dyscypliny sportowe zimowych igrzysk olimpijskich

Dyscypliny sportowe Zimowych Igrzysk Olimpijskich

Zimowe igrzyska olimpijskie

Zimowe igrzyska olimpijskie – międzynarodowe zawody sportowe organizowane co 4 lata przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Należą do największych i najbardziej popularnych zawodów sportowych na świecie.

Dyscypliny:

biathlon

bobsleje

curling

skeleton

łyżwiarstwo figurowe

hokej na lodzie

łyżwiarstwo szybkie

short track

biegi narciarskie

kombinacja norweska

narciarstwo dowolne

narciarstwo alpejskie

skoki narciarskie

snowboarding

saneczkarstwo

Biathlon

Zasady

Bieg narciarski W biegu narciarskim w biathlonie dozwolone są wszystkie techniki narciarskie. Zawodnicy wyposażeni są jedynie w narty, których długość nie może być mniejsza niż wzrost zawodnika pomniejszony o 4 cm, oraz kijki. Strzelanie Karabinek o minimalnej masie 3,5 kg wraz z amunicją musi znajdować się podczas całego biegu na plecach zawodnika. Używane są karabinki kalibru 5,6 mm. Muszą być ładowane ręcznie przez zawodników, nie można używać broni samoczynnej lub samopowtarzalnej. Cele na strzelnicy znajdują się w odległości 50 m. Przy każdym strzelaniu zawodnik musi trafić w 5 krążków o średnicy 45 mm w pozycji leżącej lub 115 mm w pozycji stojącej. Tarcza strzelnicza wyposażona jest w specjalny mechanizm, który automatycznie zasłania trafiony cel białym krążkiem. Dzięki temu biatloniści są na bieżąco informowani co do skuteczności na strzelnicy.

Biathlon– zimowa dyscyplina sportu, łącząca biegi narciarskie ze strzelectwem. Polega na biegu na określonym dystansie (zwykle od 7,5 do 20 km), w czasie którego zawodnicy 2 lub 4 razy zajmują stanowiska na strzelnicy, przyjmując postawę stojącą lub leżącą, oddając za każdym razem po 5 strzałów.

Bobsleje

Zasady

Zjazd rozpoczyna się w pozycji stojącej. Przed wejściem do sanek zawodnikom przysługuje prawo do popychania ich po lodzie przez 50 metrów po to, by nadać im odpowiednią prędkość. Czas przejazdu mierzony jest w setnych sekundach, z uwagi na osiąganą szybkość. W tym sporcie najważniejsza jest umiejętność kierowania saniami. Każdy zawodnik powinien mieć tą umiejętność opanowaną do perfekcji, gdyż każdy, nawet najmniejszy błąd prowadzi do straty czasowej.

Bobsleje-zimowa dyscyplina sportu, polegająca na zjeździe zawodników na specjalnych saniach (także zwanych bobslejami) po sztucznym torze lodowym, obecnie o średniej długości 1500–2000 m i o średnim spadku 8–12%. Tor powinien mieć co najmniej 15 zakrętów, z czego na niektórych wjazd z prędkością 130 km/h może spowodować na drużynie działanie przeciążenia 5 g.

skeleton

Zasady

W przypadku Igrzysk Olimpijskich oraz Mistrzostw Świata, rozgrywane są cztery ślizgi. W pierwszym ślizgu zawodnicy startują zgodnie z wylosowanymi numerami. W drugim ślizgu bierze udział 20 zawodników, w kolejności odwrotnej do wcześniej zajętych miejsc. W trzecim natomiast, zawodnicy startują zgodnie z numerami startowymi z odwrotnej kolejności, według przydziału do grup. Ostatni, 4 ślizg obejmuje tylko 15 zawodników, którzy startują tak jak w ślizgu 2, w kolejności odwrotnej do miejsc zajmowanych po 3 ślizgach.

