Roland

Roland

Cytat

Charakterystyka

Biografia

Legenda

Etos rycerski

Ars bene moriendi

Miejsca związane z Rolandem

Grupa

Dziękujemy

"Nie mów byle czego! Hańba sercu, które stchórzy w piersi! Będziemy się trzymali silnie w miejscu. My to będziemy miotać ciosy i wydawać bitwę!"

~Roland w "Pieśni o Rolandzie"

Charakterystyka

• Ojczysty kraj: Francja. • Rodzina: siostrzeniec Karola Wielkiego, pasierb Ganelona – ten jednak go nienawidzi i pragnie jego zguby. • Stan cywilny: kawaler; ma narzeczoną Odę (Aude). • Zajęcia: hrabia, rycerz. • Mocne strony: mężny, waleczny, wierny królowi, gorący patriota, bardzo religijny, honorowy. • Słabe strony: pyszny, wyniosły, zuchwały, dumny (jego przyjaciel Oliwier mówi mu: „serce masz harde i pyszne”). • Usposobienie: "człowiek skomplikowany wewnętrznie. Z godnością przyjmuje niebezpieczne stanowisko w straży tylnej, ale nie docenia niebezpieczeństwa. Zaatakowany, nie wzywa pomocy, mimo nalegań Oliwiera. Według dzisiejszych pojęć to wygórowane rozumienie honoru… W czasie bitwy zrozumie swój błąd i w końcu pochwyci róg, aby wezwać pomoc. Przyznaje się tym samym do pomyłki. Wtedy właśnie Roland dojrzewa wewnętrznie. Ale na ratunek jest stanowczo za późno. Roland zostaje sam, z rozpłatanym brzuchem, pośród zwłok towarzyszy."

Biografia

• Roland uczestniczy w wojnie prowadzonej przez Karola Wielkiego przeciwko Saracenom. Wojna trwa już siódmy rok. Cesarzowi pozostało już tylko pokonać Marsyla, władcę Saragossy, aby odnieść całkowite zwycięstwo. Doradca Marsyla przekonuje go, by wysłał do cesarza poselstwo z bogatymi darami i obietnicą poddania się. Roland nie ufa posłom – opowiada się za tym, by walczyć z niewiernymi do ostatniej kropli krwi.• Gdy zwycięskie wojska Karola wracają do Francji, Roland i dwunastu parów jadą w straży tylnej. Król Marsyl z kilkusettysięczną armią otacza ich w wąwozie w Pirenejach. Duma i wygórowane poczucie honoru rycerskiego nie pozwalają mu wezwać na pomoc wojsk Karola Wielkiego. Wystarczyło tylko zadąć w róg, jednak mimo namów Oliwiera, swojego najlepszego przyjaciela, Roland nie robi tego.

• Roland, jako śmiały i odważny rycerz (ale także pełen pychy!), nie chce zadąć w róg i wezwać pomocy Karola Wielkiego. Robi to dopiero wtedy, gdy prawie całkowicie pokonany niemalże umiera na skutek odniesionych w boju ran.• Pustoszy armię wroga, ale czuje, że siły jego wojska słabną. Decyduje się w końcu zadąć w róg, dając sygnał wojskom Karola, że potrzebna jest mu pomoc. • Bohater ostatkiem sił wchodzi na wzgórze i pada pod sosną. Tam oddaje duszę Bogu i prosi go o odpuszczenie win. Jego śmierci towarzyszy zstąpienie aniołów, które poniosły jego duszę do nieba. • Cesarz rozbija armię Marsyla, a ciało ukochanego siostrzeńca zabiera do Francji. Narzeczona Rolanda, Oda, na wieść o śmierci ukochanego umiera z rozpaczy.

Legenda

Legenda o Rolandzie a właściwie pieśń o Rolandzie. Opisuję starcie cywilizacji chrześcijańskiej i muzułmańskiej. Wydarzenia przedstawione w tekście są przedstawione za użyciem hiperboli, oraz przerobione na taki sposób, który w korzystnym świetle stawia Karola Wielkiego, oraz jego rycerzy między innymi Rolanda. W utworzę najważniejszym wydarzeniem jest moment w którym hrabia Roland zostaje wciągnięty w zasadzkę i ponosi śmierć wraz z swoimi towarzyszami. Roland nie wzywał posiłków, ponieważ ten gest nie był honorowy.

