Burza

A już deszcz wciąż pluszczy

Jak z sita, w gęstych kroplach.

Wtem rykły piorun

Krople zlały się razem: to jak proste struny

Długim warkoczem wiążą niebiosa do ziemi

To jak z wiader buchają warstami całemi.

Już zakryły się całkiem niebiosa i ziemia;

Noc je z burzą od nocy czarniejszą, zaciemia.

Czasem widnokrąg pęka od końca do końca,

I anioł burzy, na kształt niezmiernego słońca

Rozświeci twarz, i znowu okryty całunem

zatrzasnął piorunem

Uciekł w niebo i drzwi chmur

Znowu wzmaga się burza, ulewa nawalna

I ciemność gruba, gęsta, prawie dotykalna.

grom na chwilę uśnie;

Znowu deszcz ciszej szumi,

i znów wodą chluśnie.

ryknie

Znowu wzbudzi się,

Aż się uspokoiło wszystko; tylko drzewa

Szumią koło domu i szemrze ulewa.

Zadanko Naucz się pięknie czytać fragment "Pana Tadeusza"pt. "Burza"