A Instrukcja - opowiadanie twórcze

Instrukcja - opowiadanie twórcze

Wskazówki dla piszącego

• Pamiętaj o trójdzielnej kompozycji.
• Pisz w jednym czasie.
• Stosuj konsekwentnie jeden typ narracji - pisz w 1 os.l.poj lub mnogiej albo zastosuj narratora trzecioosobowego.
• Wprowadzaj dialogi, monologi, retrospekcję (cofnięcie czasu wydarzeń), elementy opisu ( postaci, przedmiotu, krajobrazu, sytuacji lub/i przeżyć wewnętrznych) czy charakterystyki.
• Rozbuduj fabułę - ustal czas, miejsce akcji, nazwij bohaterów, postaraj się zawrzeć punkt kulminacyjny, zastosować nagły zwrot akcji.
• Używaj bogatego słownictwa, stosuj zróżnicowane przymiotniki, dynamizujące akcję czasowniki.
• Zadbaj o ciekawy początek, budzące zainteresowanie rozwinięcie i przekonujące zakończenie. Nadaj tytuł opowiadaniu.
• Pamiętaj o spójnym z całością zakończeniu. Opowiadanie musi mieć podsumowanie, pointę, może też zawierać pouczenie.

WSTĘP

Można zacząć tak:

To był zwyczajny, letni dzień. Nic nie zapowiadało, że ..., Działo się to w..., Tego dnia..., Był piękny, wigilijny wieczór. Jola wstała tego wiosennego dnia później niż zwykle. Nie zdążyła zjeść śniadania, tylko szybko wypiła kawę i spakowała rzeczy do torby. W domu na peryferiach miasta X mieszkała rodzina X. Było to wówczas, gdy..., To, co chcę wam opowiedzieć, wydarzyło się, gdy..., Nie uwierzycie, ale to nie był sen..., Gdy zaczynam o tym myśleć..., Nigdy nie zapomnę dnia, w którym..., Długo zastanawiałem się, jak opowiedzieć to, co się stało. Wydarzenia, które chcę opisać, miały miejsce (gdzie, kiedy). Stało się to pewnego wieczoru w wielkim mieście X Nieopodal lasu stała stara willa zamieszkiwana od lat przez ..., Rok temu w naszym miasteczku…, Działo się to niedawno i niedaleko, w zwykłej szkole i w zupełnie normalnej klasie.

WPROWADZENIE BOHATERA to dobry moment na krótki opis postaci

Bohaterami wydarzeń, o których opowiadam, były dwie piętnastolatki - uczennice miejscowej podstawówki. Ujrzałam dziewczynkę.Podniosłem głowę i zobaczyłem chłopaka. Koledzy, o których chcę powiedzieć... Nieznajomy okazał się... Spojrzałem w górę. Nade mną stał nieznajomy mężczyzna. To nie była zwyczajna postać. Kiedy weszła do pokoju, spotkała starszą panią. Pod choinką bawił się kot.

Opisz tych bohaterów.

Słownictwo, które może się przydać, by

Z początku..., Na początku...Później..., Nieco później..., Potem..., Po pewnym czasie..., Po chwili okazało się, że... Kiedyś..., Pewnego dnia...,Następnego dnia..., Pod koniec dnia..., Dzień po..., Wówczas, gdy..., Zbiegiem okoliczności..., W międzyczasie..., Tymczasem..., W tym samym czasie...

* porządkować wydarzenia w czasie:

* wprowadzić element zaskoczenia :

W tym momencie...,W pewnej /ostatniej chwili..., W pewnym/ostatnim momencie...,Nagle..., Raptem..., Wtem..., Naraz..., Znienacka..., Wnet..., Ni stąd ni zowąd..., Ni z tego ni z owego..., W mgnieniu oka..., Natychmiast..., Gwałtownie..., Aż tu nagle..., Ni z gruszki, ni z pietruszki..., Jak grom z jasnego nieba..., Dziwnym trafem..., Nie wiadomo skąd..., Niespodzanie..., Niespodziewanie..., Trzask - prask..., Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki..., Jak nożem uciął..., Z cicha pęk...

