Historia - Błękitna Armia

Presentacja z historii

BŁĘKITNA ARMIA

Wykonała: Weronika Potasiak kl. VII c

*Klikaj poniżej według numerków, aby zobaczyć treści

Jak doszło do powstania Błękitnej Armii?

Co to jest Błękitna Armia?

Sytuacja międzynarodowa

Umundurowanie Błękitnej Armii

Wyposażenie Błękitnej Armii

Dowódcy Błękitnej Armii

Upamiętnienie

Podziękowanie

Losy Armii po zakończeniu I wojny światowej

CO TO JEST BŁĘKITNA ARMIA?

Błękitna Armia - Armia Polska we Francji, zwana też Armią Hallera – polska ochotnicza formacja wojskowa powstała w czasie I wojny światowej w roku 1917, powołana dekretem prezydenta Francji 4 czerwca 1917 z inicjatywy Romana Dmowskiego oraz kierowanego przez niego Komitetu Narodowego. W 1919 roku wojsko liczyło 70 tyś. żołnierzy, a jego nazwa pochodzi od koloru francuskich mundurów noszonych przez armię.

JAK DOSZŁO DO JEJ POWSTANIA?

Tuż po wybuchu I wojny światowej koła polskie we Francji zwróciły się do rządu francuskiego o wyrażenie zgody na formowanie sił zbrojnych na terenie swojej drugiej ojczyzny. 21 sierpnia 1914 rząd Francji wyraził na to zgodę. Armia została zorganizowana na zasadzie zaciągu ochotniczego spośród Polaków służących w wojsku francuskim, polskich jeńców wojennych z armii państw centralnych, a także z polskiej emigracji z Francji, Stanów Zjednoczonych, Kanady i Brazylii. Dalsze "zbieranie" do Armii zostało chwilowo zatrzymane ze względu na sprzeciw Rosji - sojusznika Francji.

1914 rok

Do formowania polskich oddziałów we Francji powrócono po podpisaniu przez prezydenta Raymonda Poincarégo dekretu 4 czerwca 1917 roku. W miesiąc później w obozie Sillé-le-Guillaume powstały pierwsze polskie oddziały, a 8 stycznia 1918 roku utworzono dwubatalionowy 1 Pułk Strzelców Polskich. Główny trzon stanowili Polacy z USA oraz emigranci z Kanady i Francji. Później doszli Polacy z przebywających we Francji i ogarniętych fermentem rewolucji dywizji rosyjskich. Oficerami byli głównie Francuzi.

1917 rok

Na mocy porozumienia z rządem Francji Komitet Narodowy Polski uzyskał 28 września 1918 roku pełną kontrolę polityczną nad Armią. Wskutek porozumienia została ona uznana za „autonomiczną armię sojuszniczą walczącą pod wyłącznym polskim dowództwem”

1918 rok

SYTUACJA MIĘDZYNARODOWA

28 lipca 1914 roku rozpoczęła się I wojna światowa, która na stałe miała zmienić układ sił w Europie. W momencie wybuchu wojny Rzeczpospolita od prawie stu dwudziestu lat była pod zaborami. Mimo klęsk kolejnych powstań narodowych Polacy nigdy nie stracili nadziei na odzyskanie niepodległości. W społeczeństwie polskim tliła się nadzieja, że „wielka wojna” zmieni bieg historii i pozwoli Polsce odzyskać wolność. Na początku XX wieku sytuacja międzynarodowa stawała się coraz bardziej napięta. Tuż przed wybuchem I wojny światowej ukształtowały się sojusze międzynarodowe i jasnym stało się, że zaborcy znajdą się po przeciwnych stronach frontu. Niemcy i Austro-Węgry należały do tzw. Trójprzymierza, podczas gdy Rosja razem z Francją i Anglią w przeciwnym obozie – tzw. Trójporozumieniu, czyli Entencie. Stwarzało to szansę dla Polaków na odzyskanie niepodległości.

Już na początku wojny Polacy przebywający we Francji pragnęli walczyć o wolność ojczyzny. Wbrew oczekiwaniom Polaków, wybuch I wojny światowej nie przyniósł szybkiego spełnienia nadziei niepodległościowych. Mimo pewnych sympatii dla Polaków we Francji, w wielkiej polityce przez długi czas sprawa polska postrzegana była jako „wewnętrzna sprawa Rosji”. Wynikało to z faktu, iż Rosja była związana sojuszem z Francją i Anglią i nikt nie zamierzał drażnić sojusznika poruszając niewygodne kwestie. Sytuacja zmieniła się, gdy cesarze Niemiec i Austro-Węgier wydali Akt z 5 listopada 1916 roku, powołujący do życia Królestwo Polskie. U podstaw ich decyzji nie leżała realna chęć pomocy Polakom, lecz zamiar pozyskania nowego rekruta dla wykrwawiającej się coraz bardziej na frontach armii.

