Historia rozwoju INTERNETU

Historia rozwoju INTERNETU

Karolina Zawała VIIIB

Start

Spis

Koncepcja Internetu

Poczta elektroniczna

Wirtualny bank

Najstarsze wirusy komputerowe

Kalendarium

USENET

Smileys

Szczytowe momenty w historii polskich aukcji internetowych

WWW

EARN

Ciekawostki

Mapa

TCP/IP

DNS

Pierwsza strona internetowa

Początek Internetu

Kalendarium

Pierwsze łącze analogowe

Domena

WWW a Internet

Pierwsza strona internetowa w Polsce

Ciekawostka

Mapa

Nowoczesny internet

Mosaic

Ciekawostki

International Packet Switched Service

Podziękowanie

Rozwój Internetu w Polsce

Porównanie warstw modelu TCP/IP i modelu OSI

ŚWIAT

Koncepcja Internetu

Projekt globalnej sieci komputerów opisał w 1960 roku J. Licklider. Twórcą koncepcji Internetu jest Paul Baran, który w 1962 roku opublikował 12-tomową pracę, będącą projektem wytrzymałych, rozproszonych (nie gwiaździstych) sieci cyfrowych transmisji danych, zdolnych przetrwać przewidywaną wówczas III wojnę światową, wykonanym na zlecenie Amerykańskich Sił Zbrojnych.

Joseph Carl Robnett Licklider

Paul Baran

Nie jest możliwe jednoznaczne wskazanie „ojca” Internetu, ale człowiekiem, który jako pierwszy postawił sobie zadanie stworzenia sieci komputerowej o wielkim zasięgu, był amerykański naukowiec Joseph Licklider. W październiku 1962 roku Licklider został mianowany przewodniczącym nowo powstałej agencji przy rządzie amerykańskim znanej jako DARPA (w późniejszych latach ARPA). Organizacja ta skupiała ludzi nauki, którzy mieli opracowywać i badać kluczowe dla bezpieczeństwa oraz rozwoju kwestie. Licklider utworzył w ramach DARP-y nieoficjalną grupę zajmującą się badaniami związanymi z informatyką. Grupa ta w ramach badań zainstalowała trzy terminale sieciowe – po jednym w Santa Monica, na Uniwersytecie Kalifornijskim oraz w MIT. Fizyczne połączenie tych sieci nie było wielkim problemem, w końcu już dużo wcześniej kładziono linie telefoniczne. Znacznie większym problemem było jednak logiczne połączenie maszyn. Ówczesna technologia pozwalała tylko na jednostronne połączenie urządzeń.

+ info

Mapa

Umiejscowienie terminali po pierwszych próbach informatycznej komórki DARPA

+ info

Początek Internetu

Przyjmuje się, że historia powstania Internetu wiąże swój początek z powstaniem pierwszych węzłów sieci nazywanych ARPANET. Ich powstanie datowane jest na 29 października 1969 roku. Wtedy to na Uniwersytecie Kalifornijskim rozpoczęto eksperyment, mający na celu stworzenie sieci komputerowej nieposiadającej punktu centralnego, który mógłby dowodzić pozostałymi podpiętymi komputerami. Chodziło o stworzenie takiej sieci, która będzie funkcjonować nawet w przypadku zepsucia lub odłączenia określonych części. Było to o tyle istotne, że dotychczas wszystkie sieci sterowane były przez jeden komputer główny – w przypadku jego uszkodzenia cała sieć narażona była na wyłączenie. Co ciekawe, już wtedy pracowano nad takim rozwojem sieci, aby połączenia wychodzące oraz przychodzące były maskowane – bezpieczne i zaszyfrowane połączenia są znane i używane do dziś – przed ewentualnym wrogiem (ZSRR) w momencie rozpętania III Wojny Światowej.

Plan sieci ARPANET z 1973 roku

+ info

Mapa

ARPANET w 1980 roku rozrósł się do gigantycznych, jak na tamte czasy, rozmiarów.