Interpunkcja przy zapisie dialogu.

1.Każdą wypowiedź bohatera zaczynamy od myślnika i wielką literą, a kończymy kropką, wielokropkiem, znakiem zapytania, wykrzyknikiem.

2.Jeśli dodajemy komentarz, zapisujemy go małą literą i dopiero po nim kończymy wypowiedź. Komentarze mogą informować czytelnika, który bohater (ewentualnie w jaki sposób) wypowiada daną kwestię – używamy w tym celu m.in. takich czasowników, jak: powiedział, odpowiedział, rzekł, wyjaśnił, odparł, wycedził, oznajmił, ryknął, wyszeptał itd. Należy pamiętać,że wypowiedzi bohatera nie kończymy w tym wypadku kropką – znajduje się ona dopiero po komentarzu. -Powiedziałam, że tak - wyjaśniła Alicja.

3.Możemy oczywiście wypowiedź bohatera zakończyć wykrzyknikiem, pytajnikiem lub wielokropkiem, ale komentarz nadal rozpoczynamy małą literą. – Myśli pan, że...- tu sprzedawczyni zawiesiła głos, spoglądając porozumiewawczo na klienta. – Chcesz pan coś zobaczyć? – zapytał.

4.Jeśli komentarz dzieli zdanie na dwie (lub więcej) części, to zapisujemy go w ten sposób: – Słuchaj, dziecko – rzekł po chwili dobrotliwie – nazywają mnie po prostu Dziewiątka, a ja sam zapomniałem, jak się nazywam naprawdę.

5.Jeśli natomiast komentarz rozdziela dwa odrębne zdania, zapis wygląda tak: – Zróbcie przerwę – powiedział Wacek. – Porozmawiacie sobie o tym na dworze.

Emocje a znaki interpuncyjne i sposób zapisu

– Lily i James… Nie mogę w to uwierzyć… Nie chciałam w to uwierzyć… Och, Albusie… – List? – powtórzyła profesor McGonagall, siadając z powrotem na murku. – Dumbledore, czy naprawdę sądzisz, że zdołasz im wszystko wyjaśnić w liście?! Przecież ci mugole nigdy go nie zrozumieją! – Prz-e-e-p-ra-a-a-szam – załkał Hagrid, wydobywając z kieszeni wielką chustkę w kropki i chowając w nią twarz. – Ale n-n-ie mogę w-w-wytrzymać… Lily i James nie żyją… a bidny mały Ha-a-rry ma tu mieszkać z mugolami… – MILCZ! – ryknął wuj Vernon, a kilka pająków spadło z sufitu.

ZAKOŃCZENIE

Można zakończyć tak:

To wydarzenie na długo pozostanie mi w pamięci. To był naprawdę piękny/niezwykły dzień. Nie zapomnę tego dnia, na pewno. Jeszcze dziś pamiętam..., Radość, którą przeżyłem, była..., Nie pamiętam, czy coś wywarło na mnie takie wrażenie, jak... Trudno mi to wspominać, ale... Nie wiem, czy zdołam pojąć, że to, co przeżyłem... Nic w życiu dotąd nie sprawiło mi tyle radości (smutku, bólu), co... Pozostał tylko smutek (żal), że... Z tego wydarzenia wyniosłem naukę, że... I tak skończyła się moja przygoda.Dla jednych być może niewiarygodna, innych szokująca, dla mnie najprawdziwsza z prawdziwych. I chociaż cała ta historia miała pomyślny koniec, postanowiłem jednak już nigdy nie podejmować takiego ryzyka. Zakończenie tej historii było raczej banalne i nie sądzę, by warto o nim pamiętać.