Skeleton to dyscyplina, podczas której zawodnik leżąc na brzuchu zjeżdża po lodzie na sankach z głową skierowaną w dół.

curling

Zasady

Curling jest rozgrywany na prostokątnej tafli lodu. W rywalizacji biorą udział dwie drużyny liczące po 4 zawodników. Do gry używa się kamieni, które są wypuszczane na lodzie w kierunku celu zwanego domem. Liczba przyznanych punktów zależy od liczby kamieni znajdujących się najbliżej środka domu. Poziom umiejętności, precyzja i złożoność wykonywanych zagrań oraz odpowiednia strategia sprawiają, że curling jest nazywany „szachami na lodzie

W konkurencji biorą udział dwie drużyny liczące po czterech zawodników. Każdy zespół ma do dyspozycji po 8 granitowych kamieni; to właśnie nimi zawodnicy starają się zdobyć punkty. W czasie jednej partii meczu (ang. end) drużyny wykonują ślizgi kamieni na przemian, przy czym każdy z uczestników meczu wypuszcza po dwa kamienie. Osoba zagrywająca ma wpływ na ostateczną pozycję kamienia poprzez nadanie mu odpowiedniej prędkości, rotacji oraz kierunku. Już po jego wypuszczeniu istnieje możliwość korygowania toru, po jakim się on porusza poprzez intensywne szczotkowanie powierzchni przed nim, co redukuje rotację i zwiększa odległość, na jaką może przemieścić się kamień. Kiedy już wszystkie kamienie zostaną wykorzystane, oblicza się liczbę zdobytych punktów i rozpoczyna kolejny end z drugiego domu. Podstawowym celem gry jest zdobycie jak największej liczby punktów w każdym endzie. Uzyskuje się je przez umieszczenie własnych kamieni jak najbliżej środka domu i utrudnienie przeciwnikowi ich wybicia, przy jednoczesnych próbach wybijania kamieni drużyny przeciwnej. Ze względu na liczbę kamieni biorących udział w grze, maksymalnie w jednej rundzie można zdobyć osiem punktów.

hokej na lodzie

Zasady

Hokej na lodzie to najzwyczajniej sportowa gra zespołowa rozgrywana na lodowisku z użyciem kija.

zespołowa gra sportowa między 2 drużynami; jednocześnie na lodzie może przebywać po 6 zawodników z jednej drużyny (bramkarz, 2 obrońców, 3 napastników); zawodników podczas gry można wymieniać, dlatego liczba graczy w drużynie może wynosić do 22; hokeiści (poruszający się na łyżwach) są wyposażeni w kije (dł. 147 cm) zakończone łopatkami, którymi uderzają czarny, gumowy krążek (średnica 7,62 cm, masa 154–168 g) w celu wstrzelenia go do bramki przeciwnika (szer. 183 cm, wys. 122 cm); gra jest prowadzona na lodowisku (30 × 61 m), otoczonym bandami, podzielonym liniami na 3 strefy; efektywny czas gry wynosi 60 min i jest podzielony na 3 tercje z 10-minutowymi przerwami; przekroczenia przepisów (faule) są karane usuwaniem winnego na ławkę kar na 2, 5 lub 10 min w zależności od stopnia przewinienia, a nawet całkowitym wykluczeniem z gry.

sportowa gra zespołowa rozgrywana na lodowisku.

łyżwiarstwo figurowe

Olimpijskie konkurencje

Łyżwiarstwo figurowe – zimowa dyscyplina sportu, polegająca na jeździe na łyżwach figurowych indywidualnie, w parach bądź w zespołach (tzw. formacjach).