International Packet Switched Service

ARPANET nie był jednak jedyną siecią, która dążyła do połączenia ze sobą jak największej liczby komputerów. Brytyjczycy, z niewielkim opóźnieniem w stosunku do Amerykanów, również pracowali nad swoją siecią. Została nazwana X.25 i podobnie jak w Stanach najpierw zaczęła działać w środowiskach akademickich. Jednak była między nimi znacząca różnica. ARPANET był finansowany przez rząd amerykański, w związku z czym nie mógł być używany do celów komercyjnych. Brytyjczycy nie mieli takich ograniczeń, i sieć komputerowa po raz pierwszy mogła trafić do biznesu. Jednymi z jej pierwszych komercyjnych użytkowników były: Western Union, brytyjska poczta oraz... amerykański Tymnet! Jakby tego było mało, Brytyjczycy postanowili szturmem zagospodarować inne rynki i oferowali swoją sieć również za granicą, w tym w USA. Nazwa tej sieci, która podobnie jak ARPANET była oparta na wymianie pakietów, brzmiała IPSS (ang. International Packet Switched Service). Dzięki swojej dostępności IPSS szybko doganiał ARPANET pod względem wielkości. Trzeba też dodać, że X.25 IPSS został pierwszą międzynarodową siecią komputerową. Zaczęła ona działać w 1978 roku i zaledwie po trzech latach obejmowała swoim zasięgiem Europę Zachodnią, Stany Zjednoczone, Kanadę, Hong Kong i Australię.

Poczta elektroniczna

E-mail został wymyślony w roku 1965. Autorami pomysłu byli: Louis Pouzin, Glenda Schroeder i Pat Crisman. Wówczas jednak usługa ta służyła jedynie do przesyłania wiadomości pomiędzy użytkownikami tego samego komputera, a adres poczty elektronicznej jeszcze nie istniał. Usługę polegającą na przesyłaniu wiadomości tekstowych pomiędzy komputerami wymyślił w roku 1971 Ray Tomlinson, wybrał również znak @ do rozdzielania nazwy użytkownika od nazwy komputera, a później nazwy domeny internetowej. Na początku do wysyłania e-maili służył protokół komunikacyjny CPYNET. Później wykorzystywano FTP, UUCP i wiele innych protokołów, a w 1982 roku Jon Postel opracował do tego celu protokół SMTP, używany do dzisiaj. Innym, ważnym protokołem komunikacyjnym, wykorzystywanym przy pobieraniu e-maili, jest POP3 oraz jego ulepszona wersja IMAP. Standard Multipurpose Internet Mail Extensions (MIME) opracowano specjalnie z myślą o przesyłaniu poczty elektronicznej. Umożliwia on dodatkowo dołączanie do maila plików z dowolnymi danymi, w formie tzw. załącznika. Do kodowania wiadomości tekstowych stosuje się kodowanie transportowe Quoted-Printable, a do kodowania załączników wykorzystywany jest uuencode oraz jego ulepszona wersja Base64.

Ciekawostki

Treść pierwszego e-maila

Określenie SPAM

Ray Tomlinson jest pomysłodawcą rozwiązania, by nazwę użytkownika oddzielać od nazwy serwera znakiem @. Wynikało to z faktu, że w żadnym języku symbol ten nie był stosowany w imionach i nazwiskach, co pozwalało na jednoznaczne określenie użytkownika. Symbol @ powszechnie nazywany jest małpą. W niektórych krajach powstały jeszcze ciekawsze określenia, jak greckie kaczątko, duński świński ogon lub stosowany we Włoszech mały ślimak. Jego znaczenie to odpowiednik słowa "na" - @ oznacza konto użytkownika na konkretnym serwerze.

Pierwszy e-mail – w dzisiejszym tego słowa rozumieniu – został wysłany w 1971 roku. Jego autorem był Ray Tomlison – programista, pracujący nad rozbudową sieci ARPANET (poprzednika Internetu). Bardzo często w historii sieciowej komunikacji powiela się błędną opinię, że treść pierwszego e-maila tworzyły znaki QWERTY lub QWERTYUIOP. Nie jest to prawda. Jak twierdzi Ray, wysyłając e-mail wpisał „coś w rodzaju QWERTY” – czyli po prostu jakikolwiek ciąg znaków..

SPAM to komunikaty przesyłane jednocześnie do wielu – setek lub tysięcy – odbiorców, którzy nie wyrazili zgodę na ich otrzymanie. Wiadomości takie nie są w jakikolwiek sposób spersonalizowane – na każdy adres mailowy trafia więc komunikat o identycznej treści. Może być dostarczany zarówno za pośrednictwem skrzynki mailowej, , komunikatorów internetowych lub kont w serwisachspołecznościowych.

+ info

+ info

E-mail wysłany w przestrzeń kosmiczną

Najpopularniejszehasło

Jakie jest najpopularniejsze hasło do kont pocztowych? Odpowiedź nie będzie zaskoczeniem. Obojętnie, czy dotyczy to kont pocztowych, profili w portalach społecznościowych czy dostępu do routerów, prym wiedzie niezmiennie „123456”. Statystyki można było zweryfikować w 2009 roku, gdy do Sieci wyciekły tysiące haseł użytkowników poczty Hotmail.

