nowe państwa w europie
Na co będę zwracać uwagę? - kiedy i gdzie powstało państwo Franków, - jakie były dokonania Karola Wielkiego, - jakie państwa powstały po podziale państwa Karola Wielkiego.
Powstanie państwa Franków
Na przełomie starożytności i średniowiecza Frankowie, germański lud barbarzyński, zasiedlili Galię. Po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego Frankowie pod panowaniem króla Chlodwiga z dynastii Merowingów stworzyli na jej terenie własne państwo. W 496 roku Chlodwig przyjął chrześcijaństwo. Jego następców z uwagi na nieudolne rządy nazwano gnuśnymi królami (gnuśny - inaczej: leniwy). W tej sytuacji rzeczywista władza przeszła w ręce urzędników dworskich zwanych majordomami. Jednym z takich urzędników był Pepin Mały. W 751 roku pozbawił on tronu króla z dynastii Merowingów i przejął władzę królewską. Nastęnie zapoczątkował nową dynastię - Karolingów. Dynastia - ród panujący, w którym władza przechodzi z ojca na najstarszego potomka.
Panowanie Karola Wielkiego
Następcą Pepina Małego był jego syn Karol Wielki. Dzięki prowadzonym przez całę życie podbojom znacznie rozszerzył granice państwa Franków. Objęło ono prawie całe terytorium Europy Zachodniej. Aby zapewnić bezpieczeństwo rozległemu imperium, obszary przygraniczne przekształcono w marchie. Zadaniem stojących na ich czele margrabiów była obrona państwa przed najazdami sąsiednich ludów. Mogli oni w razie potrzeby podejmować decyzje wojskowe bez oczekiwania na zgodę włądcy, dzięki czemu zyskali dużą niezależność.
W czasach panowania Karola Wielkiego nastąpił rozwój nauki i kultury, ktore były w Europie pogrążone w głębokiej zapaści po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego. Władca, chociaż nie posiadł wykształcenia, doceniał jego znaczenie. Przy ważniejszych kościołach i klasztorach powstawały szkoły. Uczono w nich głównie czytania i pisania po łacinie oraz znajomości Biblii. O znaczeniu Karola Wielkiego świadczyło przyjęcie przez niego tytułu cesarskiego w 800 roku. Koronacja dokonana w Rzymie przez papieża oznaczała sojusz między państwem Franków a Kościołem katolickim. Obydwie instytucje udzielały sobie wzajemnie wsparcia.
Karol Wielki
(około 745 - 814)swój przydomek zawdzięczał nie tylko wybitnym dokonaniom. Jak wykazy badania szkieletu włądcy, mierzył on 184 cm wzrostu, co jak na czasy średniowiecza było rzadkie.
Podział państwa Franków
Karol Wielki był wybitnym władcą. Dzięki sprawnym rządom utrzymywał jedność cesarstwa, w którym żyły różne ludy. Po jego śmierci nie znalazł się nikt dorównujący mu autorytetem. Na mocy układu w Verdun (czytaj: werdę) w 843 roku państwo Karola Wielkiego zostało podzielone na trzy części między jego wnuków. Lotar został cesarzem i otrzymał część środkową. Skłądała się ona z Italii oraz pasa ziem ciągnącego się aż po Morze Północne. Ziemie położone na wschodzie zostały przekazane Ludwikowi zwanemu później NIemieckim. Część zachodnią otrzymał najmłodszy z braci, Karol Łysy. Młodsi bracia mieli uznawać nad sobą zwierzchnictwo Lotara. Starano się w ten sposób chociaż częściowo utrzymać jedność państwa.
Poszczególne terytoria mocno różniły się pod względem pochodzenia ludności czy języka, którego ona używała. Z czasem na tych podzielonych terenach ukształtowały się odrębne państwa. Z części wschodniej powstały Niemcy, a na zachodzie wyłoniła się Francja. Część środkowa cesarstwa uległa rozpadowi. Jej północne ziemie jeszcze przez wiele lat były przyczyną sporu między NIemcami a Francją. Z części południowej powstały w przyszłości Włochy.
Korona cesarska w rękach władców niemieckich
Państwo wschodniofrankijskie (późniejsze Niemcy) było podzielone na liczne niewielkie księstwa. Gdy w 911 roku zmarł ostatni potomek Ludwika NIemieckiego, wprowadzono zasadę, że krol w tej części imperium karolińskiego będzie wybierany przez miejscowych możnowładców. Osłabiało to znacznie władzę królewską. W ten sposób powstało państwo określane jako Rzesza Niemiecka. Był to związek księstw niemieckich posiadających znaczną niezależność. Możnowładca - w średniowieczu: członek bogatego rodu, mający wpływ na rządy w państwie.
