Oskar i pani Róża

Oskar i przyjaciele

Oskar i pani róża

Eric-Emmanuel Schmitt

Eric-Emmanuel Schmitt

Ciocia Róża – najstarsza z pań w różowych fartuchach (wolontariuszek); ma piękny dom, syna, który jest weterynarzem i leczył słonie w Kongo; zdarza jej się przeklinać; dużo opowiada o swojej karierze zapaśniczki i o pokonanych przeciwniczkach; ogląda w TV walki zapaśnicze; jako jedyna mówi Oskarowi, że umrze; proponuje mu, by pisał listy do Boga; zwykle uśmiechnięta; uczy Oskara, że „zawsze jest gdzieś jakiś worek mąki” (zawsze jest wyjście z trudnej sytuacji); dostaje specjalne pozwolenie na odwiedzanie chłopca przez 12 dni (wolontariusze mogą przychodzić tylko dwa razy w tygodniu); opowiada mu legendę o dwunastu proroczych dniach; pomaga mu w relacjach z rodzicami oraz z Peggy Blue; pozwala spędzić u siebie Boże Narodzenie; daje w prezencje figurkę Maryi oraz różę jerychońską; pisze ostatni list do Boga.

Peggy Blue – „niebieska dziewczynka” (ma błękitną skórę z powodu choroby krwi); mało mówi („Jest wokół niej wielka cisza i mnóstwo światła, człowiek ma wrażenie, że wchodzi do kaplicy”); dużo się uśmiecha; pachnie orzechami laskowymi i ma gładką skórę; kocha Oskara i zgadza się, aby to on (nie zaś Pop Corn) bronił jej przed duchami; zostaje poddana operacji – z powodzeniem (staje się „różowa”); Oskar zaprzyjaźnia się z jej rodzicami; Peggy Blue pasjonuje się chorobami – razem z Oskarem czyta słownik medyczny; kilka dni przed jego śmiercią opuszcza szpital.

Pop Corn – dziewięcioletni chłopiec leczący się z otyłości (waży 98 kg); chodzi ubrany w amerykańską koszulkę do gry w polo; ciągle jest głodny – Oskar i jego koledzy nie wierzą, że kiedyś przestanie być gruby i dokarmiają go słodyczami; umie otwierać zamki (wychowywał się na biednym osiedlu); pomaga Oskarowi w ucieczce – włamuje się do samochodu cioci Róży.

Bekon – naprawdę ma na imię Yves; nazywają go tak, bo jest poparzony; nocami krzyczy, jęczy i wije się z bólu; pomaga Oskarowi w ucieczce.

Brigitte – dziewczynka chora na zespół Downa; bardzo uczuciowa; Oskar – na złość Peggy Blue – pozwala jej się całować.

Einstein – ma dwa razy większą głowę od innych, stąd przezwisko (cierpi na wodogłowie); gra w szachy z Oskarem; pomaga mu w ucieczce.

Sandrine – nazywana „Chinką”, bo nosi perukę z czarnych, błyszczących włosów z grzywką (choruje na białaczkę i nie ma włosów); Oskar całuje się z nią – po raz pierwszy w życiu „naprawdę”.

Prawdziwym przyjacielem jest ten, dzięki któremu staję się lepszy. Jan Paweł II Złoto sprawdzamy w ogniu, przyjaźń w nieszczęściu. Isokrates Przyjaciel to osoba, z którą mogę być szczery. Przed nim mogę głośno myśleć. Ralph Waldo Emerson Po to właśnie są najlepsi przyjaciele. Tak właśnie postępują. Pilnują, żebyś nie spadł w przepaść. Lauren Oliver Prawdziwy przyjaciel nie potrafi użalać się nad tobą. Jodi Picoult Dobrze jest i pokrzepiająco – mieć przyjaciół z ducha. Bruno Schulz Prawdziwa przyjaźń to doskonała harmonia tego, co ludzkie, z tym, co boskie. Cyceron

Kwestionariusz osobowy głównego bohatera Nazywam się Oskar. Mam ……… lat. Moje znaki szczególne to:…………………………… i ……………………………………….. Koledzy, na których zawsze mogę liczyć, to:…………………………………………............... Denerwują mnie ludzie, którzy ………………………………………………………................ ……………………………………………………………………………............................... Nie znoszę ……………………………………................................................................ Moje wady to: ………………………………………………………………………….. Moje mocne strony to: …………………………………………………………………. Świat byłby piękniejszy, gdyby ludzie ………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………. Moje najsmutniejsze wspomnienie z dzieciństwa to:........................................................ Życiowe motto: ………………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………..