Załoga wahadłowca STS-43 Atlantis, korzystając z Macintosha Portable, przesłała na swoją macierzystą planetę ;) następujący komunikat: Hello Earth! Greetings from the STS-43 Crew. This is the first AppleLink from space. Having a GREAT time, wish you were here… send cryo and RCS! Hasta la vista, baby… we’ll be back! Brzmi znajomo? Nic dziwnego, w 1991 roku Terminator 2 zrobił wrażenie na widzach na całym świecie.

Największe serwisy mailowe

Polski rynek darmowych kont pocztowych zdominowały portale horyzontalne. W dużej mierze wynika to z faktu, że to właśnie one, jako pierwsze, zaoferowały darmowe skrzynki pocztowe o dobrych parametrach. Jedynym odstępstwem jest Gmail, który, choć zaoferował swoją pocztę dopiero w połowie poprzedniej dekady, szybko zdobył uznanie internautów.

Polski rynek poczty elektronicznej (wg danych Megapanelu)

TCP/IP

W protokole IP, każdy komputer posiada 4 bajtowy adres internetowy. Adres ten to duża liczba, która dla ułatwienia zapisu zwykle dzielona jest na pojedyncze bajty, np. 204.79.197.200. Adresy IP przyznaje użytkownikowi dostawca Internetu. Z puli adresów IP wydzielono pulę prywatnych adresów IP, które mogą być wykorzystane tylko w sieciach lokalnych. Dostawca Internetu otrzymuje pulę tzw. adresów publicznych, a odbiorcom udostępnia adresy prywatne. Jeśli twój komputer ma adres z zakresu: 10.0.0.0 - 10.255.255.255, 172.16.0.0 - 172.31.255.255, 192.168.0.0 - 192.168.255.255, to znaczy, że masz przydzielony adres prywatny. Skąd w takim razie komputer wie, w jakiej jest sieci i czy urządzenie, z którym chce się połączyć jest w tej czy innej sieci? Do identyfikacji miejsca komputera w sieci służy tzw. maska podsieci. Maskę podsieci zapisuje się podobnie jak adres IP, np. 255.255.255.0. Podczas komunikacji z innym urządzeniem wykonywany jest test zerujący bity w adresie komputera w miejscu zera w masce.

Wyniki testu są zgodne, więc komputer wie, że urządzenie, z którym się komunikuje jest w tej samej podsieci. Jeśli wyniki testu będą się różnić, komputer będzie wiedział, że urządzenie jest w innej podsieci i istnieje konieczność „wyjścia” poza własną podsieć przez tzw. bramę sieciową. Komputery podłączone do sieci oraz posiadające adres IP, nazywamy hostami (z ang. host - gospodarz). Komputery, które pośredniczą w komunikacji nazywamy ruterami (z ang. router - rozsyłacz). Podział ten jest trochę sztuczny - jeden komputer może zarówno posiadać adres jak i pośredniczyć w komunikacji, czyli być jednocześnie hostem i ruterem. Wzrost liczby komputerów podłączanych do Internetu sprawił, że adresów (stosunkowo niedawno) zaczęło brakować - większość urządzeń, z którymi pracujemy nie posiada dziś pełnoprawnego adresu internetowego, ale dzieli się z innymi urządzeniami w ramach tej samej sieci lokalnej. W takiej sieci wszystkie komputery posiadają adresy lokalne, - pozwalające komunikować się jedynie w jej obrębie. Adres zewnętrzny (internetowy) posiada zwykle tylko tzw. brama, która pośredniczy w komunikacji z Internetem.

+ info

Ciekawostka

Ile jest różnych adresów? Jeden bajt to 256 możliwości. Dla każdej możliwości pierwszego bajtu, drugi może przyjąć 256 wartości. Po przemnożeniu daje to 65 536. Dla każdej możliwości pierwszych dwóch bajtów, trzeci bajt też może przyjąć 256 wartości, co po przemnożeniu daje już 16 777 216 różnych adresów. Po uwzględnieniu czwartego bajtu otrzymujemy wynik: 4 294 967 296 - ponad 4 miliardy różnych adresów.

Porównanie warstwmodelu TCP/IP i modelu OSI

+ info

USENET

Usenet (ang. User Network) – ogólnoświatowy system grup dyskusyjnych, z którego można korzystać przez Internet. Składa się on z tysięcy grup tematycznych, ułożonych w strukturę hierarchiczną. Wiadomości przypominające pocztę elektroniczną użytkownicy wysyłają do serwerów Usenetu, a serwery tworzące sieć P2P automatycznie wymieniają je między sobą. Czasem wiadomości są nazywane postami, z angielskiego to post – wywiesić informację, skąd a post – wiadomość umieszczona w Usenet.

