Komu jest potrzebne chodzenie do Kościoła, kl.8

Komu jest potrzebne chodzenie do Kościoła ?

t.32, s. 104-106.

Czy warto chodzić do Kościoła ?

- Dlaczego niektórzy ludzie unikają chodzenia do kościoła? - Co zyskują ci, którzy do niego chodzą? Nie możemy zapominać, że kościół nie jest celem naszego dążenia, ale narzędziem, dzięki któremu idziemy na spotkanie z Panem Bogiem

Gdy idziemy do kościoła, kiedy - chcemy wziąć ślub czy - ochrzcić dziecko albo gdy umrze nam ktoś bliski i trzeba przygotować pogrzeb to czy nie traktujemy Kościoła jak instytucj ??? . Gdy spisywany jest przewidziany prawem kanonicznym specjalny protokół potrzebny do zawarcia małżeństwa, rzeczywiście traktujemy Kościół jako instytucję. Kiedy jednak udzielany jest sakrament małżeństwa, najważniejsza jest rzeczywistość duchowa. W tym sakramencie konkretni ludzie spotykają się z Bogiem i zostają ubogaceni Jego darami. Nie możemy oddzielić tych dwóch wymiarów ani stawiać na pierwszym miejscu spraw urzędowych, które dokonują się w kancelarii parafialnej. One mają tylko służyć rzeczywistości duchowej.

Liturgia dokonuje się w kościele i ze wspólnotą Kościoła. Wspólnie jesteśmy za siebie odpowiedzialni, bo do tego zobowiązuje nas sakrament chrztu. Podczas liturgii mamy szansę uświęcania się, a w ten sposób uświęcania całego Kościoła. Nie ma możliwości przyjmowania sakramentów poza kościołem (jest tylko kilka wyjątków). Należy też pamiętać, że różne formy liturgiczne oraz paraliturgiczne nie zastępują modlitwy indywidualnej. „Czynności liturgiczne nie są czynnościami prywatnymi, lecz kultem Kościoła, będącego «sakramentem jedności», a Kościół to lud święty, zjednoczony i zorganizowany pod zwierzchnictwem biskupów” (KL 26).

„Liturgia jednak jest szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła, i jednocześnie jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc” (KL 10). Wierni przez wiarę i chrzest, schodzą się razem, by uczestnicząc we Mszy Świętej, wielbić Boga i przyjmować Ciało Chrystusa.

cechy modlitwy

indywidualna wspólnotowa

Kościół ustanowił także sakramentalia. „Są to znaki święte, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki, przede wszystkim duchowe, a osiągają je przez modlitwę Kościoła. Przygotowują one ludzi do przyjęcia głównego skutku sakramentów i uświęcają różne okoliczności życia” (KL 60).

Do liturgii zaliczamy również sakramenty. Ich celem „jest uświęcenie człowieka, budowanie mistycznego Ciała Chrystusa, a wreszcie oddawanie czci Bogu. Jako znaki, mają one także pouczać” (KL 59).

Elementy wystroju kościoła, oprawa liturgiczna, postawy i gesty liturgiczne są swego rodzaju narzędziami, które pomagają nam w spotkaniu z Bogiem. Im są piękniejsze, tym bardziej powinny do nas przemawiać. W modlitwę podczas liturgii angażujemy nasze ciało i naszego ducha. Istotne jest jednak, by to zaangażowanie było autentyczne.

Spotkanie z Bogiem podczas liturgii powinno pozostać w naszych sercach, gdy powracamy do naszej codzienności. Mistrzowie życia duchowego porównują ludzkie serce do ołtarza. Ten, kto modli się indywidualnie, lepiej rozumie to, co dzieje się podczas liturgii.

„Modlitwa nie sprowadza się do spontanicznego wyrazu odruchu wewnętrznego: aby się modlić, trzeba tego chcieć. Nie wystarczy również wiedzieć, co Pismo Święte objawia na temat modlitwy: modlitwy trzeba się także uczyć. Duch Święty uczy dzieci Boże modlitwy przez żywy przekaz (świętą Tradycję) w «wierzącym i modlącym się Kościele»”. (Katechizm Kościoła katolickiego, 2650)

„Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, aby Ciebie, Boże, chwaliły niebo i ziemia. Chociaż nie potrzebujesz naszego uwielbienia, pobudzasz nas jednak swoją łaską, abyśmy Tobie składali dziękczynienie. Nasze hymny pochwalne niczego Tobie nie dodają, ale się przyczyniają do naszego zbawienia, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa”. (4. prefacja zwykła nr 39)

Notatka

W Kościele: • liturgia to wszelkie formy kultu, jaki człowiek sprawuje dla Boga, • podczas liturgii Mszy Świętej wierni uwielbiają Boga i przyjmują Ciało Chrystusa, • czynności liturgiczne nie są czynnościami prywatnymi, lecz kultem Kościoła, • celem sakramentów jest uświęcenie człowieka, • sakramentalia przygotowują ludzi do przyjęcia owoców sakramentów. Boga spotykamy najpełniej w sakramentach, a ich udziela się tylko w Kościele, gdzie są inni wierzący, których wspieramy i którzy nas mają wspierać (dawać świadectwo wiary).

cechy Kościoła katolickiego: - jeden - święty - powszechny - apostolski

„Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół” – powtarza każdy katolik na większości mszy świętych, w których uczestniczy w swoim życiu.

