Malarstwo symbolizmu i impresjonizmu
Klasa 6
Impresjonizm w malarstwie
Tematem tego kierunku jest wszystko to, co jest ulotne, przejściowe i co wyraża emocje. Tematy dzieł sztuki stanowią pewny wycinek z rozległego widoku.
Impresjonizm od podstaw
W 1874 roku w paryskim lokalu znanego fotografa (Ateliera Nadara) odbyła się wystawa obrazów. Wśród autorów dzieł sztuki znalazło się siedmioro artystów, m.in. Claude Monet.
Jeden z dziennikarzy, który przygotowywał katalog wystawy obrazów, spojrzał na dzieło Moneta “Widok portu w Hawrze” i stwierdził, że cała kolekcja obrazów to same widoki: “widok tu”, “widok tam”.
Ostatecznie malarz Monet powiedział “Daj tytuł Wrażenie“. Od tamtej pory obraz nosi nazwę “Impresja – wschód słońca”, a termin wrażenie, impresjonizm (fr. impression) utrwalił się we Francji, a potem w innych krajach, także w Polsce.
Technika
Impresjoniści stosowali nietypową technikę malarstwa. Na początku delikatnie szkicowali ogólny zarys obrazu, a później kładli farbę na płótno. Szczególną uwagę należy zwrócić na sposób położenia farby – czubkiem pędzla, bardzo gęsto, plamka przy plamce.
Metoda stosowana przez ówczesnych artystów nazwano dywizjonizmem. Dywizjonizm jest to styl malarski, który polega na podziale jednolitej plamy barwnej na drobne plamki.
Jeśli przyjrzymy się z bliska tej technice, to możemy zauważyć efekt drgania i wibracji. Tak, jakby ktoś zrobił rozmazane zdjęcie. Natomiast jeśli popatrzymy z dalszej perspektywy na obraz, to uzyskujemy efekt łączenia się barw (takich, których nie możemy osiągnąć przez mieszanie na palecie).
Kolorystyka
W tym nurcie obrazy charakteryzują się jasnymi i świetlistymi kolorami. W zależności od pory roku, pory dnia lub pogody, impresjonista używa różnych barw. Najczęściej przedstawiane były widoki wiosenne lub letnie, gdzie dominowały barwy błękitu, zieleni i żółci.
Popularną porą dnia impresjonistów było południe lub późne popołudnie (np. zachody słońca). Rzadko kiedy można spotkać w impresjonizmie “nocne” dzieła sztuki. Camille Pissarro w jednym ze swoich kolekcji przedstawia impresjonistyczny obraz Bulwar Montmartre nocą.
Edgar Degas, słynny impresjonistyczny francuski malarz (także rzeźbiarz) w swojej twórczości prezentował głównie motyw tańca, a dokładnie baletu. W jego obrazach dominuje kolor bieli, szarości, żółci. Obrazy Degasa są dynamiczne i pokazują urywek jakiegoś wydarzenia, np. nauki tańca.
Impresjonizm w Polsce
W kraju impresjonizm pojawił się późno, bo dopiero pod koniec lat 90. XIX w. Przebywający w Paryżu młodzi malarze W. Podkowiński oraz J. Pankiewicz poznali sztukę impresjonizmu, a potem ją promowali.
Pankiewicz w swoim dziele pt. Lato (1890 r.) przedstawia piękno bujnej flory w letni, gorący dzień.
Autor wykorzystuje barwy żółci, zieleni, złota przez co odbieramy wrażenie upalnego lata.
W przypadku dzieła Podkowińskiego Dzieci w ogrodzie (1982 r.) można dostrzec piękno dzieciństwa, wykonywania codziennych obowiązków, spędzania czasu z rówieśnikami.
Oprócz tego, pogoda jest słoneczna, jest lato, dzieci podlewają kwiaty. Blask słoneczny powoduje, że obraz jest łagodny i wywiera pozytywne emocje, wspomnienia.
W przypadku takiego pojmowania rzeczywistości niemożliwe staje się także wyrażanie jej za pomocą tradycyjnego języka. Jej istotę można oddać tylko poprzez symbole – wieloznaczne przedstawienia wymykające się stałej i jednoznacznej interpretacji.