Usenet, będący obecnie usługą internetową, jest niewiele młodszy od Internetu i początkowo rozwijał się zupełnie od niego niezależnie (głównie używając łączy UUCP). Jego protoplastą była mała sieć oparta na serwerach na Uniwersytecie Duke i Uniwersytecie Północnej Karoliny połączonych razem zwykłą linią modemową, stworzoną przez Toma Truscotta i Jima Ellisa w 1979 roku. Oprogramowanie serwera zbierającego wiadomości i protokół przesyłu wiadomości między serwerami były autorstwa Jima, podczas gdy cała idea hierarchicznie katalogowanych grup tematycznych i automatyczna wymiana postów między serwerami były pomysłem Toma. Sieć zapoczątkowana na Uniwersytecie Duke rozrastała się w szybkim tempie. W 1981 roku było już ponad 150 serwerów i kilka tysięcy użytkowników rozsianych po całych Stanach Zjednoczonych. Po wejściu w 1982 roku Uniwersytetu Duke do programu Arpanet, będącego początkiem rozwoju Internetu serwer news tego uniwersytetu został podłączony do sieci opartej na protokole TCP/IP i wszyscy użytkownicy Arpanetu mogli zacząć z niego korzystać. Serwer ten był jednocześnie nadal podłączony zwykłymi liniami modemowymi do tych serwerów, które jeszcze nie zostały podłączone do Arpanetu. Od tego momentu datuje się gwałtowny rozwój Usenetu. W 1992 roku powstał pierwszy polski serwer news: cocos.fuw.edu.pl zarządzany przez Michała Jankowskiego. W 1998 roku było już 11 000 serwerów i wysyłano ok. 18 000 postów dziennie. Późniejsze dane nie są już dostępne ze względu na internacjonalizację tej sieci. Szacuje się, że obecnie jest wysyłanych ok. miliona postów dziennie, osób czytających systematycznie rozmaite grupy jest ok. 20-30 milionów, a na całym świecie jest ok. 100 000 serwerów. Po rozdzieleniu Arpanetu na sieć wojskową i cywilną (Internet) Usenet stał się jedną z „naturalnych” usług tej sieci. Od początku XXI wieku obserwuje się sukcesywne zmniejszanie zainteresowania Usenetem skutkujące odchodzeniem operatorów od utrzymywania serwerów.

+ info

Smileys

19 września 1982 r. Scott Fahlman, informatyk z Carnegie Mellon University w Pittsburgu, napisał w swojej wiadomości w uniwersyteckiej sieci: "Proponuję, aby żart zaznaczać za pomocą :-)". Jednak po chwili dodał: "Biorąc pod uwagę obecne trendy, łatwiej jednak będzie zaznaczać, co nie jest żartem. Proponuję :-(". I tak narodził się emotikon. Pomysł Fahlmana szybko podbił cały uniwersytet i, jak się wkrótce okazało, świat. W wywiadzie dla amerykańskiego magazynu "Network World" Fahlman przyznał niegdyś, że najczęściej używa wymyślonych przez siebie radosnych i smutnych buziek. Nie lubi natomiast wariantu emotikonów pozbawionych noska, np. :). „Uważam, że wyglądają jak żaby” – żartował. Naukowiec nie zarobił ani centa na swoim pomyśle i, jak sam twierdzi, nigdy nawet nie próbował. „To mój mały dar dla świata” – mówił. Zestawiając razem dwukropek, myślnik i nawias Fahlman dał użytkownikom komputerów narzędzie pozwalające wreszcie wyrażać emocje, co nadało komunikacji internetowej nowy wymiar i bez wątpienia pozwoliło uniknąć wielu nieporozumień. Emotikony, przez lata poddawane kreatywnej obróbce internautów, dziś wyrażają cały wachlarz emocji: smutek, złość, konsternację, zdenerwowanie, zdziwienie, niezdecydowanie czy nawet śmiech przez łzy.

