Apostolskie inicjatywy

Apostolskie inicjatywy

Nakaz misyjny Jezusa Chrystusa

Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody*, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata»*.Mt 28, 18-20

Dlaczego Kościół ma obowiązek głosić Ewangelię całemu światu?

Misyjność Kościoła jest jego podstawową działalnością i posłannictwem. W encyklice Redemptoris missio Ojciec Święty Jan Paweł II pisze o stałej aktualności posłania misyjnego, dostrzeganej m.in. przez Sobór Watykański II (Dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes), a także papieża Pawła VI (adhortacja apostolska Evangelii nuntiandi). Misyjność, czyli posłanniczość Kościoła, związana jest bowiem z misją trynitarną - Bogiem Ojcem posyłającym Syna, Synem posyłającym Apostołów i Duchem Świętym działającym w Kościele.

Misyjność Kościoła widać w pracy charytatywnej na rzecz ludzi biednych. Kościół ma niemałe zasługi w likwidacji analfabetyzmu w Afryce. Działalność misyjna Kościoła obejmuje wiele segmentów życia ludzkiego: wychowanie, podnoszenie poziomu kultury, pomoc gospodarczą itp. Tak więc Kościół przynosi ludziom nie tylko Ewangelię, ale także różne bardzo konkretne i materialne dobrodziejstwa. Z misjonarzami duchownymi pracują również misjonarze świeccy: lekarze, pielęgniarki, nauczyciele, inżynierowie. To wszystko dzieje się w ramach działalności misyjnej Kościoła.

Misjonarze świeccy

Kocham Afrykanów i po cichu im zazdroszczę tej ich otwartości, prostoty, radości niczym nieskrępowanej. Zazdroszczę im poczucia rytmu w muzyce, miękkości ruchów, śpiewu i tańca, którym wyrażają siebie…. Zazdroszczę im często cierpliwości, zgody na przyjmowanie świata takim jakim jest i umiejętności czekania. Zazdroszczę im życia we wspólnocie, wspólnego działania, które często jest po prostu warunkiem, aby na tym kontynencie przetrwać. Tak, jest naprawdę wiele rzeczy, których chciałabym się od nich nauczyć. Afryka daje mi poczucie wolności, zupełnie niezwykłej radości, dodaje mi sił i energii, pozwala doświadczyć wspólnoty i braterstwa. Jest w tym jakaś tajemnica, ale właśnie tutaj wśród tych ludzi czuję się ekstremalnie dobrze.

Jak mogę włączyć się w dzieło apostołowania?

Celem Projektu jest udzielenie pomocy dzieciom potrzebującym!Adoptowane duchowo dzieci często są sierotami lub półsierotami, są chore lub pochodzą z rodzin wielodzietnych. Nie oznacza to jednak, iż zamykamy drogę pomocy dla dzieci, które np. mają oboje rodziców...

Wolontariat misyjny

Dołącz do nas! Współpracujemy ze wszystkimi osobami, które tak jak my chcą, aby mieszkańcy Afryki żyli godnie w sprawiedliwości i pokoju, a także podejmują działania zmierzające do osiągnięcia tego celu. ... w Afryce Kochasz Chrystusa... Pokochaj Afrykę... Bądź z nami ! wyjazd na 2 lata, dobra znajomość języka francuskiego lub angielskiego, min. 20 lat, formacja misyjna i przygotowanie - współpraca z SMA, zaangażowanie chrześcijańskie, trzeba być gotowym na dzielenie się swoją wiarą z Afrykańczykami, zaangażowanie dla Misji w duchu i charyzmacie SMA I Ty możesz zostać wolontariuszem !

ŚWIATOWY DZIEŃ MISYJNY DZIECI

Papież Pius XII w roku 1950 ustanowił dla Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci patronalne święto – Światowy Dzień Misyjny Dzieci. W naszym kraju, podobnie jak w wielu innych, obchodzony jest ono 6 stycznia. Dzieci otaczają wówczas szczególną modlitwą swoich rówieśników z innych części świata, zwłaszcza w krajach misyjnych. Tego dnia łączą się razem w modlitwie. Z okazji swego święta nie oczekują na prezenty, ale same starają się je ofiarować rówieśnikom w krajach misyjnych. Same przygotowują oprawę liturgiczną Mszy św., a na znak solidarności ze wszystkimi dziećmi świata ubierają się w stroje symbolizujące 5 kontynentów.

