(kl.8, t.30) DORASTAĆ DO ŻYCIOWYCH ZADAŃ

DORASTAĆ DO ŻYCIOWYCH ZADAŃ

Klasa 8, temat 30, wyd. "Jedność" St.pp t.50 Świat dziecka i nastolatka. Dojrzałe relacje z Bogiem i ludźmi.

Cele lekcji:

– Ukazanie prawdy, że zmiana postrzegania świata jest właściwością ludzkiego rozwoju. – Kształtowanie bardziej dojrzałych relacji z Bogiem, drugim człowiekiem i sobą

Dorośli i młodzi

– prawda czy fałsz, poszukiwanie argumentów

Dorośli i młodzi – prawda czy fałsz, poszukiwanie argumentów

Zarówno dzieci, jak i młodzi mają określone oczekiwania wobec innych. Jak jest w zetknięciu się z rzeczywistością? Za chwilę przeczytacie, co o młodych mówią dorośli. Zastanówcie się, co jest prawdą, a co fałszem w ich opiniach.

– Jak według was powinniście być postrzegani przez dorosłych? – Co możecie zrobić, by dorośli dostrzegli w was wartościowych ludzi?

Dopiszcie do każdej z wypowiedzi, jak chcielibyście być postrzegani przez dorosłych i dlaczego na to zasługujecie, np. ad. 1.: - Wiem, że mówienie prawdy jest ważne. - Mogę zadeklarować, że nie będę kłamał. - Tak samo oczekuję od rodziców, by mówili mi prawdę…

Nastolatek w oczach dorosłych

Młodych cechuje: 1. Głęboka pogarda dla wszelkich zasad i wartości obowiązujących w świecie dorosłych. 2. Brak przekonania o wartości wykształcenia w życiu człowieka. 3. Przekonanie, że pieniądze biorą się z bankomatu, a mleko z lodówki. 4. Postawa roszczeniowa: „Kocham Was, ale kupcie mi…”. 5. Przekonanie, że życie jest wieczne i z niczym nie należy się spieszyć. 6. Przekonanie, że Bóg stworzył rodziców do prania, sprzątania, wynoszenia śmieci, robienia zakupów itd. 7. Skłonność do pouczania rodziców na temat sensu życia i wytykania im błędów przeszłości. 8. Pełne oddanie i poświęcenie sprawom kolegów lub koleżanek oraz nieustanny dyżur przy telefonie i komunikatorach internetowych. 9. Zupełny brak znajomości cen energii elektrycznej, gazu, wody, benzyny… 10. Prowadzenie rozmów z rodzicami i opiekunami na zasadzie nadawania na różnych falach.

Nastolatek w oczach dorosłych

Budowanie właściwych relacji wymaga tworzenia mocnych więzi. Potrzeba czasu i cierpliwości, aby relacje z rodzicami, kolegami czy koleżankami były przyjacielskie. W życiu każdego człowieka przychodzi czas, kiedy chce być niezależny i sam decydować o sobie. To początek przechodzenia od czasu dzieciństwa do dorosłości, czas, kiedy zmienia się spojrzenie na siebie, drugiego człowieka i Boga.

Dorastać do życiowych zadań

Dorastać do życiowych zadań

Zmiany dokonujące się w spojrzeniu na własne życie, świat i innych ludzi to normalny etap w rozwoju człowieka. Nie są one przypisane tylko do okresu młodości, ale w tym czasie są największe. To okres przejścia od dzieciństwa do dorosłości. Nikt nie chciałby pozostać całe życie dzieckiem i rozumieć świata na poziomie dziecka. Święty Paweł w Liście do Koryntian pisze, że w życiu każdego człowieka powinna dokonać się zmiana.

Dorastać do życiowych zadań

(1 Kor 13,11)

Od dzieciństwa do młodości

Od dzieciństwa do młodości

– Jakie zachowania są przypisane do okresu młodości? – Jakie zmiany dokonują się w tym okresie? – Czym różni się spojrzenie na życie młodych i dorosłych?