+ info

Domain Name System

DNS (Domain Name System, pol. "system nazw domenowych") jest to hierarchiczny system nazewnictwa domen i system rozproszonych baz danych. Pierwszy standard opisujący system zarządzający domenami powstał w roku 1982. Domeny powstały w celu ułatwienia oraz usprawnienia korzystania z internetu. Każde urządzenie w sieci zwane jest hostem oraz posiada swój adres IP jednoznacznie go identyfikujący. W początkach internetu aby korzystać z zasobu danego urządzenia należało posiadać jego adres IP składający się z liczb rozdzielonych kropkami. Jest to rozwiązanie wygodne dla komputerów, ale już nie dla człowieka, który łatwiej zapamiętuje nazwy aniżeli zbiory losowych liczb. Później, komputery posiadały pliki tłumaczące adresy IP na nazwy mnemoniczne, ale przy szybko rosnącej sieci było to rozwiązanie nieoptymalne. Dlatego powstał system DNS, który ustandaryzował tworzenie domen oraz zapobiegł problemom wydajności oraz konfliktów nazw. Rozproszona baza danych DNS jest indeksowana nazwami domen, tworzącymi drzewiastą strukturę hierarchiczną. Węzły drzewa DNS posiadają etykiety tekstowe o długości od 1 do 63 znaków: pusta etykieta o zerowej długości zarezerwowana jest dla węzła głównego. Etykiety węzłów oddzielone kropkami czytane w kierunku od węzła do korzenia drzewa tworzą pełną nazwę domenową (np. „pl.wikipedia.org.").

+ info

Domena

W codziennym użytkowaniu sieci nie musisz posługiwać się skomplikowanymi adresami - wystarczy tzw. domena. Każda domena to nazwa znajdująca się pod kontrolą jakiejś organizacji. Domena może posiadać dowolną ilość subdomen (poddomen) - to kolejne segmenty dopisywane z jej lewej strony i oddzielone kropkami. Domeny najwyższego poziomu (takie jak np. domeny krajowe: .pl, .ru, .de, .be, uk, .fr albo .com (komercyjne), .edu (edukacyjne, .gov (rządowe), .mil (militarne), .org (organizacyjne) posiadają subdomeny należące do różnych firm i organizacji (na przykład microsoft.com, ore.edu.pl, epodreczniki.pl, p.lodz.pl). W Internecie funkcjonuje baza danych o nazwie DNS (ang. Domain Name System), której zadaniem jest przechowywanie różnych informacji związanych z poszczególnymi domenami. Jedną z takich informacji jest adres IP. Za każdym razem, gdy wchodzisz na jakąś stronę internetową za pomocą jej nazwy, twój komputer najpierw pobiera z bazy danych DNS jej adres IP. Ograniczona ilość krótkich i łatwych do zapamiętania nazw doprowadziła do powstania rynku domen, na którym proste i krótkie nazwy kosztują nieraz wiele tysięcy złotych. Poza nazwą domeny, w adresie często występuje jeszcze przedrostek „http://” albo „https://”. Adresy, w których na początku występuje krótkie słowo, a później dwukropek, nazywamy adresami URL (ang. Uniform Resource Locator). To krótkie słowo na początku oznacza metodę (usługę) połączenia się z danym adresem. Np. http – usługa WWW, której zadaniem jest publikowanie informacji, https – usługa szyfrowanego http. To, co znajduje się po dwukropku, to szczegóły połączenia - takie jak adres czy dane pozwalające na zalogowanie. Przeglądarki internetowe domyślnie uzupełniają adres o przedrostek „http://”.

+ info

Ciekawostki

Istnieje kilka stron internetowych, gdzie możesz wysłać taki adres i wygenerować na tej stronie przekierowanie z dużo krótszym adresem.

Czasami adres URL, który chcesz wysłać SMS‑em albo wstawić w dokumencie, jest za długi.

Najstarsze wirusy komputerowe

Creeper

Brain

Creeper (pol. pełzacz) – robak komputerowy uznawany za najstarszy w historii. Został stworzony przez Boba Thomasa pracującego w BBN[a] w 1971 roku. Wirus działał w systemie TENEX (TOPS-20) w sieci ARPANET. Intencje autora były dość niewinne tak jak działanie samego wirusa, autor stworzył go dla zabawy a jego działanie polegało na tym by wyświetlać na kolejno infekowanych przez sieć komputerów krótkiego komunikatu: ?Jestem Creeper, złap mnie jeśli potrafisz? Ray Tomlinson niedługo po zauważeniu Creepera napisał swojego własnego robaka - Reaper (ang. żniwiarz). Program miał usuwać Creepera. Wydarzenie to stało się inspiracją dla stworzenia gry Core War.

