Wielki wybuch

Wielki wybuch

Wielki wybuch jako początek wszechświata

Model Wielkiego Wybuchu zakłada, że Wszechświat powstał w wyniku eksplozji sprzed 15 miliardów lat. Początkowo niewyobrażalnie mały, gorący i gęsty rozszerzył się od tego czasu, osiągając średnicę około 30 miliardów lat świetlnych. Podczas tej ekspansji część masy Wszechświata uległa kondensacji, tworząc miliardy gwiazd. Gwiazdy skupione są w galaktyki, których w obserwowanej przez nas części Wszechświata jest około 10 miliardów. Galaktyki grupują się w gromady galaktyk, te z kolei w supergromady, oddzielone od siebie rozległymi obszarami pustej przestrzeni.

Teoria wielkiego wybuchu

Wielki wybuch miał miejsce mniej więcej 15 miliardów temu. Co zdarzyło się w pierwszym momencie Wielkiego Wybuchu pozostaje zagadką. Jednak możemy przypuszczać, że w bardzo krótkim czasie gdy Wszechświat był wciąż mniejszy od jądra atomu silne oddziaływania jądrowe i elektromagnetyczne oddzieliły się od siebie co dostarczyło energii niezbędnej do zainicjowania fazy inflacji Wszechświata czyli wykładniczej ekspansji. Jeszcze przed upływem milisekundy Wszechświat osiągnął mniej więcej 3- krotne rozmiary Słońca i dalej się powiększał. Pierwsze jądra atomu helu i wodoru powstały już w kilka minut po eksplozji. Z atomów tych utworzyły się potem obłoki gazowe, które około 14 miliardów lat temu zaczęły się zapadać pod wpływem własnej grawitacji. W ciągu następnych dwóch miliardów lat przekształciły się one w pierwsze galaktyki. Nasza galaktyka „Droga Mleczna” zaczęła formować się około 10 miliardów lat temu. Słońce narodziło się około 5 miliardów lat temu, a następnie z otaczającego go rotującego dysku gazowo- pyłowego uformowała się Ziemia i inne planety. Teoria Wielkiego Wybuchu jest obecnie jedynym powszechnie przyjmowanym wyjaśnieniem początków Wszechświata. Zgodnie z nią Wszechświat zaczął się od stanu o niezwykle wysokiej temperaturze i Gęstości. W ciągu kilku pierwszych sekund po eksplozji Wszechświat wypełniało promieniowanie i cząstki elementarne różnych typów. Promieniowanie stanowiące pozostałość Wielkiego Wybuchu nadal obserwujemy z Ziemi w postaci dochodzącego ze wszystkich stron nieba mikrofalowego promieniowania tła.

Dowody Wielkiego Wybuchu

Najlepszym dowodem słuszności tej teorii jest istnienie mikrofalowego promieniowania tła. Jest to bardzo słabe promieniowanie, potwierdzające wcześniejsze odkrycie amerykańskiego astronoma, Edwina Hubble’a (1880- 1953), że Wszechświat się rozszerza, oraz tym samym przewidywania amerykańskiego fizyka pochodzenia ukraińskiego, George’a Gamowa (1904- 1968), że jeśli Wszechświat miał początek to powinniśmy obserwować pozostałe po nim promieniowanie dochodzące obecnie z najdalszych rejonów Wszechświata, które oddalają się od nas z ogromną prędkością. Promieniowanie to było początkowo bardzo gorące, ale wskutek ekspansji Wszechświata ostygło do dziś obserwowanej temperatury.

Ekspansja Wszechświata

Pod koniec lat dwudziestych, amerykański astronom Edwin Hubble (1889- 1953) odkrył, że długość fali światła dochodzącego do nas z odległych galaktyk, jest większa, niż można by się spodziewać. Zjawisko to nazwane „przesunięciem ku czerwieni”, dowodzi, że galaktyki oddalają się od Ziemi z ogromną prędkością we wszystkich kierunkach. Na tej podstawie astronomowie sformułowali wniosek, że Wszechświat powiększa się. Przesunięcie ku czerwieni i fioletowi Długość fali światła, dochodzącego od obiektu poruszającego się z dużą prędkością, ulega przesunięciu w kierunku czerwonego krańca widma, gdy obiekt ten oddala się od nas, oraz w kierunku fioletowego krańca widma, gdy obiekt pędzi ku nam.

Dziękuje

Paulina nr.1