprawy, lekarstwa oraz na przedmioty codziennego użytku: grzebienie, wachlarze i pałeczki. Kiedy produkcja papieru rozwinęła się na szeroką skalę, sztuka origami stała się rozrywką i sposobem na spędzanie czasu. Origami rozpowszechniło się na wszystkich europejskich dworach a sam Leonardo da Vinci składał papierowe modele przydatne do studiów nad geometrią.

Tradycje 2

Gejsza Gejsza: jest profesjonalną osobą do towarzystwa. Dziewczęta, które chcą zostać gejszami muszą nauczyć się sztywnych zasad kunsztu bycia gejszą pod okiem mistrza. Uczą się gry na instrumentach, śpiewu, tańca, podawania napojów i jedzenia a także sztuki dowcipnej i miłej konwersacji. Gejsze ubrane są w kimono i na twarzy mają biały makijaż. Zapraszane są na bankiety i przyjęcia.

Ume Ume – japońska śliwka (czasami nazywana japońską morelą) od wielu wieków odgrywa istotną rolę w japońskiej kulturze. Wiąże się ona z początkiem wiosny, ponieważ kwitnie bardzo wcześnie i wyznacza jej początek. W rejonie Tokio japońskie śliwki kwitną już w lutym i marcu. To wydarzenie Japończycy świętują w parkach i świątyniach w całym kraju. Święto nosi nazwę ume matsuri (festiwal śliwki). W przeciwieństwie do kwitnących wiśni, kwitnące śliwki mają bardzo mocny zapach. Owoc śliwki japońskiej jest bardziej kwaśny niż śliwki, czy moreli z naszego regionu i jest zazwyczaj przetwarzany na wiele sposobów. Najbardziej popularna jest śliwka umeboshi o smaku kwaśno słonym, zazwyczaj podawana z ryżem.

Kwitnąca wiśnia Kwitnąca wiśnia (sakura): jest w Japonii nieoficjalnym symbolem narodowym i zajmuje znaczącą pozycję w japońskiej kulturze. W Japonii istnieją dziesiątki różnych odmian drzew wiśniowych, z których większość kwitnie wiosną tylko przez kilka dni. W tych dniach Japończycy świętują hanani (podziwianie kwitnących wiśni), urządzając pod drzewami przyjęcia i pikniki. Ze względu na to, że wyspy japońskie rozciągają się z północy na południe, wiśnie kwitną w całym kraju od stycznia do maja. Na najbardziej wysuniętej na południe wyspie, Okinawie zaczynają kwitnąć na początku stycznia. Następnie na początku kwietnia kwitną w rejonach miast Osaka, Tokio, Kioto. I w końcu w maju, na najbardziej wysuniętej na północ wyspie Hokkaido. Prognozy kwitnienia podawane są regularnie w wiadomościach telewizyjnych i prasowych.

Tutaj dla wiecej tradycji

Sumo Sumo: jest japońską formą zapaśnictwa, w której przegrywa zapaśnik wypchnięty z ringu lub zmuszony do dotknięcia ziemi jakąkolwiek częścią ciała oprócz stóp. Chociaż zasady wydają się proste, istnieje około 70 technik walki sumo, wiele rytuałów i wiele detali technicznych pochodzących z shinto. Powoduje to, że pokazy walk sumo są jednymi z największych i najliczniej oglądanych pokazów w kraju.

Tradycje 3

Dżudo Dżudo: jest to dawny japoński system walki wręcz, sztuka samoobrony za pomocą wielu różnorodnych chwytów obezwładniających. Daje możliwość zwyciężenia przeciwnika znacznie silniejszego. Uprawiający Dżudo są klasyfikowani według 19 stopni zaawansowania: 6 szkoleniowych tzw. kyu (1-6) i 13 mistrzowskich tzw. danów (1-13). Walka sportowa odbywa się na macie 10x10m, zawodnicy walczą w specjalnych ubiorach (tzw. dżudogi) składających się ze spodni, kaftana i pasa, barwą odpowiadającego stopniowi. Czas walki wynosi 3-20 min lub do uzyskania punktu. Dżudo jest uprawiane przez kobiety, mężczyzn i dzieci. Pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w Tokio i rozgrywane są co 2 lata.