Historia Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci

Początki Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci sięgają roku 1843. Powstało ono we Francji – z inicjatywy biskupa Karola de Forbin-Jansona – by ratować chińskie dzieci umierające na ulicach z głodu, bez łaski chrztu świętego. Powstała myśl o założeniu Stowarzyszenia Świętego Dziecięctwa Pana Jezusa. Zrodził się pomysł, aby chrześcijańskie dzieci pomogły ratować swoich rówieśników z innych części świata, odmawiając codziennie w ich intencji krótką modlitwę i ofiarowując im miesięcznie drobną sumę pochodzącą z własnych oszczędności. Poprzez modlitwę, wyrzeczenia i pomoc materialną miały podjąć się ocalenia dzieci z różnych części świata.

Początkowo dorośli sceptycznie patrzyli na tę inicjatywę, ale prawdziwy entuzjazm i niezwykły zapał dzieci i ich wychowawców sprawił, że szybko zmienili zadanie, ponieważ Dzieło zaczęło przynosić zadziwiające efekty. Na krótko przed śmiercią Założyciela (w październiku 1844 r.) Stowarzyszenie istniało już w 65. diecezjach. W roku 1846 działało także w Belgii, Austrii, Niemczech, na Węgrzech, we Włoszech oraz w Szwajcarii, rok później w Anglii, a po kolejnych dwóch w Holandii, Irlandii, Hiszpanii i w Argentynie. Stowarzyszenie Świętego Dziecięctwa Pana Jezusa ratowało miliony dzieci. W jednej tylko chińskiej misji (Kiangnan) w latach 1842-1922 pomoc otrzymały ok. 2 mln dzieci, które były zagrożone śmiercią.

• podejmują własne inicjatywy i realizują różne projekty z myślą o misjach – np. bale, kiermasze, sprzedaż lampionów, baranków wielkanocnych, palm itp.

Cele i zadania Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci

POMOC DUCHOWA Na pierwszym miejscu Dzieło stawia aspekt duchowy, czyli budowanie królestwa Bożego na ziemi – w dzieciach i poprzez dzieci. Dzieci niosą duchową pomoc poprzez: Modlitwę Modlitwa jest nieustannym wspieraniem misji Kościoła. Dzieci przez modlitwę towarzyszą misjonarzom i wypraszają skuteczność głoszonego przez nich Bożego słowa. Wyrzeczenia Składanie Bogu duchowych ofiar – zwłaszcza ofiarowywanie z miłością cierpienia, które pojawia się w życiu dzieci – jest wielkim darem dla misji. Świadectwo życia Poprzez pogłębianie przyjaźni z Jezusem dają duchowe wsparcie misjom i misjonarzom. Dobre uczynki W intencji misji podejmują dobre uczynki, służąc innym ludziom. Wzrastając w życzliwości i wrażliwości na potrzeby bliźnich.

Zadaniem PDMD nie jest rozwiązywanie problemów dzieci i młodych świata, ale przedstawianie ich Bogu w modlitwie, podejmowanie dla nich wyrzeczeń i dzielenie się w duchu wiary z najbardziej potrzebującymi rówieśnikami. I tym właśnie różni się od innych organizacji humanitarnych działających na rzecz najmłodszych mieszkańców świata

Błogosławiony Jan Beyzym ( 1850-1912)