Brain – najstarszy wirus komputerowy pracujący w systemie DOS, odkryty na pecetach w 1986 roku. Wirus zainfekował komputery na całym świecie atakując pierwszy sektor dyskietek włożonych do zarażonych komputerów. Wirus rozprzestrzeniał się na IBM-PC i na kompatybilnych systemach operacyjnych PC-DOS i IBM-DOS. Autorami wirusa są dwaj Pakistańczycy, bracia Amjad Farooq Alvi i Basit Farooq Alvi. Chcieli oni w ten sposób sprawdzić zabezpieczenia systemu operacyjnego DOS w porównaniu z innymi konkurencyjnymi systemami (m.in. Unix i Sinix).

vs

+ info

World Wide Web

Internet, czyli globalna sieć węzłów pozwalająca na przesyłanie informacji działa od 1969 r. Jednak dopiero 23 sierpnia 1991 r. zaprezentowano światu usługę, która bardzo szybko stała się popularna i dla sporej części użytkowników jest dziś utożsamieniem Internetu. WWW lub w skrócie W3, czyli World Wide Web to hipertekstowy system informacyjny, który został stworzony przez brytyjskiego naukowca pracującego dla CERN - Tima Bernersa-Lee. a początek prac nad usługą WWW uznaje się stworzoną w 1980 r. przez wspomnianego inżyniera bazę danych, w której po raz pierwszy wykorzystano hypertekst. Berners-Lee rozwijał swój pomysł, aż w 1990 r. zaprezentował HyperText Transfer Protocol (HTTP), HyperText Markup Language (HTML), Uniform Resource Identifier (or URL), przeglądarkę oraz serwer. Projekt miał początkowo ułatwić wymianę informacji między pracownikami CERN oraz uniwersytetami na całym świecie. Pierwsza strona internetowa, która do dziś jest dostępna została uruchomiona 6 sierpnia 1991 r, jednak możliwość oglądania jej mieli wyłącznie pracownicy CERN. 23 sierpnia do projektu WWW zaproszone zostały osoby spoza szwajcarskiej organizacji, co zapoczątkowało tworzenie się Internetu, który znamy dziś

+ info

Pierwsza strona internetowa

W 1989 roku Tim Berners-Lee w projekcie „Information Management: A Proposal” zaprezentował koncepcję hipertekstowej bazy danych. Pierwsza strona WWW powstała 20 grudnia 1990 roku dla naukowców CERN-u. Był to z pewnością milowy krok w rozwoju internetu, który stał się podstawą dostępu do informacji w globalnej sieci. Pierwsza strona internetowa dla wszystkich użytkowników została uruchomiona w 1991 roku. Niewiele miała ona jednak wspólnego z tymi serwisami WWW, z których korzystamy obecnie:

World Wide Web a Internet

World Wide Web i Internet są często stosowane zamiennie w życiu codziennym. Jednak World Wide Web i Internet nie są jednym i tym samym. Internet to globalny system połączonych ze sobą sieci komputerowych. W przeciwieństwie do Web, która jest jedną z usług działających w Internecie, WWW jest zbiorem powiązanych ze sobą zasobów i dokumentów, połączonych hiperłączami i URL-ami. Krótko mówiąc, Web jest aplikacją działającą w Internecie. Przeglądanie stron internetowych WWW zwykle rozpoczyna się albo od wpisania adresu strony w przeglądarce internetowej, albo poprzez podanie linku do tej strony lub linku do konkretnego zasobu. Następnie przeglądarka wysyła do serwera WWW, na którym zlokalizowana jest strona, szereg niewidzialnych dla nas zapytań, aby później pobrać zawartość danej strony i wyświetlić ją na ekranie monitora.Na początku nazwa serwera (część adresu URL) jest dekodowana na adres IP za pomocą globalnej, rozproszonej bazy danych znanej jako Domain Name System (DNS). Adres IP jest niezbędny, aby móc połączyć się z danym serwerem. Przeglądarka następnie wywołuje dany zasób, wysyłając zapytanie do serwera określonego powyższym adresem. W przypadku typowej strony internetowej, przeglądarka najpierw pobiera jej kod HTML, analizuje go, a następnie wysyła zapytanie o resztę elementów wchodzących w jej skład (zdjęcia, grafika, dźwięki, video, animacje). Statystyki mierzące popularność stron zazwyczaj są oparte na liczbie odwiedzin, ale również na liczbie wysłanych na serwer zapytań, które miały miejsce.Podczas pobierania plików z serwera WWW, przeglądarki mogą stopniowo składać stronę na ekranie w sposób określony przez jego kod HTML, CSS lub inne języki skryptowe. Wszelkie zdjęcia i inne zasoby są włączane do strony, którą użytkownik widzi na ekranie. Większość stron internetowych zawiera hiperłącza umożliwiające bezpośrednie przechodzenie do innych stron z nimi powiązanych, gotowych plików, które można pobierać, dokumentów źródłowych, definicji oraz innych zasobów internetowych. Taki zbiór przydatnych materiałów powiązanych ze sobą za pośrednictwem łączy hipertekstowych nazwano „siecią informacji”. Udostępniając tę sieć w Internecie, Tim Berners-Lee nazwał ją w listopadzie 1990 roku „World Wide Web”

Mosaic

Mosaic powstał pod koniec 1992 roku i był pierwszą graficzną przeglądarką internetową. Po raz pierwszy udostępniony został 22 kwietnia 1993 roku a jego wydanie znacznie przyczyniło się do rozwoju Internetu. Twórcy Mosaica napisali potem przeglądarkę Netscape Navigator, nie biorąc jednak kodu z Mosaica. Natomiast z Navigatora wywodzi się popularna obecnie przeglądarka Firefox, rozwijana przez Mozillę. Co ciekawe interfejsy współczesnych przeglądarek niewiele odbiegają od standardów jakie wyznaczył Mosaic.