Gry i zabawy

Historia japońskich gier i zabaw Część japońskich gier – podobnie, jak wiele innych elementów japońskiej kultury – ma swoje źródła w tradycji chińskiej. Zapożyczone od zamorskich sąsiadów zabawy, przez lata cieszyły kolejne pokolenia Japończyków, którzy modyfikowali ich oryginalne wersje, tworząc własną rozrywkową tradycję. Mimo rosnącej popularności gier komputerowych oraz innych zaawansowanych technologicznie form rozrywki, niektóre z dawnych gier nadal są lubiane przez współczesnych mieszkańców Japonii. Poznaj najbardziej charakterystyczne japońskie zabawy i sprawdź, jak wiele mówią o kulturze Kraju Kwitnącej Wiśni. Japońskie gry planszowe Go Jedną z najpopularniejszych japońskich planszówek jest go, a właściwie igo, czyli gra w „otaczające kamienie”. Do Japonii przywędrowała z Chin i szybko stała się lubianą rozrywką nie tylko wśród arystokracji, ale również wśród dzielnych samurajów oraz zwykłej ludności. W XVII wieku go zostało zatwierdzone jako oficjalny zawód, w Japonii zaczęły powstawać pierwsze szkoły, kształcące profesjonalnych graczy, a z inicjatywy sioguna Tokugawy powstał nawet specjalny Urząd ds. Go. Fenomen gry polega na prostocie jej zasad, które dają graczom niezliczone możliwości strategiczne. Każdy z dwojga uczestników dysponuje pionkami, tzw. kamieniami, w kolorze czarnym lub białym. Kamienie układa się na przecięciach pionowych i poziomych linii, zaznaczonych na planszy. Zadaniem uczestników jest otoczenie kamieni przeciwnika oraz zajęcie maksymalnej powierzchni planszy. Choć reguły go są bardzo proste, umiejętność strategicznego prowadzenia gry wymaga opanowania całych sekwencji ruchów i wielu lat praktyki. Szkoły go do dziś kształcą miłośników intelektualnej rozrywki, którzy przybywają do Japonii z całego świata, by uczyć się taktycznych umiejętności od prawdziwych japońskich mistrzów. Sugoroku Sugoroku pojawiło się w Japonii prawdopodobnie już w VI wieku i również jest japońską wersją gry, stworzonej pierwotnie przez Chińczyków. Podobnie jak w przypadku go, w rozgrywce może uczestniczyć tylko dwóch graczy. Każdy z nich posiada 15 czarnych lub białych pionków. Najważniejszy element sugoroku stanowi plansza do gry, która najczęściej przyjmuje formę drewnianego stolika. Kunsztowne zdobienia z masy perłowej i złota, jakie można znaleźć na stolikach wytwarzanych w Japonii już w okresie Muromachii (1336-1573), świadczą o szczególnym znaczeniu tego rodzaju rozrywki dla życia japońskich elit. Pola, na których gracze umieszczają swoje pionki, ozdabiane są różnego rodzaju symbolami i ilustracjami. Plansza „53 Sceny Tōkaidō”, czyli jedna z najbardziej charakterystycznych wersji gry, składa się z krajobrazów, jakie spotkać można na drodze z Edo do Kioto. Rywale rzucają dwiema kostkami i przesuwają pionki zgodnie z ilością wyrzuconych oczek. Ich zadaniem jest oczywiście, jak najszybsze pokonanie całej „widokowej” trasy.

