Szczególne powołania

SZCZEGÓLNE POWOŁANIA

Biblijny model życia poświęconego Bogu

Bądźcie świętymi, bo ja jestem święty! (Kpł 11,44b)

Bóg wybiera sobie jeden naród, by uczynić go błogosławieństwem dla innych narodów. Naród który staje się wybrany, nie jest nim ze względu na własne dobro i własne uświęccenie, wybranie wiąże się z wylaniem się błogosławieństwa na wielu. Decyzja ta zostaje przypieczętowana przymierzem zawartym z Abrahamem. Określenie "lud święty" ma wskazywać na jego odrębność w stosunku do otaczających go narodów. Słowo święty w języku hebrajskim kadosz nie ma nic wspólnego z bezgrzesznością czy doskonałością moralną. Święty w biblii to przede wszystkim "inny", oddzielony, odłączny. Nie chodzi tu o moralność i kultywowanie cnót, ale bycie "nie z ziemi". Naród wybrany to oddzielny od innych, poświęcony tylko Jemu.

Miedzy Bogiem a świętym ludem

Izrael zostaje włączony przez przymierze w świętość Boga, czy nie jest to już wystarczającą łaską? Pan Bóg ma dalsze plany i wybiera jedno pokolenie spośród swojego ludu i powierza im specjalną funkcję, która stawia ich pomiędzy Nim a resztą narodu wybranego. To pokoleniu Lewiego przypada sprawowanie kultu na cześć Boga, przy czym ta wyjątkowa służba Bogu nie jest osobistym pragnieniem własnego wyboru poświęcenia się Najwyższemu, kapłanem lewitą można było jedynie się urodzić. Podkreślona jest tu wyjątkowość funkcji jaka ma do spełnienia ten kto należy do rodu Lewiego, ma on też wyjątkową pozycję względem całego narodu. Obok kapłanów w społeczności starozytnego Izraela, funkcję pośredników między Bogiem a ludźmi pełnili prorocy. Prorokiem Boga może być każdy, kogo do pełnienia tej posługi wezwie Bóg, staje się on głosem Pana i jego specjalnym posłannikiem

Apel Boga do człowieka

Specyficzną cechą powołania jest osobisty apel skierowany przez Boga do człowieka, zmieniajacy jednocześnie jego postawę wobec świata. Bóg wymawia imię powołanego a czasami nadaje mu inne. Bóg oczekuje odpowiedzi w postaci wiary i posłuszeństwa. Odpowiedź często nie przychodzi natychmiast. Człowiek obawia się, badź nie wierzy, że jest w stanie takie powołanie zrealizować.

Bóg wzywa człowieka

Bóg wzywa człowieka do dialogu z sobą. To człowiek jest adresatem powołania. Ma egzystować w jedności z Bogiem, być Jego dzieckiem i uczestnikiem Bożej natury. Ma zatem przekraczać naturę ludzką, wchodząc w świat nadprzyrodzony. Realizacja powołania rozumiana jest jako odpowiedź na zaproszenie do relacji z Bogiem. Dokonuje sie ona w sercu człowieka, które jest miejscem "otwartości" człowieka na Boga.

Kryteria rozeznawania powołania

Św Augustyn

Św. Augustyn sugeruje rozpoczęcie rozeznawania od modlitwy i ustalenia metody. Składa sie ona z kilku etapów: zbierania informacji, czasu modlitwy i refleksji, analizy wewnętrznych poruszeń oraz podjęcia decyzji i potwierdzenia wyboru. Modlitwa i rozeznawanie powinny się przeplatać. W rozeznawaniu liczy się nie tyle sama decyzja, ile jej motywacja.

Bezżeństwo świeckich

Jako stan doskonalszy św Paweł ocenia bezżeństwo (1Kor 7,32). Dowodzi, że człowiek bezżenny troszczy się o to, by przypodobać się Panu. Jest to zatem najskutecznieszy środek w trosce o sprawy Pana i najlepszy sposób okazania pełnej niepodzielnej miłości Bogu. Wyrzeczenie się małżeństwa powinno być dokonane z powodu nadprzyrodzonego. Choć kto to czyni z innych ucziwyh powodów, może także się uświęcić, zachowujac po chrześcijańsku zobowiazania stanu bezżennego. Z kolei ślub czystości jest konsekracją bezżeństwa i ascetycznym środkiem do jej zachowania.