Sytuacja zmieniła się w połowie X wieku, gdy książęta niemieccy ofiarowali koronę Ottonowi I. Dzięki swoi talentom umocnił on władzę królewską - pokonał konkurentów do władzy oraz sąsiednich Węgrów, zmuszając ich do zaprzestania napadów na Niemcy. Podporządkował też sobie Księstwo Czeskie. Następnie najechał na Włochy. Wyprawa ta zakończyła się również sukcesem. Otton I opanował Rzym, gdzie w 962 roku papież koronował go na cesarza rzymskiego. Cesarze władający Rzeszą NIemiecką uważali się za spadkobierców dawnego cesarstwa rzymskiego. Rościli sobie z tego tytułu prawo do zwierzchnictwa nad wszystkimi władcami chrześcijańskimi. W rzeczywistości jednak władza cesarska obejmowała jedynie terytorium Niemiec i północnych Włoch.
Współcześnie...
Wzorce przyjęte w czasach karolińskich w szkolnictwie, piśmie i sztuce w następnych wiekach ulegały upowszechnieniu w Europie, by stać się jedną z podstaw jej cywilizacji. Dlatego Karola Wielkiego uważa się za jednego z patronów współczesnej zjednoczonej Europy. W 1950 roku ustanowiono Międzynarodową Nagrodę Karola Wielkiego. Jest ona przyznawana co roku osobom lub instytucjom, które położyły zasługi w dziele zjednoczenia Europy. Wśród laureatów nagrody są także Polacy, między innymi profesor Bronisła Geremek i Jan Paweł II. Nagroda przyznana może być także osobom, które nie pochodzą z Europy. Przykładowo, w roku 2000 otrzymał ją prezydent USA Bill Clinton.
To już wiem...
Dziękuję
klasa5 - temat 3 Nowe państwa w Europie
w.m.bednarczyk
Created on January 6, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Audio tutorial
View
Pechakucha Presentation
View
Desktop Workspace
View
Decades Presentation
View
Psychology Presentation
View
Medical Dna Presentation
View
Geometric Project Presentation
Explore all templates
Transcript
nowe państwa w europie
Na co będę zwracać uwagę? - kiedy i gdzie powstało państwo Franków, - jakie były dokonania Karola Wielkiego, - jakie państwa powstały po podziale państwa Karola Wielkiego.
Powstanie państwa Franków
Na przełomie starożytności i średniowiecza Frankowie, germański lud barbarzyński, zasiedlili Galię. Po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego Frankowie pod panowaniem króla Chlodwiga z dynastii Merowingów stworzyli na jej terenie własne państwo. W 496 roku Chlodwig przyjął chrześcijaństwo. Jego następców z uwagi na nieudolne rządy nazwano gnuśnymi królami (gnuśny - inaczej: leniwy). W tej sytuacji rzeczywista władza przeszła w ręce urzędników dworskich zwanych majordomami. Jednym z takich urzędników był Pepin Mały. W 751 roku pozbawił on tronu króla z dynastii Merowingów i przejął władzę królewską. Nastęnie zapoczątkował nową dynastię - Karolingów. Dynastia - ród panujący, w którym władza przechodzi z ojca na najstarszego potomka.
Panowanie Karola Wielkiego
Następcą Pepina Małego był jego syn Karol Wielki. Dzięki prowadzonym przez całę życie podbojom znacznie rozszerzył granice państwa Franków. Objęło ono prawie całe terytorium Europy Zachodniej. Aby zapewnić bezpieczeństwo rozległemu imperium, obszary przygraniczne przekształcono w marchie. Zadaniem stojących na ich czele margrabiów była obrona państwa przed najazdami sąsiednich ludów. Mogli oni w razie potrzeby podejmować decyzje wojskowe bez oczekiwania na zgodę włądcy, dzięki czemu zyskali dużą niezależność.