Tutaj dla wiecej

Gry i zabawy

Japońskie gry karciane Shichi Narabe Do gry w „Siódemki” potrzebna jest standardowa talia kart (z jokerami lub bez). Karty rozdzielane są pomiędzy uczestników, którzy w pierwszej rundzie wykładają na stół wszystkie tytułowe siódemki. W kolejnych turach gracze dokładają do nich karty w tym samym kolorze i w odpowiedniej kolejności – zaczynając od szóstek i ósemek. W przypadku braku odpowiedniej karty, gracz ma możliwość opuszczenia swojej kolejki 3 razy w ciągu całej rozgrywki. Joker może natomiast zastąpić brakującą kartę, jeśli np. na stole znajduje się czwórka, a zawodnik posiada szóstkę w odpowiednim kolorze. Gra kończy się, gdy któremuś z graczy uda się pozbyć wszystkich kart. Pozostali otrzymują punkty karne, za każdą pozostałą na ręku kartę. Hanafuda – japońskie karty do gry Choć Japończykom doskonale znane są „nasze" piki, karo, kier i trefle, nikogo nie powinno dziwić, że w Kraju Kwitnącej Wiśni funkcjonuje również ich własny karciany system. Hanafuda to oryginalna japońska talia kart, powstała na bazie portugalskiego pierwowzoru, który przybył na wyspy ok. XVI wieku. Modyfikacje, jakim poddawana była przez lata, były wynikiem kolejnych zakazów siogunatu, wydawanych w obawie przed popularyzacją hazardu. W ostatecznej wersji hanafuda posiada 48 kart, zupełnie pozbawionych znaków liczbowych. Podzielone są na 12 miesięcy i ozdobione naturalnymi motywami. Symbole roślin i zwierząt miały stworzyć wrażenie niewinnej gry, dalekiej od świata hazardu. Szybko jednak zorientowano się, że to tylko pozory, a największą popularność hanafuda zdobyła właśnie dzięki hazardowym rozgrywkom japońskiej mafii Yakuza, której członkowie tatuowali sobie na ciele karciane wzory. Hanafuda – podobnie jak europejska talia – może być wykorzystywana na wiele różnych sposobów. Do najbardziej znanych gier należą koi-koi i hachi-hachi – japoński odpowiednik pokera. Tradycyjne japońskie zabawy dla dzieci Kendama Historia drewnianej zabawki zaczyna się prawdopodobnie we Francji, skąd kendama przywędrowała do Chin, by stamtąd ok. 200 lat temu trafić do Kraju Kwitnącej Wiśni. Młoteczek (ken) składa się z trzech różnej wielkości podstawek oraz szpikulca. Za pomocą sznurka do rękojeści przywiązana jest kulka z dziurką w środku (tama). Zręcznościowa gra polega na umieszczeniu kulki na odpowiedniej podstawce. Choć zasada wydaje się prosta, Japończycy opracowali co najmniej kilkaset różnych technik kandamy, a jej miłośnicy – również dorośli – doskonalą swoje umiejętności w specjalnych klubach. Koma Koma, czyli po prostu japoński bączek, w odróżnieniu od europejskiej wersji, kręci się wprawiany w ruch przez nawinięty wokół niego sznurek. Wirująca zabawka już w epoce Heian (794-1192) bawiła japońskie elity, a przez wieki doczekała się wielu rozmaitych wersji. Jedne gwiżdżą, inne służą do losowania, a jeszcze inne wykorzystywane są do zabawy, zwanej beigoma, w której specjalne bączki uderzają o siebie, walcząc, niczym zapaśnicy. Złocone plansze czy instytucje kształcące mistrzów japońskich gier świadczą o tym, jak ważną rolę pełni zabawa w kulturze Japonii. Wśród tradycyjnych japońskich rozrywek coś dla siebie znajdą zarówno miłośnicy logicznych zagadek, jaki i amatorzy kart czy zręcznościowych zabaw. Sugoroku czy kendama – którą z orientalnych gier zabrałbyś na pamiątkę z Kraju Kwitnącej Wiśni?

Szkoły

Akademia Obrony Narodowej Japonii (jap. 防衛大学校 Bōei Daigakkō, skr. 防大 Bōdai; oficjalne tłum. ang. National Defense Academy of Japan) – czteroletnia wyższa szkoła oficerska w Japonii w mieście Yokosuka, zajmująca się szkoleniem przyszłych oficerów wszystkich trzech rodzajów broni Japońskich Sił Samoobrony. Uczelnia została otwarta w roku 1954. Rocznie do Akademii uczęszcza około 1800 studentów. W pierwszym roku kadeci przechodzą wspólne szkolenie w postaci wykładów i ćwiczeń praktycznych, aby zapoznać się z celami i zadaniami wszystkich trzech rodzajów wojsk. Następnie są kierowani do poszczególnych służb według klucza: dwóch do sił lądowych, jeden do marynarki, jeden do lotnictwa. Różnorodne szkolenia obejmują m.in. doskonalenie umiejętności pływackich i narciarskich. Każdy student obowiązkowo przechodzi kurs języka angielskiego oraz wybranego drugiego języka obcego. Uczelnia przyjmuje także kandydatów spoza Japonii.

