Królowie Izraela

Katecheza Temat: Królowie Izraela. Notatka: Epoka królów rozpoczęła się w 1030 roku. Królowie mieli świadomość, że są sługami Boga i powinni wykonywać Jego polecenia. Bóg błogosławił tym królom, którzy przestrzegali Jego przykazań. Jednak grzech pychy i zazdrości powodowały, że niektórzy królowie odchodzili od Boga i przestawali mu służyć. Królowie Izraela: 1. Saul 2. Dawid 3. Salomon Historia ta uczy nas, że prawdziwe szczęście daje człowiekowi życie z Bogiem i posłuszeństwo Jego przykazaniom, bo Bóg chce dla nas jak najlepiej. W domu Napisz notatkę o każdym z królów. Możesz skorzystać z podręcznika s. 52.

Saul

(1030-1010)

Król Saul

• namaszczony przez Samuela jako pierwszy król
• walczył w obronie Izraela z Filistynami
• gdy sprzeniewierzył się Bogu, stracił Jego błogosławieństwo

Samuel namaszcza Saula na króla

Samuel wezwał wszystkich Izraelitów. Najpierw oddali cześć Bogu. Potem Samuel oznajmił, że zamierza powiedzieć, kto będzie królem. Chciał, żeby wszyscy wiedzieli, że to Bóg wybrał króla. - Oto człowiek, którego Bóg wybrał na króla – i wskazał na Saula. Samuel spisał wszystkie obowiązki nowego władcy i wszystkich królów, którzy nastąpią po nim. Królowie przede wszystkim mieli robić to, co powie Bóg, a nie to, na co mają ochotę. Kiedy Samuel powołał Saula na króla nie wszyscy byli z tego zadowoleni. Jednak po zwycięskiej bitwie wszyscy przekonali się, żeby był to dobry wybór. Zwolennicy Saula tylko chcieli, żeby Samuel skazał na śmierć każdego, kto nie uznał Saula za króla. Saul nie pozwolił na to. Powiedział: „To Bóg dał nam zwycięstwo. Nikt nie może zostać skazaby na śmierć”.

Nieposłuszeństwo Saula

Saul stał się silny i potężny w całym Izraelu. On jeden decydował o wszystkim, ale Samuel nadal mówił mu co ma robić. To on rozmawiał z Bogiem i przypominał Saulowi o Bożych przykazaniach. Ten jednak chciał decydował o sobie sam. Pewnego dnia szykował się ze swoją armią do bitwy, ale Samuel kazał mu jeszcze poczekać do powrotu Samuela przez tydzień. Saulniecierpliwił się i denerwował, bo czekał już prawie tydzień a Samuel nie wracał. Zaczął więc robić wszystko po swojemu. Samuel wrócił przed upływem siedmiu dni, ale Saul już przejął nad wszystkim kontrolę. Później też nie był posłuszny Bogu, choć zawsze znajdował dla siebie jakieś usprawiedliwienia. Jednak one nie przekonywały Samuela. Samuel wiedział, że król Izraela ma być posłuszny Bogu. To Bóg był prawdziwym Królem Izraela. Król ziemski musi być wykonawcą jego woli. Nie może zaspakajać tylko swoich przyjemności.

Wybór nowego króla

Samuelowi było przykro, że Saul pozostał upartym i nieposłusznym królem. Pewnego dnia Bóg powiedział: „Namaść na króla tego, którego wybrałem. Nie martw się o Saula. Udaj się do Betlejem, do człowieka imieniem Jesse. Jeden z jego synów będzie rządził po Saulu. Samuel wydał ucztę w Betlejem, na którą przyszedł również Jesse z rodziną. Jesse przedstawiał Samuelowi po kolei swoich synów, ale przy każdym z nich Bóg mu mówił, że nie tego wybrał. Czy to wszyscy twoi synowie? - zapytał Samuel Jessego. Jest jeszcze najmłodszy, ale pasie owce na polu.

Pan patrzy na serce

Nie rozpoczniemy uczty bez niego – uparł się Samuel.Gdy Dawid przybiegł do Samuela, Bóg powiedział, że to on będzie królem po Saulu. Samuel wyjął naczynie z olejem i wylał kilka kropel na głowę Dawida. Tylko Dawidowi szeptem przekazał tą wiadomość. Tylko Dawid wiedział, że pewnego dnia zostanie królem. Najpierw jednak upłynie wiele trudnych dla niego lat.

Dawid i Goliat

Izraelici nadal prowadzili wojnę z Filistynami. Obydwie armie rozbiły obozy na zbocach wzgórz oddalonych od siebie. Trzej najstarsi synowie Jessego byli w armi Saula. Ojciec martwił się o nich i poprosił Dawida, żeby zaniósł im świeży chleb i sprawdził, czy u nich wszystko w porządku.Filistyni wystawili do pojedynku olbrzyma – Goliata. Powiedzieli: „Wybierzcie i wy najlepszego waszego wojownika. Jeśli wygra, to my będziemy waszymi niewolnikami. Jeśli przegra, wy będziecie naszymi niewolnikami”. Dawid powiedział: „Goliat nie jest silniejszy od naszego Boga”. Te odważne słowa spodobały się Saulowi. Królu, niech nikt nie boi się tego Filistyna. Ja będę z nim walczył! Bóg jest po naszej stronie.