Był on nazywany „posługaczem trędowatych”.26 lipca 1881 r. w Krakowie przyjął święcenia kapłańskie. Władze zakonne skierowały go do pracy wychowawczej wśród młodzieży w kolegiach w Tarnopolu i Chyrowie. Mając 48 lat zdecydował się na wyjazd na misje (23 października 1897 r.). W prośbie do generała zakonu napisał: Rozpalony pragnieniem leczenia trędowatych, proszę usilnie Najprzewielebniejszego Ojca Generała o łaskawe wysłanie mnie do jakiegoś domu misyjnego, gdzie mógłbym służyć tym najbiedniejszym ludziom, dopóki będzie się to Bogu podobało. Wiem bardzo dobrze, co to jest trąd i na co muszę być przygotowany; to wszystko jednak mnie nie odstrasza, przeciwnie, pociąga, ponieważ dzięki takiej służbie łatwiej będę mógł wynagrodzić za swoje grzechy. O. Beyzym udał się na Madagaskar w 1898 roku. Tam zetknął się z przerażającą nędzą moralną i materialną wśród chorych na trąd. Zamieszkał wśród nich na stałe i wszystkie swe siły poświęcił ich pielęgnacji. http://beyzym.pl/home/

Dzięki pomocy rodaków z Polski o. Jan wybudował dla swoich „czarnych piskląt” szpital na 250 łóżek, z bieżącą wodą z pobliskich gór, kościołem, dwoma budynkami pomocniczymi: jeden dla sióstr pielęgnujących chorych, a drugi dla jezuitów. Do zrealizowania takiego projektu na tym bezludziu potrzeba było prawie 10 lat. Było wiele trudności i przeszkód. Ojciec Beyzym wprowadził w schronisku systematyczne nauczanie religijno-moralne, organizował rekolekcje. I nie bez rezultatu. Jego podopieczni chętnie się spowiadali, przyjmowali Komunię św. Katechumeni domagali się chrztu i niecierpliwie wyczekiwali tej chwili. Żaden z nich nie odszedł do wieczności bez sakramentów świętych.

„Jeżeli chce się być dobrym lekarzem, to trzeba pokochać swoich pacjentów. To znaczy: dawać mu swój czas, troskę, dokształcać się. Dużo trzeba w to włożyć miłości… Tak, to jest najważniejsze – stosunek do pacjenta. A on wszędzie powinien być taki sam. Bo wszędzie człowiek cierpi i znacznie prędzej zdrowieje, jeżeli ufa lekarzowi”.

„Jak daleko mogę pamięcią sięgnąć, zawsze miałam dwa cele: być lekarką i to być lekarką na misjach”. Na realizację swoich dziecięcych marzeń Wanda Błeńska musiała jednak czekać prawie 40 lat… „Kiedy rozmawiam z młodzieżą, zawsze im powtarzam: jeżeli macie jakieś dobre, świetlane pomysły, to je pielęgnujcie. Nie dajcie im zasnąć, nie odrzucajcie ich. Nawet jeżeli wydają się niemożliwe do spełnienia, za trudne. Swoje marzenia trzeba pielęgnować! Zawsze można znaleźć jakąś wymówkę, powód, dla którego rezygnuje się z marzeń. Czasem jest to strach… A strach ma często wielkie oczy!”. Anna Wojtacha, mając 14 lat dowiedziała się o Wandzie Błeńskiej, gdy ta pracowała jeszcze w Bulubie. Postanawia napisać list do misjonarki. „Dwa miesiące później otrzymałam odpowiedź na niebieskiej ugandyjskiej papeterii. Pani Doktor pisała o swojej pracy w wiosce trędowatych i o tym, jak ważne jest, żeby podążać za swoimi marzeniami”. Anna zostaje lekarką i wyjeżdża na misje do Zambii, Boliwii i Angoli.

Szpital im. dr Wandy Błeńskiej w Matugga - Uganda

„Tego, że tak pokochałam moją pracę wśród trędowatych, nie uważam za osobistą zasługę. Jest to spełnienie moich młodzieńczych marzeń. To jest dar, za który jestem wdzięczna Bogu”.

„Czasem modliłam się razem z nimi, w szpitalu. Jeśli wiedziałam, że któryś z moich pacjentów jest w ciężkim stanie, mówiłam o tym głośno. I wtedy wszyscy się modlili. To było najprostsze. Pod tym względem Afrykańczycy są bardziej prości. Tu, w Polsce, publiczna modlitwa wymaga przełamania jakichś barier, u siebie i u innych – w Ugandzie nie. Dla nich to było zrozumiałe”.

