sumienie

Presentation

BYĆ CZŁOWIEKIEM SUMIENIA

Sumienie błędne: to, co w rzeczywistości jest dobre, człowiek uznaje za obojętne lub złe, a to, co jest złe, uznaje za dobre. „Biada tym, którzy zło nazywają dobrem, a dobro złem" Sumienie niepewne: człowiek nie wie, czy dany czyn jest dobry, czy zły W takim przypadku należy powstrzymać się od podjęcia działania i dążyć do uzyskania jednoznacznego osądu w danej sprawie. Można zasięgnąć rady na przykład u rodziców, kapłana, u wychowawcy

Sumienie szerokie: charakteryzuje się ono lekceważeniem grzechu, przekonaniem o jego nieistnieniu albo o jego znikomej szkodliwości życiu; Sumienie wąskie (skrupulanckie) pojawia się wtedy, gdy ktoś dopatruje się grzechu wszędzie, przede wszystkim tam, gdzie go nie ma. Człowiek z takim sumieniem dostrzega w każdym swoim działaniu grzech i winę;

Sumienie faryzejskie: jest ono wyrazem dwulicowości moralnej i niestałości przekonań. Zdarza się u ludzi, dla których zewnętrzne zachowanie jest ważniejsze niż wartość, którą przedstawia. Pan Jezus wielokrotnie taką właśnie postawę krytykował.

Sumienie pewne, prawdziwe, prawe - sumienie, które osądza trafnie, ocenia zgodnie z zasadami moralnymi, uznaje za dobre to, co jest dobre rzeczywiście, a za złe to, co faktycznie jest złem. Człowiek powinien zawsze działać w zgodzie z pewnym, prawdziwym i prawym sumieniem, kierując się miłością bliźniego i Bożymi przykazaniami. Powinien działać z rozwagą i czuć się w pełni odpowiedzialnym, za to, co mówi i czyni. Wtedy jego sumienie będzie czyste.

„Być człowiekiem sumienia, to znaczy przede wszystkim w każdej sytuacji swojego sumienia słuchać i jego głosu w sobie nie zagłuszać, choć jest on nieraz trudny i wymagający; to znaczy angażować się w dobro i pomnażać je w sobie i wokół siebie, a także nie godzić się nigdy na zło, w myśl słów św. Pawła: «Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!» (R.z 12, 21). Być człowiekiem sumienia, to znaczy wymagać od siebie, podnosić się z własnych upadków, ciągle na nowo się nawracać". św. Jan Paweł II, Skoczów, 22.05.1995