Kościół jest JEDEN został stworzony przez Boga Stwórcę, a nie przez ludzi. Ma on również jednego najwyższego pasterza, którym jest założyciel Kościoła Jezus Chrystus. Nauka głoszona przez Kościół jest wszędzie jedna i ta sama. Kościół udziela wszędzie tych samych sakramentów świętych. Duch Święty utrzymuje jedność każdego chrześcijanina z Jezusem Chrystusem w taki sposób jak latorośl jest zjednoczona z krzewem winnym (J 15,5). Chrystus porównuje Kościół do sakramentu małżeństwa. Małżeństwo jest jedno, niepowtarzalne i nierozerwalne- tak jak nasz Kościół.

Kościół jest święty, ponieważ głosi świętą naukę Jezusa Chrystusa. Sprawuje on również Najświętszą Ofiarę Mszy Świętej i udziela sakramentów świętych. Kościół wychował i wychowuje zastępy świętych.

Kościół jest powszechny, ponieważ jest on przeznaczony dla wszystkich ludzi. W Królestwie Bożym jest miejsce dla każdego, niezależnie od jego rasy, pochodzenia, czy od majątku. Z samej kultury Kościoła wszyscy ludzie są wezwani do uczestnictwa w jednym Ludzie Bożym, gdyż Jezus Chrystus posłał Apostołów, mówiąc: „Idźcie[…] i nauczajcie wszystkie narody”(Mt 28,19). Zbudowany jest on na Ewangelii, którą każdy zrozumie niezależnie od czasów, w których żyje. Kościół nie ma granic, rozszerza się po całej ziemi. Jest on jedyną instytucją, która ogarnia cały świat. Jego znakiem powszechności jest Eucharystia, która wszędzie jest taka sama. Kościół trwa nieprzerwanie od czasów Jezusa Chrystusa, aż do końca świata. Kościół jest zwany Apostolskim, ponieważ jest wyświęcony przez Apostołów, uczy tego samego, co Apostołowie i udziela tych samych sakramentów świętych, co oni. To właśnie im Jezus Chrystus przekazał władze, która zostaje przekazywana z pokolenia na pokolenie. Biskupi są pracowitymi zastępcami Apostołów, dlatego każdy kapłan jest wyświęcany z rąk apostołów i samego Boga.

Rozważając słowa dobrze znanego nam Credo (łac. wierzę), jednoznacznie można stwierdzić, że nie jest możliwe, by istniał ktoś, kogo można by nazwać jednocześnie osobą wierzącą i niepraktykującą. Zatem jeśli ktoś uważa, że wierzy, powinien zwrócić szczególną uwagę na słowa Credo, mówiące o „jednym, świętym, powszechnym, apostolskim Kościele”. Tutaj już nie ma wątpliwości - po prostu nie da się być katolikiem wierzącym i niepraktykującym. Nie można wierzyć w „jeden, powszechny Kościół” i jednocześnie świadomie i dobrowolnie unikać czy rezygnować ze wspólnoty z nim. Wniosek jest prosty i nasuwa się sam: jeśli ktoś nie praktykuje, to po prostu nie wierzy lub wierzy bardzo słabo.

I jeszcze jedno : wiara rodzi się ze słuchania Słowa Bożego, które jest czytane w Kościele podczas Mszy św. i jest rozważane podczas kazania przez kapłana. Jeżeli sam nie czytasz Pisma Świętego, to nigdzie poza Kościołem Słowa Bożego nie usłyszysz. Słowo Boże jest pokarmem dla Twojej duszy, dlatego głosi się je szczególnie podczas rekolekcji i misji św. w Kościele. Jak roślina bez wody, tak wiara Twoja bez Słowa Bożego - usycha, a Ty oddalasz się od Boga, aż stajesz się niewierzący i mówisz, że Kościół nie jest Ci potrzebny. Bóg nie potrzebuje Kościoła, ale my go potrzebujemy. Zatem Kościół można określić jako "narzędzie zbawienia". Jest takim "dystrybutorem" łaski. Tak jak ludzie przyjeżdżają na stację benzynową, żeby zatankować i móc jechać dalej, tak też korzystają z Kościoła by uzupełnić Bożej łaski.

Warto obejrzeć ...