Do olimpijskich konkurencji łyżwiarstwa figurowego należy: jazda indywidualna (ang. Singles) – rywalizacja dla mężczyzn i kobiet, w której poszczególni łyżwiarze wykonują skoki, obroty, sekwencje kroków, spirale i inne elementy w swoich programach. Na notę łączną składają się punkty z programu krótkiego i programu dowolnego; pary sportowe (ang. Pair skating) – duety łyżwiarskie składające się z kobiety i mężczyzny, które wspólnie jeżdżą na łyżwach wykonując elementy łyżwiarskie specyficzne dla tej konkurencji takie jak: skoki wyrzucane (w których partner „wyrzuca” partnerkę wykonującą skok), podnoszenia (w których partner za pomocą uchwytów podnosi nad swoją głowę partnerkę przyjmującą pozy), obroty w parach (gdy oboje łyżwiarzy kręci się wspólnie wokół jednej osi), spirale śmierci i inne elementy takie jak równoległe skoki. Na notę łączną składają się punkty z programu krótkiego i programu dowolnego; Pary taneczne (ang. Ice dance) – duety łyżwiarskie składające się z kobiety i mężczyzny, które wspólnie jeżdżą na łyżwach wykonując elementy łyżwiarskie specyficzne dla tej konkurencji. W przeciwieństwie do par sportowych, pary taneczne skupiają się na skomplikowanej pracy nóg wykonywanej w tanecznym trzymaniu partnerów w rytm muzyki. Podnoszenia w tańcu na lodzie nie mogą przekroczyć wysokości barków, a rzuty i skoki łyżwiarskie są niedozwolone.

łyżwiarstwo szybkie

Zasady

Łyżwiarstwo szybkie-dyscyplina zimowa, w której celem zawodnika jest jak najszybsze przejechanie na łyżwach określonego dystansu po torze lodowym. Sportowca uprawiającego łyżwiarstwo szybkie nazywa się panczenistą.

Łyżwiarze szybcy jeżdżą po owalnym torze o długości 400 m, na którym są dwa tory jazdy: zewnętrzny (zawodnik, który rozpoczyna wyścig na torze zewnętrznym, oznaczany jest czerwoną opaską na ramieniu) i wewnętrzny (biała opaska). Długość toru mierzona jest w ten sposób, że 400 m pokonuje zawodnik, który połowę toru (jeden wiraż) przejedzie po zewnętrznym, a połowę po wewnętrznym torze. Na każdym okrążeniu zawodnicy zamieniają się torami jazdy. Zawodnicy jeżdżą kolejno parami, które są losowane, ale w zależności od rodzaju zawodów sposób losowania może się wiązać z rankingiem zawodników. Rywalizują na czas, przejeżdżając dystans jeden raz (z wyjątkiem wyścigu na 500 m). Przekroczenie wewnętrznej krawędzi własnego toru oznacza dyskwalifikację, przekroczenie zewnętrznej nie, jeśli nie przeszkadza partnerowi. W chwili przejeżdżania linii mety zawodnik musi mieć obie łyżwy postawione na lodzie – minięcie linii mety z uniesioną jedną choćby nogą oznacza dyskwalifikację.

short track

Zasady

Short track, łyżwiarstwo szybkie na torze krótkim – dyscyplina zimowa, stanowiąca odmianę łyżwiarstwa szybkiego. Jest jedną z najmłodszych wyczynowych dyscyplin sportów zimowych. Narodziła się w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Wpisana do programu zimowych igrzysk olimpijskich od 1992.

W przeciwieństwie do wielu skomplikowanych dyscyplin, tutaj mamy bardzo prostą, podstawową zasadę – kto pierwszy na mecie, ten wygrywa zawody. Czterech lub sześciu zawodników jeździ na łyżwach po okręgu o obwodzie wynoszącym 111,12 metra. Ruszają równocześnie i starają się wysunąć na prowadzenie. W zależności od konkurencji mają do pokonania dystans od 500 do 1500 metrów w zawodach indywidualnych. Natomiast jeśli chodzi o sztafety, to dystanse wynoszą 3 kilometry w przypadku pań i 5 jeśli chodzi o panów. W zawodach drużynowych emocji jest jeszcze więcej, ponieważ po torze porusza się jeden przedstawiciel każdej z ekip, a pozostali krążą w środku okręgu i na zmianę wypychają się, aby partner mógł nabrać odpowiedniej prędkości.

Biegi narciarskie

Techniki biegu

W sporcie biegi narciarskie są jedną z trudniejszych konkurencji wytrzymałościowych, angażującą wszystkie główne partie mięśni. Sport ten, obok wioślarstwa i pływania prowadzi do spalania największej ilości kalorii w jednostce czasu[1]. Nowoczesne zawody w biegach narciarskich dostosowane są do wymagań publiczności. Pierwszą tego typu zmianą było wprowadzenie konkurencji sprinterskich w Pucharze Świata, igrzyskach olimpijskich oraz na mistrzostwach świata. Później powstały biegi ze startu wspólnego, sprinterskie, pościgowe i sztafetowe.