Symbolizm
Symbolizm jako kierunek w sztukach plastycznych i literaturze zapoczątkowany został w II połowie XIX stulecia. U jego podstaw legło przeświadczenie, iż świat poznawany przez człowieka jest tylko pozorny, a w jego głębi (pod tym, co dostępne ludzkiemu poznaniu) kryją się prawdziwe wartości, których nie da się pojąć za pomocą rozumu bądź zmysłów (kryzys naukowego światopoglądu).
W przypadku takiego pojmowania rzeczywistości niemożliwe staje się także wyrażanie jej za pomocą tradycyjnego języka. Jej istotę można oddać tylko poprzez symbole – wieloznaczne przedstawienia wymykające się stałej i jednoznacznej interpretacji.
Malarze symboliści tworzyli na swych płótnach swoiste baśnie, często oparte na motywach literackich. Pojawiały się sceny pełne grozy, brutalne, erotyczne, niekiedy groteskowe i karykaturalne, zawsze jednak przesiąknięte nastrojem niesamowitości, dziwności i fantastyczności. Chętnie też, w nawiązaniu do mitologii, obrazowano legendarne, mityczne stworzenia.
Najważniejsza w sztuce symbolicznej była sfera podświadomości, marzeń, snów, które pozwalały na łączenie, kojarzenie i akceptację nawet największych, z pozoru, niedorzeczności.
Do najbardziej znanych przedstawicieli światowego symbolizmu należą Gustave Moreau („Faeton”), Gustave Dore (ilustracje do „Biblii”, „Boskiej komedii”, „Don Kichota”…), Puvis de Chavannes („Biedny rybak”), Arnold Böcklin („Wyspa umarłych), Odilon Redon („Intuicja albo szaleniec”).
Polscy symboliści to Jacek Malczewski („Portret Feliksa Jasieńskiego”), Stanisław Wyspiański (kartony do witraża „Śluby Jana Kazimierza”), Władysław Podkowiński („Szał uniesień”).
Malarze symboliści nie stworzyli grupy ani kierunku. Nie mieli wspólnych świadomych celów, nie realizowali wspólnie swoich założeń i nie utrzymywali ze sobą kontaktu. Łączył ich podobny sposób myślenia o sztuce i świecie.
Jacek Malczewski, W tumanie, 1894
Impresjonizm i symbolizm
Monika Kozarzewska
Created on January 29, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Animated Chalkboard Presentation
View
Genial Storytale Presentation
View
Blackboard Presentation
View
Psychedelic Presentation
View
Chalkboard Presentation
View
Witchcraft Presentation
View
Sketchbook Presentation
Explore all templates
Transcript
Malarstwo symbolizmu i impresjonizmu
Klasa 6
Impresjonizm w malarstwie
Tematem tego kierunku jest wszystko to, co jest ulotne, przejściowe i co wyraża emocje. Tematy dzieł sztuki stanowią pewny wycinek z rozległego widoku.
Impresjonizm od podstaw
W 1874 roku w paryskim lokalu znanego fotografa (Ateliera Nadara) odbyła się wystawa obrazów. Wśród autorów dzieł sztuki znalazło się siedmioro artystów, m.in. Claude Monet.
Jeden z dziennikarzy, który przygotowywał katalog wystawy obrazów, spojrzał na dzieło Moneta “Widok portu w Hawrze” i stwierdził, że cała kolekcja obrazów to same widoki: “widok tu”, “widok tam”. Ostatecznie malarz Monet powiedział “Daj tytuł Wrażenie“. Od tamtej pory obraz nosi nazwę “Impresja – wschód słońca”, a termin wrażenie, impresjonizm (fr. impression) utrwalił się we Francji, a potem w innych krajach, także w Polsce.
Technika
Impresjoniści stosowali nietypową technikę malarstwa. Na początku delikatnie szkicowali ogólny zarys obrazu, a później kładli farbę na płótno. Szczególną uwagę należy zwrócić na sposób położenia farby – czubkiem pędzla, bardzo gęsto, plamka przy plamce. Metoda stosowana przez ówczesnych artystów nazwano dywizjonizmem. Dywizjonizm jest to styl malarski, który polega na podziale jednolitej plamy barwnej na drobne plamki. Jeśli przyjrzymy się z bliska tej technice, to możemy zauważyć efekt drgania i wibracji. Tak, jakby ktoś zrobił rozmazane zdjęcie. Natomiast jeśli popatrzymy z dalszej perspektywy na obraz, to uzyskujemy efekt łączenia się barw (takich, których nie możemy osiągnąć przez mieszanie na palecie).