Kalendarium

POLSKA

EARN

W dniach 17-18 maja 1990 nastąpiło włączenie Polski w poczet krajów członkowskich sieci EARN. 17 lipca 1990 Tadeusz Węgrzynowski (Dyrektor CIUW w latach 1990-2000) oddelegowany do Uniwersytetu w Kopenhadze zestawił pierwsze połączenie z węzła DKEARN zlokalizowanego w UNI-C w Lyngby do serwera PLEARN zlokalizowanego w Centrum Informatycznym Uniwersytetu Warszawskiego.Na początku jedynie w Centrum można było korzystać z poczty elektronicznej i list dyskusyjnych. PLEARN był serwerem otwartym dla wszystkich, którzy chcieli wymieniać informacje. Niewątpliwie miał ogromny wpływ na późniejszy rozwój i popularność Internetu w Polsce. Wiele osób właśnie tu po raz pierwszy zetknęło się z globalną siecią. Koordynatorem krajowym sieci EARN był Andrzej Smereczyński. Jako specjalista ds. systemów operacyjnych uruchomił oprogramowanie na wielu komputerach pełniących funkcję węzłów sieci EARN w kraju. Jesienią 1990 sieć EARN w Polsce obejmowała 11 węzłów. W szczytowym momencie w roku 1992 polska część sieci EARN łączyła 22 uczelnie krajowe i ponad 20 tys. użytkowników. 28 października 1992 PLEARN uzyskał bezpośredni dostęp do Internetu. Mniej więcej od końca roku 1993 EARN zaczął być zastępowany przez wykorzystujący protokół TCP/IP Internet. Przewaga komputerów PC i serwerów uniksowych nad serwerami znakowymi IBM (bo takie były terminale IBM-owskie) następowała bardzo szybko, zwłaszcza po wejściu w użycie pierwszych aplikacji typu Gopher, Mosaic, które dały podwaliny WWW.Sieć PLEARN zakończyła pracę 15 listopada 2000.

Pierwsze łącze analogowe

Pierwsze internetowe łącze analogowe zostało uruchomione 26 września 1990 r. i miało ono prędkość 9600 bit/sek. Instytut Fizyki Jądrowej w Krakowie 19 listopada 1990 roku otrzymał, jako pierwszy w Polsce, adres IP (192.86.14.0), który został mu nadany przez Ministerstwo Obrony USA. 20 listopada 1990 r. z CERN został wysłany pierwszy e-mail do Polski i odebrano go we wspomnianym instytucie z pomocą komputera microVax .Przed odkryciem dokumentów potwierdzających pierwsze polskie połączenie internetowe powszechnie przyjmowało się, że to 17 sierpnia 1991 roku z baraku przed Wydziałem Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego do Centrum Komputerowego Uniwersytetu w Kopenhadze dotarł pierwszy e-mail wysłany z Polski. Pierwsze komputery z dostępem do internetu znajdowały się w Warszawie, Krakowie, w Toruniu i w Katowicach. Zostały one podłączone do Internetu 20 grudnia 1991 roku. Dostęp do globalnej sieci posiadał Uniwersytet Warszawski, Instytut Fizyki Jądrowej oraz Obserwatorium Astronomiczne. W tym samym dniu Stany Zjednoczone zniosły ograniczenia łączności z Polską (CoCom). Pierwszą firmą, która została podłączona do internetu w Polsce, był ATM.

Pierwsza strona internetowa w Polsce

Historia internetu w Polsce jest dosyć krótka. Trzy lata po tym, jak pojawiła się pierwsza strona internetowa na świecie, uruchomiono pierwszy serwis WWW w Polsce. Jej autorem był NASK, a miało to miejsce 20 października 1993 roku. Strona ta nosiła nazwę Polska Strona Domowa, czyli Polish Home Page. Bardzo ważnym rokiem dla rozwoju internetu w Polsce był 1995, kiedy to przeprowadzono pierwsze badania społeczności internetowej. Z danych na koniec 1995 roku wynikało, że liczba internautów wynosiła w Polsce pół miliona, z czego zdecydowaną większość stanowili mężczyźni. Początkowo młodzież i osoby starsze nie miały dostępu do sieci. Kolejnym istotnym krokiem, który przyczynił się do ewolucji internetu było założenie przez Leszka Bogdanowicza w 1995 roku portalu Wirtualna Polska. Był to niezwykle nowatorski pomysł, jednakże bardzo udany. W 1996 roku WP cieszyło się, jak na tamte czasy, bardzo dużą popularnością. Katalog WP miał wtedy około 10 tysięcy odsłon dziennie.