Piotr Klawer (ur. 25 czerwca 1580 w Verdú w Katalonii, zm. 8 września 1654 w Cartagenie w obecnej Kolumbii) – hiszpański jezuita (SJ), misjonarz, opiekun niewolników, święty Kościoła katolickiego.

W Cartagenie podjął pracę duszpasterską wśród czarnoskórych niewolników przywożonych z Afryki. Robił wszystko, co mógł, aby ulżyć ich doli. Czekał w porcie na ich przybycie, opiekował się nimi, karmił głodnych wyżebranym wcześniej chlebem, pocieszał, uczył katechizmu i udzielał sakramentów. W czasie swojej działalności ochrzcił wiele tysięcy niewolników. Ponadto opiekował się trędowatymi w leprozoriach (kolonie, domy trędowatych).

Matka Teresa z Kalkuty (właśc. Agnes Gonxha Bojaxhiu) – przyszła na świat 26 sierpnia 1910 roku w Skopje, w ówczesnej Jugosławii, dzisiejszej Macedonii. Zmarła 5 września 1997 w Kalkucie w Indiach. Była zakonnicą, założycielką zgromadzenia Misjonarek Miłości, laureatką Nagrody Templetona oraz Pokojowej Nagrody Nobla z roku 1979. Matka Teresa jest świętą Kościoła katolickiego. Laureatka przede wszystkim ludzkich serc.

Misjonarką postanowiła zostać już w wieku dwunastu lat. W wieku lat osiemnastu wstąpiła do Instytutu Błogosławionej Dziewicy Maryi. 24 maja 1931 roku złożyła śluby zakonne. Przyjęła imię Teresa. Kongregację Misjonarek Miłości założyła w drugiej połowie lat 40., czyli kongregacje, która status zakonu uzyskała w 1956 roku. Zakon w swym założeniu miał nieść pomoc przede wszystkim chorym nieuleczalnie, inwalidom, trędowatym, niewidomym oraz osobom niepełnosprawnym w ogóle. Jakkolwiek inicjatywa narodziła się i istniała początkwo w Indiach, to z czasem powstało około 50 domów na całym świecie, a zakres został poszerzony przykładowo o opiekę nad opuszczonymi dziećmi. W związku natomiast z plagą AIDS zakon wyszedł naprzeciw potrzebom czasów i założył ośrodki dla chorych na tą śmiertelną chorobe. Działalność Matki Teresy to 45 intensywnych lat. Swą popularnośc zyskała w latach siedemdziesiątych XX wieku. Została bardzo rozpoznawalną obrończynią bezbronnych i biednych. Rok 1979 oznaczał dla Matki Teresy otrzymanie prestiżowej Pokojowej Nagrody Nobla. Rok 1980 był z kolei naznaczony indyjskim orderem Bharat Ratna, który otrzymała w nagrodę za całokształt inicjatyw humanitarnych. Działalność Misjonarek Miłości systematycznie powiększała ilośc placówek oraz jakość usług, w ten sposób w 1997 roku, czyli w momencie śmierci Matki Teresy, misjonarki obsługiwały aż 610 misji w 123 krajach, w tym również jadłodajnie, szkoły, programy wspierające dzieci i rodziny, domy dziecka. Źródło: https://zyciorysy.info/matka-teresa-z-kalkuty/ | Zyciorysy.info

praca domowa ty też możesz zostać misjonarzem. Dokończ zdania wpisując, jakie wątpliwości możesz pokonać w dawaniu świadectwa wiaryGłoszę Ewangelię, chociaz czasami mam wątpliwości w wierze... Mówię, że warto zabiegać o niebo, mimo... Modlę się za innych chociaż... Jestem misjonarzem, choć... Daję świadectwo wiary, choć... Walczę by wierzyć...

dziękuję wam bardzo za dzisiejszą lekcję:)