Etos rycerski

zespół wartości i zasad, wykształconych w kręgu średniowiecznej kultury rycerskiej, którymi powinien charakteryzować się idealny wojownik lub rycerz jak w życiu tak jak i na wojnie

Roland prezentuje wzorzec idealnego rycerza, ponieważ pochodzi on z hrabiowskiego rodu i wykonuje polecenia króla. Posiada on też wiele cech idealnie odzwierciedlających cechy które charakteryzują średniowiecznego rycerza. Są to między innymi: odwaga, waleczność, męstwo, honor, troska, gotowość dla poświęcenia swojego życia dla dobra walki, walczenie o dobro i honor państwa, on jako wzorzec nie boi się śmierci. Jest gotowy do walki w obronie ojczyzny i wiary. Roland będąc świadomym, że zbliża się śmierć ukazuje swój rycerski honor i walczy do końca. W swoich ostatnich chwilach, ciągle myśli o swojej ojczyźnie i umiłowanym królu. Ukazuje motywy religijne, wybiera śmierć na wzgórzu, ponieważ jest to symbol śmierci Jezusa na górze Golgocie, bije się w pierś wyznając swoje grzechy robi ostatni rachunek sumienia oraz modli Się do Boga.

Ars bene moriendi

ARS MORIENDI, a w zasadzie ARS BENE MORIENDI to jeden z najczęstszych motywów pojawiających się w sztuce średniowiecznej. W epoce zdominowanej teocentryzmem, życie doczesne nie mogło być traktowane jako trwała wartość, szczególnie często zajmowano się tematem śmierci.

Jest to łacińskie przypomnienie o tym, że śmierć jest nieuniknionym kresem życia człowieka. Memento mori to pozdrowienie używane przez średniowiecznych mnichów: trapistów, kartuzów i kamedułów. Miało przypominać, że życie jest przygotowaniem do śmierci. Sentencja ta wiąże się z fragmentem biblijnej Księgi Eklezjasty: Memor esto quoniam mors non tardat. – Pamiętaj: śmierć się nie ociąga. (Liber Eclesiasticus, 14, 12) Ars bene moriendi, czyli sztukę dobrego umierania stanowiły najczęściej zbiory rozważań, wskazówek, które służyły przygotowaniu człowieka do chrześcijańskiej, pobożnej śmierci. Gatunek ten należał do najpopularniejszej w średniowieczu literatury religijno-moralizatorskiej, która swe tradycje czerpała z rozważań świętych, takich jak św. Augustyn czy św. Ambroży.

HISTORIA GATUNKU Tematykę tego typu można odnaleźć w okresie wczesnego chrześcijaństwa w nawiązaniu do niektórych, najczęściej stoickich kierunków starożytnej filozofii. Najpierw nazwą ars bene moriendi określano zbiory wskazówek i poleceń dla kapłanów towarzyszących wiernym w ostatniej drodze. W wieku XIV jednak teksty tego typu stały się powszechniejsze, dostępne dla świeckich wyznawców i zyskały sporą popularność. Autorzy takich podręczników "dobrego umierania" wypisywali w nich praktyczne porady dla umierającego. Bywało, że mijając się z uznawanymi prawdami wiary i z małą dbałością o wiarygodność, zwłaszcza, gdy puszczali wodze własnej fantazji, podając swe własne recepty na zbawienie, nawet jeżeli sprzeczne z religią. Zawarte w ich publikacjach twierdzenie, że ostateczne losy człowieka zależą od sądu rozgrywającego się już na łożu śmierci, związane było z nieupowszechnieniem w świadomości ludzi dogmatu czyśćca.

Miejsca związane z Rolandem

Quedlinbugu

Calbe

Środa Śląska

Dlaczego Roland jest godny naśladowania?

"Zapalony patriota i wierzący katolik trzymał się kosekwentnie zasad kodeksu rycerskiego. Najwiekszym wyróżnieniem dla Rolanda była śmierc na polu walki z saraceńskimi wrogami. Za jego wiernośc i oddanie aniołowie uniosły gjego duszę do nieba. Nie wezwał on pomocy, gdyż to oznaczałoby hańbę."

Grupa

Maja Liżewska

Bartosz Szczygielski

Oliwier Latek

Karol Szafarz

Krystian Kowaluk

Paweł Syta

Dziękujemy za uwagę

:3