+ info

Rozwój internetu w Polsce

Dopiero w 2000 roku zaczął działać portal Interia.pl, który miał rywalizować z Onet.pl i Wp.pl. Za jego powstanie odpowiadały stacja RMF FM i spółka informatyczna Comarch. Ważnym aspektem jest, iż serwis oferował wtedy darmową pocztę elektroniczną oraz kilka serwisów. Po 2000 roku mieliśmy do czynienia przede wszystkim z bardzo dynamicznym wzrostem liczby stron WWW. Pod koniec 2000 roku wystartował kolejny ważny serwis – mbank.pl, czyli pierwszy wirtualny bank w Polsce. Co ciekawe, pierwsza taka usługa na świecie pojawiła się rok wcześniej i dotyczyła oferty First Internet Bank of Indiana. Innowacyjne działanie Mbanku cieszyło się ogromnym zainteresowaniem, ale jednocześnie prowadzenie takiej działalności postawiło przed właścicielami ogrom wyzwań. Mbank poradził sobie z nimi. Wówczas pozostałe banki musiały rozpocząć działania, zmierzające do uruchomienia elektronicznych oddziałów swoich instytucji.

Wirtualny bank

Koniec roku 2000 to debiut mBanku, pierwszego wirtualnego banku w Polsce z ramienia BRE Banku (pierwszy na świecie, założony rok wcześniej był First Internet Bank of Indiana). Wprowadzenie nowej marki oraz nowego modelu bankowości wyłącznie internetowej było dla twórców firmy nie lada wyzwaniem. Ale mBank nie tylko poradził sobie z tym problemem, ale wprowadził istną rewolucję na rynku e-bankowości uruchamiając jednocześnie spiralę kolejnych debiutów banków, której kulminacyjny moment przypadł na rok 2001. Już w rok po debiucie mBank zanotował 100.000 otwartych kont bankowych. Specjaliści podkreślają, że doskonały moment pojawienia się banku w sieci w dużej mierze ułatwił start tak poważnej inicjatywie w Polskim internecie.

Szczytowe momenty w historii polskich aukcji internetowych

Rok 2005 to szczytowe momenty w historii polskich aukcji internetowych. Na początku roku, w kwietniu, zadebiutował długo oczekiwany serwis eBay.pl, który jest częścią eBay.com, skupiającego wokół siebie ponad 150 milionów klientów z wielu państw świata. Mimo debiutu eBay, który nota bene okrzyknięto falstartem, Allegro z dnia na dzień zyskiwało popularność. Mimo problemów własnościowych podobnych do WP stało się jedną z najczęściej odwiedzanych stron WWW w Polsce. Rekordowym dniem na Allegro był 4 grudnia 2005 roku. Przez całą niedzielę sprzedano 123 tys. przedmiotów o łącznej wartości bagatela 7 mln złotych. Tydzień później internauci założyli w ciągu jednego dnia 6 tys. kont.

Kalendarium

Nowoczesny Internet

W pierwszej kolejności warto podkreślić, że dzisiejsi dostawcy usług internetowych w swojej ofercie mają dwa główne typy podłączenia sieci: internet mobilny i internet stacjonarny. Internet mobilny to sieć, która nie wymaga doprowadzenia łącza do domu lub mieszkania w sposób przewodowy, funkcję tę pełni odpowiednia infrastruktura zewnętrzna, jak np. maszty telekomunikacyjne. Przykładami technologii internetu mobilnego jest LTE (Long Term Evolution) czy 5G. Internet stacjonarny to natomiast m.in. tradycyjny internet „po kablu” czy internet światłowodowy. Na który wariant się zdecydować? Wiele zależy tu od Twoich potrzeb oraz faktycznych możliwości w wybranej lokalizacji. Internet mobilny można zainstalować niemal wszędzie, internet stacjonarny najczęściej dostępny jest jedynie w miastach i miasteczkach. Skupmy się jednak na tym, na co pozwala nowoczesny internet.

+ info

Internet jest jak przypływ. Zaleje przemysł komputerowy i wiele innych, zatapiając tych, którzy nie naucza się w nim pływać.

Bill Gates

Dziękuję za uwagę!