dobra Nowina o zbawieniukl7

dobra nowina

Temat 23

„Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana”.

GENEALOGIA

NARODZENIE JEZUSA W BETLEJEM

Starożytny Izrael pod panowaniem Rzymu przebywał w okresie od 63 p.n.e. do 395 n.e.

Wszystko co musisz wiedzieć

EWANGELIA

Postaci biblijne

nº

Ofiarowanie Izaaka, 1602 r., Caravaggio

wydanie

Przyszedł [Jezus] również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać. Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, natrafił na miejsce, gdzie było napisane: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana”. Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione. Począł więc mówić do nich: „Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli” (Łk 4, 16-21).

Wstęp

Powyższy fragment Pisma Świętego najpierw wyjaśnia, kim Jezus jest dla ludzi. On jest obiecanym Mesjaszem – został namaszczony Duchem i posłany na ziemię w najistotniejszym dla ludzkości celu. Jest Zbawicielem, bo w Jego osobie Bóg wypełnił obietnice zbawienia: Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli. Mówiąc „dziś”, Jezus dał do zrozumienia, że zbawienie trwa. Bóg obdarowuje nim ludzi „dziś” żyjących izwracających się do Niego z prośbą o wyzwolenie od zła i grzechu.

Wstęp

Ewangelia gr. εὐαγγέλιον - dobre wiadomości, dobre nowiny

Wstęp

ETAPY FORMOWANIA SIĘ EWANGELI

Wstęp

Głoszenie Ewangelii

Ewangelia o Jezusie przynoszącym światu zbawienie jest fundamentem wiary wszystkich uczniów Jezusa, całego Kościoła. Rozpoznanym i przyjętym skarbem wiary pierwsi chrześcijanie dzielili się z ludźmi nieznającymi Jezusa, poczynając od dnia zesłania Ducha Świętego. Polegało to na opowiadaniu wszystkiego, co widzieli i co słyszeli od swego Mistrza. Wnet zorientowali się, że sami nie podołają tym oczekiwaniom. Widzieli wzrastającą liczbę przyjmujących wiarę w Jezusa Chrystusa oraz zmniejszającą się liczbę naocznych świadków Jego nauczania. W takiej sytuacji zrodziła się potrzeba spisania dotąd opowiadanych wydarzeń z życia Jezusa oraz Jego nauczania. Dzieła tego dokonało w latach pomiędzy 50/60 a 100 po Chrystusie czterech uczniów Jezusa: Mateusz, Marek, Łukasz i Jan. Uczniowie ci, kierowani przez Ducha Świętego, wiernie spisali relacje o życiu i nauczaniu Jezusa. Tej szczególnej obecności Ducha Świętego przy spisywaniu Ewangelii zawdzięczamy, że objawiona przez Jezusa prawda Boża nie została zniekształcona, lecz przekazuje nam wiarę w kochającego ludzi Boga, której uczył i do której wzywał ludzi Jezus.

EWANGELIŚCI

Spisane przez Ewangelistów relacje o nauczaniu i czynionych znakach Jezusa nazywamy „Ewangeliami”. Dla zaznaczenia, z której z tych relacji korzystamy, posługujemy się dzisiaj sformułowaniem: „Ewangelia według świętego …” (Mateusza, Marka, Łukasza, Jana). Wielość samych relacji wynika z tego, że każdy Ewangelista kierował swą „Ewangelię” do innych adresatów.

MATEUSZ - APOSTOŁ

Ewangeliści Marek i Łukasz nazywają Mateusza najpierw "Lewi, syn Alfeusza" (Mk 2, 14; Łk 5, 27), dopiero później z innych miejscach wymieniane jest imię Mateusz. Prawdopodobnie Chrystus powołując Lewiego nadał mu imię Mateusz. Imię to nie należy do często spotykanych w Piśmie świętym. Pochodzi ono z hebrajskiego Mattaj lub Mattanja, co po polsku oznacza "dar Boga". Mateusz był Galilejczykiem. Jego pracą było pobieranie ceł i podatków w Kafarnaum, jednym z większych handlowych miasteczek nad jeziorem Genezaret. Pobierał tam opłaty za przejazdy przez jezioro i przewóz towarów.

MATEUSZ - APOSTOŁ

Mateusz napisał Ewangelię dla wyznawców judaizmu oraz dla chrześcijan, którzy nawrócili się z judaizmu. Myślą przewodnią jego Ewangelii jest wypełnienie się wszystkich proroctw mesjańskich Starego Testamentu w osobie, życiu, czynach i nauce Jezusa – Jezus jest więc Mesjaszem, a założony przez Niego Kościół to prawdziwe królestwo mesjańskie. Nie wiadomo, gdzie i w jaki sposób zmarł apostoł. Według niektórych autorów poniósł śmierć męczeńską w Etiopii, według innych został ścięty mieczem w Persji. Historiografia cerkiewna podaje jako datę jego śmierci rok 60, chociaż jest ona tylko przybliżona. Od X wieku jego grób znajduje się w Salerno we Włoszech.