W czasach panowania Karola Wielkiego nastąpił rozwój nauki i kultury, ktore były w Europie pogrążone w głębokiej zapaści po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego. Władca, chociaż nie posiadł wykształcenia, doceniał jego znaczenie. Przy ważniejszych kościołach i klasztorach powstawały szkoły. Uczono w nich głównie czytania i pisania po łacinie oraz znajomości Biblii. O znaczeniu Karola Wielkiego świadczyło przyjęcie przez niego tytułu cesarskiego w 800 roku. Koronacja dokonana w Rzymie przez papieża oznaczała sojusz między państwem Franków a Kościołem katolickim. Obydwie instytucje udzielały sobie wzajemnie wsparcia.
Karol Wielki
(około 745 - 814)swój przydomek zawdzięczał nie tylko wybitnym dokonaniom. Jak wykazy badania szkieletu włądcy, mierzył on 184 cm wzrostu, co jak na czasy średniowiecza było rzadkie.
Podział państwa Franków
Karol Wielki był wybitnym władcą. Dzięki sprawnym rządom utrzymywał jedność cesarstwa, w którym żyły różne ludy. Po jego śmierci nie znalazł się nikt dorównujący mu autorytetem. Na mocy układu w Verdun (czytaj: werdę) w 843 roku państwo Karola Wielkiego zostało podzielone na trzy części między jego wnuków. Lotar został cesarzem i otrzymał część środkową. Skłądała się ona z Italii oraz pasa ziem ciągnącego się aż po Morze Północne. Ziemie położone na wschodzie zostały przekazane Ludwikowi zwanemu później NIemieckim. Część zachodnią otrzymał najmłodszy z braci, Karol Łysy. Młodsi bracia mieli uznawać nad sobą zwierzchnictwo Lotara. Starano się w ten sposób chociaż częściowo utrzymać jedność państwa.
Poszczególne terytoria mocno różniły się pod względem pochodzenia ludności czy języka, którego ona używała. Z czasem na tych podzielonych terenach ukształtowały się odrębne państwa. Z części wschodniej powstały Niemcy, a na zachodzie wyłoniła się Francja. Część środkowa cesarstwa uległa rozpadowi. Jej północne ziemie jeszcze przez wiele lat były przyczyną sporu między NIemcami a Francją. Z części południowej powstały w przyszłości Włochy.
Korona cesarska w rękach władców niemieckich
Państwo wschodniofrankijskie (późniejsze Niemcy) było podzielone na liczne niewielkie księstwa. Gdy w 911 roku zmarł ostatni potomek Ludwika NIemieckiego, wprowadzono zasadę, że krol w tej części imperium karolińskiego będzie wybierany przez miejscowych możnowładców. Osłabiało to znacznie władzę królewską. W ten sposób powstało państwo określane jako Rzesza Niemiecka. Był to związek księstw niemieckich posiadających znaczną niezależność. Możnowładca - w średniowieczu: członek bogatego rodu, mający wpływ na rządy w państwie.
Sytuacja zmieniła się w połowie X wieku, gdy książęta niemieccy ofiarowali koronę Ottonowi I. Dzięki swoi talentom umocnił on władzę królewską - pokonał konkurentów do władzy oraz sąsiednich Węgrów, zmuszając ich do zaprzestania napadów na Niemcy. Podporządkował też sobie Księstwo Czeskie. Następnie najechał na Włochy. Wyprawa ta zakończyła się również sukcesem. Otton I opanował Rzym, gdzie w 962 roku papież koronował go na cesarza rzymskiego. Cesarze władający Rzeszą NIemiecką uważali się za spadkobierców dawnego cesarstwa rzymskiego. Rościli sobie z tego tytułu prawo do zwierzchnictwa nad wszystkimi władcami chrześcijańskimi. W rzeczywistości jednak władza cesarska obejmowała jedynie terytorium Niemiec i północnych Włoch.
Współcześnie...
Wzorce przyjęte w czasach karolińskich w szkolnictwie, piśmie i sztuce w następnych wiekach ulegały upowszechnieniu w Europie, by stać się jedną z podstaw jej cywilizacji. Dlatego Karola Wielkiego uważa się za jednego z patronów współczesnej zjednoczonej Europy. W 1950 roku ustanowiono Międzynarodową Nagrodę Karola Wielkiego. Jest ona przyznawana co roku osobom lub instytucjom, które położyły zasługi w dziele zjednoczenia Europy. Wśród laureatów nagrody są także Polacy, między innymi profesor Bronisła Geremek i Jan Paweł II. Nagroda przyznana może być także osobom, które nie pochodzą z Europy. Przykładowo, w roku 2000 otrzymał ją prezydent USA Bill Clinton.
To już wiem...
Dziękuję