Wobec takiej deklaracji ze strony państw centralnych państwa Ententy nie mogły pozostać bez odpowiedzi. Jako pierwszy głos zabrał prezydent Stanów Zjednoczonych Woodrow Wilson, który w swoim orędziu do Senatu z dnia 22 stycznia 1917 roku opowiedział się za odbudową niepodległej Polski. Po wybuchu rewolucji lutowej i obaleniu caratu w Rosji pojawiły się nowe obietnice dla Polaków. Istotna była zwłaszcza Odezwa Rządu Tymczasowego z 17 marca 1917 roku, lecz należy wątpić w jego deklarację dotyczącą niepodległego państwa polskiego, biorąc pod uwagę fakt, że w październiku 1917 roku władzę w Rosji przejmą bolszewicy.

DOWÓDCY BŁĘKITNEJ ARMII

Pierwszym dowódcą Błękitnej Armii był Francuz, generał Louis Archinard, lecz 4 października 1918 roku zastąpił go Polak gen. Józef Haller

Gen. Józef Haller

Gen. Louis Archinard

WYPOSAŻENIE

Działo polowe 75mm

Jedna z eskadr samolotów wojskowych

tekst

Czołg Renault FT-17

UMUNDUROWANIE

Umundurowanie Błękitnej Armii później

Umundurowanie Błękitnej Armii na początku

Przykład umundurowania żołnierza Błękitnej Armi

LOSY ARMII PO ZAKOŃCZENIU I WOJNY ŚWIATOWEJ

POWRÓT ARMII DO POLSKI W okresie od kwietnia do czerwca 1919 r. Armię Hallera (liczącą ówcześnie pięć dywizji strzelców, dywizję instrukcyjną, siedem eskadr lotniczych, pułk czołgów i jednostki pomocnicze) wraz z całym nowoczesnym wyposażeniem przetransportowano koleją do Polski. Bezpośrednio po przywiezieniu do kraju „Błękitna Armia” wzięła udział w walkach przeciwkoUkraińcom na terenie Galicji Wschodniej i na Wołyniu. Później, w obawie przed odrzuceniem przez rząd niemiecki postanowień traktatu pokojowego, część jednostek skierowano na zachód, aby stały w pogotowiu przeciwko Niemcom.W końcu, 1 września 1919 r. „Błękitna Armia” została połączona z Wojskiem Polskim w kraju.

Zakończenie działań wojennych na Zachodzie przyspieszyło rozwój organizacyjny Armii. Przestało istnieć wiele trudności związanych z rekrutacją i wcieleniem Polaków do Armii, zwłaszcza we Włoszech. Pozyskano tam ok. 25 tys. żołnierzy – byłych jeńców z armii austro-węgierskiej. Armia gen. Hallera organizowana była na bazie korpusów i dywizji, organizacyjnie odpowiadających armii francuskiej, wyposażonych i uzbrojonych sprzętem i uzbrojeniem demobilizowanych jednostek francuskich. Armia Hallera była najlepiej wyszkoloną, uzbrojoną i wyposażoną częścią WP.

Powrót Błękitnej Armii do Polski w 1919 roku

UPAMIĘTNIENIE

Odznaka pamiątkowa Armii Generała Hallera lub Miecze Hallerowskie – pamiątkowa odznaka przyznawana żołnierzom Armii Polskiej we Francji w okresie II Rzeczypospolitej przez Zarząd Związku Hallerczyków, a później, do dziś – zasłużonym kombatantom przez Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce.

Pomnik upamiętnia udział Polonii amerykańskiej w odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Polonia amerykańska z USA i Kanady dostarczyła wtedy 20 tys. ochotników do Błękitnej Armii generała Józefa Hallera.

• Uchwałą Rady Miasta Lwowa z 21 listopada 1938 ustanowiono w tym mieście ulicę Błękitnej Armii.
• Historii żołnierzy Błękitnej Armii poświęcono film dokumentalny z 2017 roku Leszka Wiśniewskiego p.t. "Błękitna Armia 1917-1919

ŹRÓDŁA

Zdjęć:

Tekstu:

• pl.wikipedia.org
• www.interia.pl
• derela.pl
• zabytki-techniki.org.pl
• pw.ipn.gov.pl
• strzelcy-kresowi.pl
• dziennik.com

• pl.wikipedia.org
• bdsp.wp.mil.pl
• blekitnaarmia2lotouchard.wordpress.com
• polska1918-89.pl

Dziękuję, za uwagę