MAREK- Ewangelista

Wedle tradycji Kościoła autor Ewangelii Marka uważanej za najstarszą i jednocześnie najkrótszą spośród ewangelii, kuzyn św. Barnaby, towarzysz św. Pawła, a później św. Piotra, apostoł z grona siedemdziesięciu dwóch. Zgodnie z relacją Papiasza wiernie spisał głoszone przez Piotra nauki. Według tradycji św. Marek został umęczony ok. 68 r. Uznawany przez Kościół koptyjski za pierwszego patriarchę Aleksandrii.

MAREK- Ewangelista

Księgi Nowego Testamentu nazywają go Markiem, Janem, a także Janem Markiem. Tradycyjnie wszystkie te osoby są utożsamiane ze św. Markiem, który wraz ze św. Barnabą towarzyszył św. Pawłowi w jego pierwszej podróży misyjnej, z której jednak zawrócił w Perge. Wyruszył później z Barnabą na Cypr. Wiemy o jego pobycie w Rzymie wraz ze św. Piotrem i św. Pawłem, kiedy to prawdopodobnie między rokiem 60 a 70 spisał swoją Ewangelię. Niewykluczone, że był synem Marii, przyjaciółki św. Piotra, do której tenże udał się po wyjściu z więzienia. Marek pisał swą Ewangelię dla chrześcijan w Rzymie

Euzebiusz z Cezarei i Tertulian piszą, że rodzinnym miastem św. Łukasza była Antiochia Syryjska. W tym cała tradycja jest zgodna. Był poganinem, a nie Żydem. Zdaje się to potwierdzać pośrednio św. Paweł Apostoł, kiedy w Liście do Kolosan wymienia najpierw swoich przyjaciół i pomocników z narodu żydowskiego, a potem z pogaństwa. Łukasza umieszcza w grupie drugiej (Kol 4, 10-14). Naukę Chrystusa Łukasz przyjął przed przystąpieniem do św. Pawła. Z zawodu Łukasz był lekarzem, jak o tym pisze wprost św. Paweł Apostoł (Kol 4, 14). Należał do ludzi wykształconych i doskonale obeznanych z ówczesną literaturą. Świadczy o tym jego piękny język grecki, kronikarska dokładność informacji i umiejętność zdobywania źródeł. Jego znajomość judaizmu jest powierzchowna, a łacińskie imię wskazuje na jego pochodzenie. Około 40 r. po narodzeniu Chrystusa i ok. 7 lat po Jego śmierci zapewne w samej Antiochii stał się wyznawcą Chrystusa.

Łukasz - Ewangelista

Łukasz - Ewangelista

Łukasz zostawił po sobie dwie bezcenne pamiątki, które zaskarbiły mu wdzięczność całego chrześcijaństwa. Są nimi Ewangelia i Dzieje Apostolskie. Chociaż sam prawdopodobnie nie znał Jezusa, to jednak badał świadków i od nich jako z pierwszego źródła czerpał wszystkie wiadomości. Formę i układ swej Ewangelii upodobnił do tekstu poprzedników, czyli do Mateusza i Marka. Ubogacił ją jednak w wiele cennych szczegółów, które tamci pominęli w swoich relacjach. Jako jedyny przekazał scenę zwiastowania i narodzenia Jana Chrzciciela i Jezusa, nawiedzenie św. Elżbiety, pokłon pasterzy, ofiarowanie Jezusa i znalezienie Go w świątyni - jest więc autorem tzw. Ewangelii Dzieciństwa Jezusa.Zwracał się przede wszystkim do chrześcijan wywodzących się z kręgu kultury greckiej.

JAN - APOSTOŁ

Jan był synem Zebedeusza i Salome, młodszym bratem Jakuba Starszego. Początkowo Jan był uczniem Jana Chrzciciela, ale potem razem ze św. Andrzejem poszedł za Jezusem (J 1, 35-40). Musiał należeć do najbardziej zaufanych uczniów, skoro św. Jan Chrzciciel z nimi tylko i ze św. Andrzejem przebywał właśnie wtedy nad rzeką Jordanem. Jan w Ewangelii nie podaje swojego imienia. Według starodawnej tradycji chrześcijańskiej stał za napisaniem Ewangelii i Apokalipsy św. Jana oraz 3 listów w Nowym Testamencie. Odbiorcami czwartej Ewangelii, napisanej przez Jana, byli wierzący Żydzi, jak również wierzący ze środowisk, które miały jedynie kontakt z religią żydowską.

Te odmienności adresatów, ich przekonania, wyobrażenia religijne, czy też obowiązująca kultura wymagały odmiennego sposobu przybliżania osoby Jezusa oraz uczenia wiary w Jego posłannictwo. Z tego powodu w Ewangeliach można zauważyć różnice dotyczące sposobu opowiadania o słowach i czynach Jezusa. Jednak dobór poszczególnych wydarzeń oraz ich wyjaśnienie, charakterystyczne dla każdego z Ewangelistów, nie przeszkodziły w przekazaniu jednej najważniejszej prawdy: Jezus jest Chrystusem, obiecanym przez Boga Mesjaszem – Zbawicielem ludzi.

Podsumowanie

słowo lekcji: EWANGELIA