Miejsca Japonii

Świątynia Fushimi Inari

Dotombori District

Świątynia Złotego Pawilonu (Kinkaku-ji)

Kiyomizu-dera

Kopuła Bomby Atomowej

Taikoiwa

Koyasan Okunoin

Tōdai-ji

Hiroshima Peace Memorial Park

Last Samurai

Itsukushima

Eikan-dō Zenrin-ji

Katsura Imperial Villa

Otagi Nenbutsu-ji Temple

JEDZIENIA TRADYCYJNE

1. Sushi.
2. Ulotki.
3. ramen.
4. Udon CZY soba?
5. kulka ryżowa.
6. Ma T-cha! !! !!
7. Te M Pura.
8. Mochi.

- - - - - - - -

1. Sushi
2. Chirashi
3. Ramen
4. Udon/Soba
5. Onigri
6. Matcha!!!!!
7. Tempura
8. Mochi

Techika

Kintsugi[1] (jap. 金継ぎ, dosł. złote łączenie[1]), kintsukuroi[1] (jap. 金繕い, dosł. naprawiać złotem[1]) (w polskiej literaturze spotyka się też zapis kin-zukuroi [2]) lub yobitsugi[3] − japońska technika i sztuka naprawy potłuczonych wyrobów ceramicznych, polegająca na łączeniu elementów wyrobu laką z dodatkiem sproszkowanych metali szlachetnych, takich jak złoto, srebro lub platyna (rzadziej dodawane były również miedź i brąz[1])[1][4][5]. Efektem końcowym jest odtworzenie zniszczonego przedmiotu i dodatkowe ozdobienie go żyłami szlachetnych metali. Technika kintsugi jest pracochłonna, dlatego też naprawie poddawane są zazwyczaj przedmioty szczególnie ważne lub lubiane przez użytkownika. Ponadto tradycyjnie przypisuje się tak naprawionemu przedmiotowi większą wartość artystyczną, niż posiadał przed zniszczeniem[6]. Chiński koszyk naprawiony metalowymi zaciskami Początki stosowania kintsugi sięgają XVI wieku[7], gdy siogun Yoshimasa Ashikaga stłukł swoją ulubioną chińską miseczkę do herbaty. Gdy miseczka wróciła z naprawy w Chinach skręcona metalowymi obejmami, postanowił zlecić japońskim rzemieślnikom rozwijanie technik naprawy zniszczonej ceramiki, by wyglądała równie dobrze jak przed zniszczeniem. W pewnym okresie częste było tłuczenie wartościowej ceramiki, aby naprawiać ją techniką kintsugi[8]. Ceramika naprawiana techniką kintsukuroi zajmuje szczególne miejsce w japońskim ceremoniale picia herbaty i ma szczególne znaczenie w czasie herbacianych ceremonii przeprowadzanych późną jesienią[6].

Muzyka

Muzyka japońska (nazwa często skracana do angielskiego zapisu J-music) – muzyka powstająca w Japonii. Muzyka japońska obejmuje szeroki wachlarz stylów muzycznych, zarówno nowoczesnych, jak i tradycyjnych. Japonia jest drugim co do wielkości rynkiem muzycznym na świecie, którego całkowita wartość rynkowa w 2013 roku została wyceniona na ponad 3 miliardy dolarów[1][2]. W 2014 roku wartość ta spadła do 2 miliardów 600 milionów dolarów, jednak nadal pozostała drugim liderem corocznego zestawienia danych dotyczącej ogólnej sprzedaży muzyki w poszczególnych krajach, tworzonego przez Międzynarodową Federację Przemysłu Fonograficznego[3]. Tradycyjna muzyka japońska bardzo często pojawia się w różnych filmach z gatunku western, zaś lokalna w klubach karaoke, dzierżawionych przez wytwórnie muzyczne.

Jedzienie

Dla kuchni japońskiej charakterystyczne jest użycie ryb (jedzonych także na surowo), rozmaitych owoców morza, w tym wodorostów oraz warzyw. Popularne są zupy gotowane bezpośrednio na stole, w specjalnym garnku podgrzewanym dawniej węglem drzewnym, a obecnie gazem, a także jedzenie zanurzanych we wrzątku: mięsa, ryb i warzyw.

Dziękuję