Zimno, mroźnie, wesoło

Zimowo, mroźnie, wesoło.

Żarty muzyczne.

Ty, ja i maj

Wieje zimny wiatrtulę w szalik twarz. Wieczór ciągnie z ołowianych chmur. W oknach szarość gra. Śnieg opruszy świat: biały rój baśniowych pszczół.

A ja biegnę pod wiatr.Idę wprost aż do wiosny. Tam gdzie mieszka maj, kwiatów woń, zieleń sosny.

Widzę Twoją twarz.W ramię kulisz kark. Wieczór ciągnie z ołowianych chmur. W Twoich oczach świat ma niewiele barw. Dam Ci ciepły szalik swój.

Jak motyle dwa, ty i ja nad łąkami tu, gdzie ciepły wiatr tuli sad z owocami.

Chodź ze mną pod wiatr.pójdziemy wprost aż do wiosny. Tam gdzie mieszka maj, kwiatów woń, zieleń sosny.

Wiatr ciepły wiatr, wolno płynie kra Słońce ciągnie z rzeki biały lód. Koloruje świat, owocuje sad. Maj do lata przyszedł już.

Muzyka może być zabawna.

Listen

Listen

Pastisz muzyczny to utwór nawiązujący w żartobliwy sposób do innego dzieła, twórczości danego kompozytora lub stylu muzycznego z określonej epoki.

W utworze G. Bertholda (czyt. bertolta) "Duet kotów" wykonawcy równocześnie naśladują dźwięki wydawane przez koty i śpiewają w poważnym stylu bel canto (czyt. bel kanto)

Bel canto oznacza "piękny śpiew". W XIX w. nazywano tak sposób wykonywania pieśni podkreślający piękno ludzkiego głosu i mistrzostwo wokalne śpiewaka.

Waldemar Malicki

Grupa MoCarta

Bernard Chmielarz

Kwartet Obsession

Instrumentalistki popularyzują

• muzykę klasyczną inaczej
• muzykę artystyczną
• muzykę jazzową
• muzykę rozrywkową.

Instrumentalistki popularyzują

• muzykę klasyczną inaczej
• muzykę artystyczną
• muzykę jazzową
• muzykę rozrywkową.

Monzi Brass

Posługują się również elementami gry aktorskiej i pantomimy.

Alfabree Concinui (czyt. afabre konc - inui)

Grupa opracowuje wokalnie znane przeboje lub utwory instrumentalne.

Muzycy zatrudnieni na dworze Mikołaja Esterhazyego byli coraz bardziej niezadowoleni, od dawna bowiem nie otrzymywali urlopu od swego pracodawcy.

Kapelmistrz książęcej orkiestry, Józef Haydn, dowcipnie nawiązał do tego problemu w jednej ze swoich symfonii, nazwanej później "Pożegnalną". W ostatniej części utworu instrumenty kolejno milkły, a wykonawcy opuszczali estradę z nutami po pachą. Książę Mikołaj zrozumiał tę sugestię i zezwolił artystom na zasłużony wypoczynek.