• klasyczna-narty przeznaczone do techniki klasycznej są odpowiednio wygięte. Pozwala to na łatwe odbicie się od śniegu wtedy, kiedy ciężar narciarza jest równomiernie rozkładany pomiędzy obie narty. Środkowa część narty posiada też "rybie łuski", lub jest to miejsce, gdzie wosk przykleja się do śniegu (zwane też "strefą odbicia" narty). Kiedy cały ciężar biegacza jest przenoszony na jedna nartę, strefa odbicia dotyka śniegu. Woski poślizgowe są nakładane na obu końcach narty;
• dowolna zmusza biegacza do odbijania jednej narty na zewnątrz. Narta ta stawiana jest pod kątem w taki sposób, że wewnętrzna jej krawędź jest prowadzona po śniegu, podobnie jak w łyżwiarstwie;
• telemark- jest techniką pokonywania zakrętów podczas zjazdów w trakcie których pięty narciarza nie są przymocowane do nart, jak to ma miejsce w narciarstwie alpejskim. W narciarstwie biegowym technika jazdy telemarkiem jest wykorzystywana w jego odmianie backcountry, czyli poza przygotowanymi trasami.

Kombinacja norweska

Zasady

Kombinacja jest połączeniem dwóch innych sportów zimowych: skoków i biegów narciarskich. Wraz z biegami i skokami kombinacja należy do rodziny sportów narciarstwa klasycznego.

Punktacja na skoczni: 1 metr na skoczni dużej = 1,5 punktu, 1 metr na skoczni normalnej = 2 punkty Przeliczanie punktów na czas: Zawody indywidualne oraz sprint drużynowy: 1 punkt straty na skoczni = 4 sekundy straty w biegu, 15 punktów straty na skoczni = 1 minuta straty w biegu Zawody drużynowe: 1 punkt straty na skoczni = 1,3 sekundy straty w biegu, 45 punktów straty na skoczni – 1 minuta straty w biegu.

narciarstwo alpejskie

Poszczególne zasady

Narciarstwo alpejskie-jedna z form narciarstwa – obok narciarstwa klasycznego (biegi narciarskie i skoki narciarskie), narciarstwa dowolnego, skialpinizmu, skituringu – polegająca na zjeździe po ośnieżonym stoku górskim lub sztucznym na nartach przymocowanych do butów narciarskich za pomocą specjalnych wiązań.

• narciarz musi wystartować w ciągu 5 sekund od komendy „Go – Partez – Los” (przed lub po), a w SL – w ciągu 10 sekund po komendzie
• bramki są liczone od startu do mety (bramka startowa i meta nie liczą się)
• jeśli zawody rozgrywane są przy sztucznym oświetleniu, jego natężenie nie może być mniejsze niż 80 luksów w jakimkolwiek miejscu trasy
• poprawne przejechanie bramki polega na tym, że dzioby obu nart oraz obie stopy zawodnika przejeżdżają przez światło bramki (jeśli zawodnik stracił nartę i jedzie na jednej narcie – przez światło bramki musi przejechać dziób posiadanej narty i obie stopy). Światło bramki to linia między tyczkami w SL oraz między wewnętrznymi tyczkami w pozostałych konkurencjach. W związku z tym przepisem zawodnik może uderzyć tyczkę rękawicą, golenią lub ramieniem (wewnętrzne tyczki muszą być uchylne, tzw. flex-poles) i przejechać bramkę tak, że przez jej światło przejeżdżają tylko stopy i narty. W narciarstwie alpejskim minimalizacja odległości stóp od wewnętrznych tyczek (czyli przejazd po jak najkrótszej trasie, jak najbliżej osi trasy) w ogromnym stopniu wpływa na czas osiągany przez zawodnika.

narciarstwo dowolne

Narciarstwo dowolne (akrobatyczne) – jedna z zimowych dyscyplin narciarskich, do której należą konkurencje: jazda po muldach, skoki akrobatyczne, jazda po muldach podwójnych, skicross, half pipe.