Dzieciństwo to czas, kiedy dziecko pragnie kontaktu z rówieśnikami. Ma ogromną chęć poznawania świata i nieustannie zadaje pytania. Nabywa różne umiejętności, które będą mu niezbędne w dalszym życiu. W tym czasie kształtuje się charakter i osobowość dziecka. Dzieciństwo zazwyczaj kojarzy się z radością, szczęściem, zabawą, jednak nie zawsze musi ono tak wyglądać. Okres ten może być również najgorszy w całym życiu człowieka i mieć bezpośredni negatywny wpływ na jego dalsze losy.

Od dzieciństwa do młodości

Młodość „Pod względem faz rozwoju człowieka dla młodzieży przyjmuje się granice wiekowe między 11. a 19. rokiem życia. W okresie wiekowym, do którego zalicza się młodzież, następuje gwałtowne dojrzewanie, wzrost. Jest to okres, w którym człowiek rozwija swoje umiejętności, zainteresowania, wiedzę o świecie (praktyczną i teoretyczną)”.

– Czego oczekuje dziecko od swoich rodziców? – Czego oczekuje dziecko od swoich rówieśników? – Czego oczekuje dziecko od Boga? – Czego młodzi oczekują od swoich rodziców (rówieśników, Boga)?

Oswoić to znaczy być odpowiedzialnym

Oswoić to znaczy być odpowiedzialnym. Oswoić kogoś, to zbudować głęboką relację, a nie tylko powierzchowną znajomość. Na to potrzeba czasu i cierpliwości. Wchodząc w relacje przyjaźni, stajemy się za siebie nawzajem odpowiedzialni. Odpowiedzialność jest miarą dojrzałości człowieka.

45:00 do 53:00

Moje relacje, czyli co mogę zmienić

planowanie budowania relacji

Moje relacje, czyli co mogę zmienić

To, czego uczymy się od naszych rodziców, co obserwujemy w życiu innych, sami możemy rozwijać w swoim życiu. Każdy ma swój czas i swoje możliwości. Relacje dotyczą całego człowieka, a zatem jego intelektu, uczuć, wiary, rozwoju fizycznego oraz sfery społecznej. Bez nich człowiek tkwiłby w samotności, bez szans na rozwój.

Rzeczywistość, w której wzrastacie, zmienia się. Inaczej postrzegają was rodzice, inne wymagania stawia szkoła, jeszcze inne są relacje wśród rówieśników. Wszędzie dokonują się zmiany, łącznie z waszym umysłem, ciałem i uczuciami. Do was należy podjęcie trudu rozpoznawania, czy to, co proponują inni, jest właściwe i dobre, czy też prowadzi do zła. Święty Jan Paweł II podczas spotkania z młodzieżą na Westerplatte powiedział ważne słowa: „Musicie od siebie wymagać, choćby inni od was nie wymagali”.

Nasze relacje z innymi ludźmi będą dojrzałe, gdy nauczymy się odpowiedzialności za własne postępowanie. Warto wiedzieć, że istnieją następstwa, skutki, konsekwencje naszych wyborów i naszych działań. Po co? By nie mieć kiedyś pretensji do Pana Boga, do rodziców, do innych, że nikt nam nie powiedział, że nie wiedzieliśmy.

Największy wpływ na świat dziecka mają rodzice

Od rodziców przejmujemy obraz świata i Boga.

Potrzebujemy ich w dzieciństwie i w okresie dojrzewania, a nawet gdy dorośniemy. Naturalne jest, że relacje dzieci z rodzicami zmieniają się. Tak jak dorasta i zmienia się ciało, tak powinny dojrzewać i zmieniać się więzi z osobami wokół nas.

To, czego uczymy się od naszych rodziców, co obserwujemy w życiu innych, sami możemy rozwijać w swoim życiu. Każdy ma swój czas i swoje możliwości. Relacje dotyczą całego człowieka, a zatem jego intelektu, uczuć, wiary, rozwoju fizycznego oraz sfery społecznej. Bez nich człowiek tkwiłby w samotności, bez szans na rozwój.

Zmienia się rzeczywistość, w której wzrastacie. Inaczej postrzegają was rodzice, inne wymagania stawia szkoła, i jeszcze inne są relacje wśród rówieśników. Wszędzie dokonują się zmiany, łącznie z waszym umysłem, ciałem i uczuciami. Do was należy podjęcie trudu rozpoznawania, czy to, co proponują inni, jest właściwe i dobre, czy też prowadzi do zła.