Kolorystyka
W tym nurcie obrazy charakteryzują się jasnymi i świetlistymi kolorami. W zależności od pory roku, pory dnia lub pogody, impresjonista używa różnych barw. Najczęściej przedstawiane były widoki wiosenne lub letnie, gdzie dominowały barwy błękitu, zieleni i żółci. Popularną porą dnia impresjonistów było południe lub późne popołudnie (np. zachody słońca). Rzadko kiedy można spotkać w impresjonizmie “nocne” dzieła sztuki. Camille Pissarro w jednym ze swoich kolekcji przedstawia impresjonistyczny obraz Bulwar Montmartre nocą. Edgar Degas, słynny impresjonistyczny francuski malarz (także rzeźbiarz) w swojej twórczości prezentował głównie motyw tańca, a dokładnie baletu. W jego obrazach dominuje kolor bieli, szarości, żółci. Obrazy Degasa są dynamiczne i pokazują urywek jakiegoś wydarzenia, np. nauki tańca.
Impresjonizm w Polsce
W kraju impresjonizm pojawił się późno, bo dopiero pod koniec lat 90. XIX w. Przebywający w Paryżu młodzi malarze W. Podkowiński oraz J. Pankiewicz poznali sztukę impresjonizmu, a potem ją promowali. Pankiewicz w swoim dziele pt. Lato (1890 r.) przedstawia piękno bujnej flory w letni, gorący dzień. Autor wykorzystuje barwy żółci, zieleni, złota przez co odbieramy wrażenie upalnego lata.
W przypadku dzieła Podkowińskiego Dzieci w ogrodzie (1982 r.) można dostrzec piękno dzieciństwa, wykonywania codziennych obowiązków, spędzania czasu z rówieśnikami. Oprócz tego, pogoda jest słoneczna, jest lato, dzieci podlewają kwiaty. Blask słoneczny powoduje, że obraz jest łagodny i wywiera pozytywne emocje, wspomnienia.
W przypadku takiego pojmowania rzeczywistości niemożliwe staje się także wyrażanie jej za pomocą tradycyjnego języka. Jej istotę można oddać tylko poprzez symbole – wieloznaczne przedstawienia wymykające się stałej i jednoznacznej interpretacji.
Symbolizm
Symbolizm jako kierunek w sztukach plastycznych i literaturze zapoczątkowany został w II połowie XIX stulecia. U jego podstaw legło przeświadczenie, iż świat poznawany przez człowieka jest tylko pozorny, a w jego głębi (pod tym, co dostępne ludzkiemu poznaniu) kryją się prawdziwe wartości, których nie da się pojąć za pomocą rozumu bądź zmysłów (kryzys naukowego światopoglądu).
W przypadku takiego pojmowania rzeczywistości niemożliwe staje się także wyrażanie jej za pomocą tradycyjnego języka. Jej istotę można oddać tylko poprzez symbole – wieloznaczne przedstawienia wymykające się stałej i jednoznacznej interpretacji.
Malarze symboliści tworzyli na swych płótnach swoiste baśnie, często oparte na motywach literackich. Pojawiały się sceny pełne grozy, brutalne, erotyczne, niekiedy groteskowe i karykaturalne, zawsze jednak przesiąknięte nastrojem niesamowitości, dziwności i fantastyczności. Chętnie też, w nawiązaniu do mitologii, obrazowano legendarne, mityczne stworzenia. Najważniejsza w sztuce symbolicznej była sfera podświadomości, marzeń, snów, które pozwalały na łączenie, kojarzenie i akceptację nawet największych, z pozoru, niedorzeczności. Do najbardziej znanych przedstawicieli światowego symbolizmu należą Gustave Moreau („Faeton”), Gustave Dore (ilustracje do „Biblii”, „Boskiej komedii”, „Don Kichota”…), Puvis de Chavannes („Biedny rybak”), Arnold Böcklin („Wyspa umarłych), Odilon Redon („Intuicja albo szaleniec”).
Polscy symboliści to Jacek Malczewski („Portret Feliksa Jasieńskiego”), Stanisław Wyspiański (kartony do witraża „Śluby Jana Kazimierza”), Władysław Podkowiński („Szał uniesień”). Malarze symboliści nie stworzyli grupy ani kierunku. Nie mieli wspólnych świadomych celów, nie realizowali wspólnie swoich założeń i nie utrzymywali ze sobą kontaktu. Łączył ich podobny sposób myślenia o sztuce i świecie.
Jacek Malczewski, W tumanie, 1894