skoki narciarskie

Ocena skoku

Za każdy skok zawodnik otrzymuje: punkty za odległość – za osiągnięcie punktu konstrukcyjnego (kalkulacyjnego) zawodnik otrzymuje 60 pkt (120 pkt na skoczniach mamucich), za każdy metr więcej dodaje się, a za każdy metr mniej odejmuje punkty, zależnie od rozmiaru skoczni (na K-90 po 2 pkt za metr, na K-120 po 1,8 pkt za metr, a na skoczniach mamucich po 1,2 pkt za każdy metr). Długość skoku mierzona jest od progu skoczni do pięty tylnego buta skoczka w chwili zetknięcia się narty na całej długości z zeskokiem z dokładnością do 0,5 metra. noty za styl – przyznawane są przez pięciu sędziów, przy czym najwyższej i najniższej z pięciu not nie bierze się pod uwagę, pozostałe są sumowane. Nota od jednego sędziego wynosi od 0 do 20 punktów. bonus – punkty dodatnie lub ujemne, przeliczane ze względu na wiatr lub zmianę platformy startowej (od zawodów na skoczni mamuciej w Oberstdorfie w sezonie 2009/2010 (z wyłączeniem igrzysk olimpijskich) i na wszystkich zawodach od następnych sezonów). Suma tych trzech liczb stanowi ocenę skoku. Ocena skoku nie może być ujemna.

Skoki narciarskie – dyscyplina sportowa rozgrywana na skoczniach narciarskich od połowy XIX wieku. Skoki narciarskie wraz z biegami narciarskimi oraz kombinacją norweską (połączenie biegów i skoków) należą do rodziny sportów narciarstwa klasycznego. Celem jest wykonanie jak najdłuższego skoku po rozpędzeniu się i odbiciu od progu skoczni. Na największych skoczniach, tzw. mamucich, możliwe są skoki przekraczające 250 metrów (konkurencję tę nazywa się wtedy lotami narciarskimi). Ocenia się odległość uzyskaną przez zawodnika oraz styl skoku.

+ info

snowboarding

Konkurencje/style

Snowboarding-sport zimowy polegający na jeździe lub wykonywaniu manewrów na desce snowboardowej.

Konkurencje i style uprawiania snowboardingu można podzielić na cztery grupy: Freestyle – styl polegający na wykonywaniu jak najefektowniejszych trików, głównie z wykorzystaniem konstrukcji takich jak skocznie, raile, boxy. Można go uprawiać zarówno na górskich stokach jak i w snowparkach, czy nawet w mieście. Składają się na niego takie konkurencje i style jak Half-pipe, Big Air, Slopestyle, Jibbing.Najłatwiejszym trikiem jest Ollie. Styl alpejski – skupia się na jak najlepszej kontroli nad deską podczas jazdy po przygotowanym stoku. Można tutaj wyróżnić jazdę wyścigową i Extremecarving. Freeride – polega na jeżdżeniu poza przygotowanymi trasami. Snowcross (snowboard cross, boardercross) – jazda na czas po trasie z przeszkodami. W finałach zawodów snowcrossowych zwykle ściga się 4 lub 6 zawodników, z których szybsza połowa przechodzi do następnego etapu.

saneczkarstwo

Saneczkarstwo-Saneczkarstwo lub inaczej sport saneczkowy – jedna z dyscyplin zaliczanych do sportów zimowych. Wyścigi na sankach sportowych są rozgrywane na torach sztucznych lub naturalnych, w konkurencji kobiet i mężczyzn, indywidualnie i w dwójkach. O zwycięstwie decyduje łączny czas przejazdów, tzw. ślizgów. Zazwyczaj są to dwa ślizgi.

Medale polaków na igrzyskach

Dziękuję za uwagę

ANGELIKA BURZYŃSKA 2TAG

Netografia: https://encyklopedia.pwn.pl/haslo/hokej-na-lodzie;3912286.html http://sporty-zimowe.pl/ https://pl.wikipedia.org/wiki/Zimowe_igrzyska_olimpijskie