Największy wpływ na świat dziecka mają rodzice

Pan Bóg tak zaplanował człowieka, że dokonuje się w nim nieustanna przemiana. Z procesem tym wiąże się również wyznaczanie sobie kolejnych celów. Jako dziewczyna lub chłopak jesteście na drodze stawania się kobietą i mężczyzną. Późniejszym celem wielu z was będzie założenie rodziny. Jako chrześcijanie wszyscy mamy spełniać zadania wyznaczone nam przez Boga.

Przygotowanie do nich zaczyna się w domu rodzinnym. Więzi, które tam powstają i których tam się uczymy, są podstawą naszych relacji z innymi ludźmi. Jednak najważniejszą z wszystkich relacji jest ta, którą mamy z Bogiem, ponieważ ma wpływ na kształtowanie naszych więzi z każdą spotkaną osobą.

Smak wiary

Dobry kucharz, by zrobić wspaniałą potrawę, potrzebuje przypraw. Są przyprawy, których używa się od wieków, ale na różne sposoby się je łączy. Dodaje się również nowe.

Również nasza wiara, nasza więź z Bogiem, aby miała wartość i smak, potrzebuje właściwych dodatków. Mogą to być znane składniki, lecz wykorzystane jak najbardziej nowocześnie i na czasie.

Dziękuję !

https://www.facebook.com/groups/644445893544198

przygotowanie prezentacji: Joanna Białek, na podst. wyd. Jedność

Pan Bóg tak zaplanował człowieka, że dokonuje się w nim nieustanna przemiana. Z procesem tym wiąże się również wyznaczanie sobie kolejnych celów. Jako dziewczyny lub chłopcy jesteście na drodze stawania się kobietamii mężczyznami. Późniejszym celem wielu z was będzie założenie rodziny. Jako chrześcijanie wszyscy mamy spełniać zadania wyznaczone nam przez Boga. Przygotowanie do nich zaczyna się w domu rodzinnym. Więzi, które tam powstają i których tam się uczymy, są podstawą naszych relacji z innymi ludźmi. Jednak najważniejszą z wszystkich relacji jest ta, którą mamy z Bogiem, ponieważ ma wpływ na kształtowanie naszych więzi z każdą spotkaną osobą.

– Jakie uczucia są typowo dziecięce? – Kiedy należy odejść od dziecięcego sposobu życia? – Dlaczego nie warto pozostawać na etapie dziecka, lecz trzeba rozwijać się dalej?

Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne.

(1 Kor 13,11)

W myśleniu Małego Księcia dokonała się przemiana. Nie tylko dowiedział się, ale też zrozumiał, że oswoić kogoś, to zbudować głęboką relację, a nie tylko powierzchowną znajomość. Na to potrzeba czasu i cierpliwości. Wchodząc w relacje przyjaźni, stajemy się za siebie nawzajem odpowiedzialni. Odpowiedzialność jest miarą dojrzałości człowieka.

– Co to znaczy „oswoić”? – W jaki sposób Mały Książę oswajał lisa? – Co to znaczy być odpowiedzialnym? – Za kogo jest się odpowiedzialnym? – Co wyróżniało różę Małego Księcia spośród innych róż? – Dlaczego nie da się kupić przyjaciół? – Jak można stworzyć więzy (relacje) między ludźmi?

Moja nauka. – Jakie postawy kolegów lub koleżanek mogą ci pomóc w nauce? – Jakie postawy kolegów lub koleżanek mogą przeszkadzać w nauce? Moja wiara. – Czym różnią się twoje praktyki religijne teraz od tych z dzieciństwa? – Co możesz robić, by „wyrastać” z wiary dziecinnej, a rozwijać wiarę dojrzałą? Moja kondycja. – Jakie propozycje kolegów rozwijają kondycję fi zyczną? – Z jakich propozycji lepiej jest zrezygnować? Moje relacje z innymi. – Co powinnaś/powinieneś zmienić w swoich relacjach z rodzicami? – Co powinnaś/powinieneś zmienić w relacjach z rodzeństwem, kolegami?