Konsekracja świeckich

Konsekracja dziewic, wdów

Do stanu bezżenności odnoszą się głównie pisma Nowego Testamentu. Pierwszy list św Pawła do Tymoteusza przedstawia tzw. regułę wdowią, ukazując kobiety niegdyś zamężne, które ze względu na królestwo niebieskie pozostaja wdowami. Podobnie beżżeństwo dziewic funkcjonuje jako stan życia którego motywem jest "w życiu i śmierci należeć do Pana (Rz14,7)

Ochrzczeni

Żywe kamienie

Według Św. Piotra ochrzczeni są "żywymi kamieniami", wybranymi i drogocennymi, które na Chrystusie, czyli swoim kamieniu węgielnym są budowane jako duchowa świątynia. Kosciół nie jest z tego świata, ale żyje i działa w świecie, dlatego świeccy realizują swoje posłannictwo, pozostajac w świecie. Ich zadaniem jest uświecanie świata od wewnątrz, trwając przy tym w swoim powołaniu, we własnych obowiązkach.

Powołanie wszystkich świeckich

Świeccy nie należą ani do stanu kapłańskiego ani zakonnego, ale są pełnoprawnymi członkami Koscioła obdarzonymi specyficznym powołaniem, jako wcieleni przez chrzest w Chrystusa sprawuja posłannictwo w Kościele i w swiecie. W duchowość osób swieckich wpisuje się doświadczenie duchowe starszych i samotnych. Pismo św dodaje, że długie życie jest wyrazem Bożego błogosławieństwa.(Ps 90,10). Odnosi się do starości z wielkim szacunkiem. Kościół docenia zarówno intelektualne, jak i moralne cnoty, doświadczenie i madrość życiową osób starszych.

Duchowość zakonna

Praktykowanie rad ewangelicznych

Duchowość zakonna jest nazywana duchowością osób konsekrowanych. Zasadniczo mówi sie o dwóch formach życia konsekrowanego: zakonach i instytutach świeckich. Do tej drugiej grupy zalicza się także stowarzyszenia życia apostolskiego oraz zycie pustelnicze i konsekrowane dziewictwo, wdowieństwo. Zakon to zrzeszenie osób, zatwierdzone przez władzę kościelną, w którym członkowie według ustaw mu właściwych składaja śluby publiczne,, wieczyste lub czasowe i w ten sposób zdążają do ewangelicznej doskonałości. Poprzez złozenie ślubu zobowiązują się do praktykowania trzech rad ewangelicznych: dziewictwa, ubóstwa i posłuszeństwa.

Kapłaństwo

Powołanie Boże to akt wybrania osoby lub społecznosci przez Boga i przeznaczenie do wykonania określonego zadania. Powołanie Boże odnosi się głównie do chrześcijan realizujacych swe zadania w społeczności Kościoła. Powołanie kapłańskie to pochodzący od Boga dar, wezwanie do służby Bogu i ludziom w kapłaństwie hierarchicznym. Prezbiterzy są w Kościele i dla kościoła sakramentalnym uobecnieniem Jezusa Chrystusa Głowy i Pasterza, głoszą autorytatywnie Jego słowo, powtarzają Jego znaki przebaczenia i daru zbawienia, zwłaszcza w sakramencie chrztu, pokuty i Eucharystii.Celem życia i działania kapłanów jest głoszenie Ewangelii światu i budowanie Koscioła w imieniu i w zastępstwie Chrystusa (in persona Christi), Głowy i Pasterza.

Według Jana Pawła II powołanie kapłańskie jest darem łaski, bezinteresownym wezwaniem wywodzącym się z Bożej miłości. Powołanie to skłonność do życia w określonym stanie, wykonywania funkcji, zawodu. Istotą powołania chrześcijańskiego wynikajacego z chrztu jest dialog wolności Boga i człowieka poprzedzony wyborem osoby i zleceniem jej misji.

Modlitwa o powołania kapłańskie

Jezu Chryste, Ty wezwałeś swych uczniów, aby porzucili wszystko i poszli za Tobą.Spraw, aby wielu młodych za ich przykładem mogło opuscić to, co ziemskie, i dązyć do tego, co boskie. Prosimy Cię o liczne powołania kapłańskie i zakonne, aby nigdy nie zabrakło robotników w winnicy Pańskiej. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen

Dziękuję bardzo za dzisiejszą lekcję:)