Zawistny krók Saul

Król Saul zamiast słuchać Bog, prowadził przyjemne życie i robił wszystko po swojemu. Niebył jednak szczęśliwy. Wiedział, że Bóg go opuścił. Zaczęły ogarniać go ponure myśli. Wezwał służbę, żeby przyprowadziła mu jakiegoś grajka, który by go rozweselił. Przyprowadzono Dawida, który ładnie grał na harfie. Dawid szkolił się na żołnierza. Saul był dumny , że ma w swojej armii tak dzielnego wojownika, aż do momentu, gdy odkrył, że stał się on bardziej popularny niż on sam. Saul stał się zazdrosny. Chodził coraz bardziej przygnębiony. Kiedy Dawid grał dla niego nagle opanował go zły duch i Saul rzucił dzidą w Dawida. Na szczęście Dawid zdążył uskoczyć i uciekł z pałacu. Saul dwa razy jeszcze próbował zabić Dawida, ale mu się to nie udało. Dawid nie bał się Saula, ale Saul coraz bardziej bał się jego. Zobaczył, że Bóg, który go opuścił, jest teraz z Dawidem.

Dawid

(1010-970)

Dawid królem

Bóg wybrał Dawida na króla Izraela. Jego zadaniem było kierowanie w Bożym imieniu całym ludem Izraela. Dawid był władcą posłusznym Bogu. * Z Jego pomocą pokonał wrogów i zjednoczył cały kraj. * Zdobył Jerozolimę, która najdłużej pozostawała pod władaniem kananejskich plemion. * Uczynił z niej stolicę swego królestwa i w uroczystym pochodzie wprowadził do niej arkę Przymierza.

Grzechy Dawida - piękna Batszeba

Gdy Dawid pewnego dnia nie poszedł na wojnę tylko został w domu, poszedł do letnich pokoi na dachu pałacu, zobaczył na dziedzińcu pobliskiego domu jak piękna kobieta brała kąpiel. Przyglądał się jej i bardzo jej zapragnął. Nakazał dopytać się kim jest ta kobieta. Okazało się, że to Batszeba – żona Uriasza, jednego z twoich zaufanych żołnierzy. Król nakazał ją sprowadzić. Nie pomyślał o Uriaszu, który porzucił wygody swego domu i poszedł walczyć dla swego króla. Nie pomyślał o przykazaniu: Nie cudzołóż Myślał tylko o sobie i o zaspokojeniu swoich potrzeb. Dawid zakochał się w niej od razu. Kilka tygodni później okazało się, że Batszeba jest w ciąży. Dawid wiedział, że to jego dziecko.

Jeden grzech pociąga za sobą drugi

Król wiedział, że wkrótce wszyscy się dowiedzą, że uwiódł żonę Uriasza, kiedy ten był poza domem. Musiał szybko obmyślić plan, jak to zataić. Dawid postanowił pozbyć się Uriasza. Napisał w liście, żeby generał wojska rozmieścił żołnierzy tam, gdzie najzacieklej atakował wróg i posłał wśród nich Uriasza. Uriasz zginął. Dawid ucieszył się z tej informacji, bo mógł ożenić się z Batszebą. Dawid poślubił Batszebę, urodził im się syn. Bóg wysłał do Dawida proroka Natana, który upomniał Dawida za jego złe postępowanie:

Nieszczęścia w rodzinie

Dawid był zrozpaczony. Jego dziecko zachorowało i umarło. Po pewnym czasie Batszeba urodziła kolejnego syna o imieniu Salomon. Dawid żałował swoich grzechów. Przepraszał Boga za zło, które uczynił.

Zmiłuj się nade mną

Pokorne błaganie Dawida zapisane w Psalmie 51. Król wyśpiewał tę przejmującą prośbę o przebaczenie, gdy prorok Natan uświadomił mu, jak wielki jest jego grzech. Modlitwa Dawida porusza serca, gdyż brzmi autentycznie. Zrodziła się przecież w sercu dotkniętym łaską. Dawid przeprasza za grzech, ufa, wyznaje i przynagla Boga, by okazał się miłosiernym i łaskawym. To modlitwa, która i nam z pewnością się przyda.

„Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości, w ogromie swego miłosierdzia wymaż moją nieprawość! Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego! Uznaję bowiem moją nieprawość, a grzech mój jest zawsze przede mną. Tylko przeciw Tobie zgrzeszyłem i uczyniłem, co złe jest przed Tobą, tak że się okazujesz sprawiedliwym w swym wyroku i prawym w swoim osądzie. Oto zrodzony jestem w przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka. Oto Ty masz upodobanie w ukrytej prawdzie, naucz mnie tajników mądrości. Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty, obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję. Spraw, bym usłyszał radość i wesele: niech się radują kości, któreś skruszył! Odwróć oblicze swe od moich grzechów i wymaż wszystkie moje przewinienia! Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów w mojej piersi ducha niezwyciężonego! Nie odrzucaj mnie od swego oblicza i nie odbieraj mi świętego ducha swego! Przywróć mi radość z Twojego zbawienia i wzmocnij mnie duchem ochoczym. (...) Moją ofiarą, Boże, duch skruszony, nie gardzisz, Boże, sercem pokornym i skruszonym” (w. 1-14.19).

Amen

Title your section here

Write your title here

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit.Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit.Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit.

Write your title here

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat.

Write your title here

Euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

Euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

Euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.