powtórzenie wiadomości średniowiecze

Bizancjum w czasach świetności

Bizancjum, czyli cesarstwo wschodniorzymskie powstało w wyniku podziału Imperium Rzymskiego w 395 r. Cesarz – najwyższy władca, równy Bogu Justynian Wielki (482 r. - 565 r.) - kodeks, podboje – Italia, Afryka Płn. Konstantynopol – stolica, ośrodek handlowy, naukowy i kulturalny, forum, pałac, akwedukt, Hagia Sophia Styl bizantyński – bogate dekoracje, freski (malowidła naścienne), mozaiki Najazdy Słowian, Arabów, Turków 1453 r. - upadek Konstantynopola (zdobyty przez Turków), koniec epoki średniowiecza

Arabowie i początki islamu

Arabowie mieszkali na Półwyspie Arabskim. Byli ludem koczowniczym, zajmującym się pasterstwem i handlem. Wyznawali religię politeistyczną, w której ważną rolę odgrywał Czarny Kamień w świątyni Kaaba w Mekce. ISLAM Mahomet stworzył nową monoteistyczną religię - islam. Ogłosił się prorokiem i twierdził, że istnieje tylko jeden Bóg – Allach. Jego wyznawcy to muzułmanie. W 622 r. musiał uciec do Medyny – muzułmanie uznają tę datę za początek nowej ery

Zasady islamu 1.świętą księgą islamu jest Koran 2.pięć filarów islamu: –publiczne wyznanie wiary (Nie ma Boga prócz Allacha, a Mahomet jest jego prorokiem) –modlitwa odmawiana 5 razy w ciągu dnia–jałmużna -post –pielgrzymka do Mekki Meczet to muzułmańska świątynia Minaret – wieża z której muezin wzywa do modlitwy Arabowie podbili Persję, część ziem Bizancjum, północną Afrykę i dzisiejszą Hiszpanię Kultura i osiągnięcia Arabów – od mieszkańców Indii przejęli system liczb – dlatego nazywamy je cyframi arabskimi – od ludów Mezopotamii przejęli wiedzę medyczną i alchemię - przyswoili sobie filozofię grecką, tłumaczyli dzieła antyczne - produkowali stal damasceńską

1. Powstanie państwa Franków - po upadku cesarstwa zachodniego Frankowie w utworzyli w Galii własne państwo - w 496 r. Chlodwig – król Franków z dynastii Merowingów przyjął chrześcijaństwo 2. Panowanie Karola Wielkiego - W 732 r. Frankowie pod wodzą Karola Młota pod Poitiers pokonali Arabów - Urzędnicy zwani majordomami przejęli władzę - w 751 r. Pepin Mały odsunął Merowingów od władzy i sam koronował się na króla - w 768 roku królem został syn Pepina Karol Wielki - Karol Wielki na obszarach przygranicznych utworzył marchie, którymi zarządzali margrabiowie - na polecenie Karola Wielkiego w klasztorach i przy katedrach powstawały szkoły, w których uczono czytania i pisania po łacinie oraz znajomości Biblii. - w państwie powstało wiele budowli świeckich i sakralnych (kościoły, klasztory). 3. W 800 r. papież koronował Karola Wielkiego na cesarza

Nowe państwa w Europie

Nowe państwa w Europie

Po śmierci Karola Wielkiego jego państwo zostało podzielone w roku 843 na mocy traktatu z Verdun pomiędzy jego wnuków.Państwo wschodniofrankijskie to późniejsze Niemcy. W 911 roku zmarł ostatni potomek króla Ludwika Niemieckiego. Od tego czasu władcy byli wybierani przez możnowładców. Samo państwo podzielone było na liczne księstwa posiadające dużą niezależność. Gdy w połowie X wieku władzę objął Otton I. Umocnił on pozycję króla - pokonał konkurentów do korony i Węgrów oraz podporządkował sobie Księstwo Czeskie. Najechał na Włochy i w 962 roku zajął Rzym, gdzie papież koronował go na cesarza rzymskiego.

11054 – wielka schizma wschodnia Przyczyny: -różnice między chrześcijanami obrządku wschodniego i zachodniego (spór o dogmaty, czyli prawdy wiary) -rywalizacja papieża i patriarchy Konstantynopola, wzajemna ekskomunika (klątwa) Skutki: – podział chrześcijaństwa na kościół prawosławny (wschód) i katolicki (zachód) -utrata zwierzchności papieża nad kościołem wschodnim Spór o inwestyturę Inwestytura to prawo do wyboru dostojników kościelnych, na przykład biskupów. Mieli je władcy świeccy (królowie, cesarz). Papież Grzegorz VII zniósł to prawo, czemu sprzeciwił się cesarz Henryk IV. Za to papież rzucił na niego klątwę. W 1077 roku cesarz udał się do Canossy, aby okazać pokorę. Papież zdjął klątwę. 1122 – konkordat w Wormacji, biskupi są wybierani przez papieża; cesarz nadaje ziemię biskupom, a oni muszą mu złożyć przysięgę wierności

Konflikt papiestwa z cesarstwem

Wyprawy krzyżowe

Wyprawy krzyżowe (krucjaty) - zbrojne wyprawy do Ziemi Świętej; wezwał do nich papież Urban II na synodzie w Clermont (przyczyny: zagrożenie ze strony Turków Seldżuckich, prześladowania pielgrzymów wędrujących do Ziemi Świętej) W 1096 roku wyruszyła pierwsza krucjata. Wzięli w niej udział rycerze z Francji, Włoch, Niemiec i Anglii. Po zdobyciu Jerozolimy utworzyli Królestwo Jerozolimskie. Muzułmanie nie pogodzili się z obecnością chrześcijan na tych terenach i wybuchły trwające ponad 200 lat walki. W sumie zorganizowano 7 krucjat. Jednak wojska chrześcijańskie zostały wyparte z Palestyny. Ostatnią twierdzą krzyżowców była Akka.