Wszystko cieknie
Marcina Świetlickiego
W świetle psychoanalizy
Psychoanaliza
- Twórca: Sigmunt Freud
- Bazowe założenie: istnienie obszaru nieświadomości, który funkcjonuje obok dziedziny świadomości
MarcinŚwietlicki
- poeta;
- powieściopisarz;
- dziennikarz;
- wokalista zespołów: Świetliki, Czarne Ciasteczka, Najprzyjemniejsi i Zgniłość;
- debiut: tom wierszy Zimne kraje (1992)
Marcin Świetlicki Wszystko cieknie
Nie śnij się. nie śnij. W którymś śnie się utop tak ostatecznie i nie przyśnij już się. Robisz mi nieporządek w chaosie. Aż muszę zaraz po przebudzeniu kląć bezgłośnie, żeby ciebie odpędzić. Do mojej przeszłości wprowadzili się obcy, nawet nie wiem kto, leżą przy tobie na tapczanie, sprawnie - uczciwie za drzwi wypychają, tak że to nie jest teraz moja przeszłość. Dzisiaj odwilż. I wszystko cieknie. Wszystko cieknie. Niszczeją wszelkie trwałe formy. Budzi się z zimy rozedrgany ustrój.
[Wyparcie; Nieświadomość; Niesamowite]
Interpretacja i analiza wiersza z uwzględnieniem psychoanalitycznych kategorii freudowskich
Tematyka śmierci
- Żywioł wody metaforyka akwatyczna kompleks Ofelii pęd ku śmierci:
„porządkuje się chaos będący udziałem podmiotu, ożywiany także w uporczywych koszmarach, odsłaniających przeszłe zdarzenia i lęki jak błoto w odwilży”
„Woda jest żywiołem śmierci młodej, pięknej, ukwieconej; a także w dramatach rzeczywistych i literackich jest żywiołem śmierci wyzbytej z pychy czy zemsty, śmierci masochistycznej”
„Wyobraźnia nie czerpie swej materii i energii z doświadczeń wizualnych, w ogóle zmysłowych, lecz z obecności bardziej jej bliskiej, bardziej ogarniającej, zupełnie wewnętrznej – czterech żywiołów, znamiennych dynamiką snów. (…) Bachelard wyróżnia cztery typy wyobraźni, a więc i cztery typy poetyckich temperamentów, z których każdy czerpie sensy, ujęcia obrazowe dla swej poezji i swoją energię twórczą z „substancji” jednego z czterech żywiołów: ognia, wody, powietrza i ziemi.”
Motyw tapczanu jako nieodłączny element wyposażenia pokoju izolacja od reszty świata:
Chaos:
„Swoistą odmianą ujęcia dzieła sztuki jako wyniku procesu twórczego bywa potraktowanie treści tego dzieła (np. fabuły) jako alegorycznego przedstawienia procesu, który je zrodził: np. historia solarnego herosa, pokonującego chaos i wprowadzającego porządek, może być potraktowana jako opowieść o twórczym ego, opanowującym w artystycznej formie siły nieświadomości, które dały impuls do rozpoczęcia tego właśnie utworu.”
„Im głębiej bohater zakopie się w małym, dusznym pokoiku, im bardziej się odizoluje, tym bliżej mu do samopoznania i smutnej, często cynicznej oceny kondycji świata, ale i własnych demonów, które budzą się, nie tylko kiedy rozum śpi.”
„Budzi się z zimy rozedrgany ustrój”
Dziękujemy
Ewa Marek Barbara Juroszek Gabriela Kłosek
Wszystko cieknie - psychoanaliza
gapklo2204
Created on January 25, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Higher Education Presentation
View
Psychedelic Presentation
View
Vaporwave presentation
View
Geniaflix Presentation
View
Vintage Mosaic Presentation
View
Modern Zen Presentation
View
Newspaper Presentation
Explore all templates
Transcript
Wszystko cieknie
Marcina Świetlickiego
W świetle psychoanalizy
Psychoanaliza
MarcinŚwietlicki
Marcin Świetlicki Wszystko cieknie
Nie śnij się. nie śnij. W którymś śnie się utop tak ostatecznie i nie przyśnij już się. Robisz mi nieporządek w chaosie. Aż muszę zaraz po przebudzeniu kląć bezgłośnie, żeby ciebie odpędzić. Do mojej przeszłości wprowadzili się obcy, nawet nie wiem kto, leżą przy tobie na tapczanie, sprawnie - uczciwie za drzwi wypychają, tak że to nie jest teraz moja przeszłość. Dzisiaj odwilż. I wszystko cieknie. Wszystko cieknie. Niszczeją wszelkie trwałe formy. Budzi się z zimy rozedrgany ustrój.
[Wyparcie; Nieświadomość; Niesamowite]
Interpretacja i analiza wiersza z uwzględnieniem psychoanalitycznych kategorii freudowskich
Tematyka śmierci
„porządkuje się chaos będący udziałem podmiotu, ożywiany także w uporczywych koszmarach, odsłaniających przeszłe zdarzenia i lęki jak błoto w odwilży”
„Woda jest żywiołem śmierci młodej, pięknej, ukwieconej; a także w dramatach rzeczywistych i literackich jest żywiołem śmierci wyzbytej z pychy czy zemsty, śmierci masochistycznej”
„Wyobraźnia nie czerpie swej materii i energii z doświadczeń wizualnych, w ogóle zmysłowych, lecz z obecności bardziej jej bliskiej, bardziej ogarniającej, zupełnie wewnętrznej – czterech żywiołów, znamiennych dynamiką snów. (…) Bachelard wyróżnia cztery typy wyobraźni, a więc i cztery typy poetyckich temperamentów, z których każdy czerpie sensy, ujęcia obrazowe dla swej poezji i swoją energię twórczą z „substancji” jednego z czterech żywiołów: ognia, wody, powietrza i ziemi.”
Motyw tapczanu jako nieodłączny element wyposażenia pokoju izolacja od reszty świata:
Chaos:
„Swoistą odmianą ujęcia dzieła sztuki jako wyniku procesu twórczego bywa potraktowanie treści tego dzieła (np. fabuły) jako alegorycznego przedstawienia procesu, który je zrodził: np. historia solarnego herosa, pokonującego chaos i wprowadzającego porządek, może być potraktowana jako opowieść o twórczym ego, opanowującym w artystycznej formie siły nieświadomości, które dały impuls do rozpoczęcia tego właśnie utworu.”
„Im głębiej bohater zakopie się w małym, dusznym pokoiku, im bardziej się odizoluje, tym bliżej mu do samopoznania i smutnej, często cynicznej oceny kondycji świata, ale i własnych demonów, które budzą się, nie tylko kiedy rozum śpi.”
„Budzi się z zimy rozedrgany ustrój”
Dziękujemy
Ewa Marek Barbara Juroszek Gabriela Kłosek