Certame poesía. Derradeiro adeus

Derradeiro adeus

Marina Montenegro Jamargo, 4º ESO I2º Premio na categoría de menores de 18 anos III Certame de Poesía Torre de Caldaloba

Álzase o día no horizonte, álzanse as flores somnolentas o mesmo ocorreu durante onte o mesmo ocorrerá, aínda se non o intentas. Os meus ollos cansos xa, prefiren deixar de tratar, ollar o que hoxe e mañá, saben que non volverán ollar. É unha tristura profunda, desas que só doen no corazón, que rematan coa túa cordura, e fante pensar que todo perdeu a razón.

Malia isto continúo o meu labor, observo atento pola miña fiestra, como o sol se quita o seu solpor, e chama á xente a estar esperta. Todo o meu mundo, a miña comarca, é un paraíso sen límite nin fin, o veo do pasado que a miña mente abarca, é unha lembranza que fai moito perdín. Ás veces pregúntome desconsolado: Porque se estou no meu lugar de ensoño, síntome sen a caloriña da túa aperta, xeado e o meu corazón semella pertencer a outro dono?

Pregunta que resoa na miña cabeza, estoupa cal trono e me descoloco rómpeme pouco a pouco, vólveme tolo coma a un can a súa odiada cadea. E, aínda que trato de responderme, atopar unha físgoa de luz nesta profunda escuridade, sempre me dou de conta que a miña alma errante, de ti, non volverá lembrarse. E cando isto me acontece, xa non vexo a miña terra como o paraíso, desaparece todo, sen aviso, como se a man de Deus o borrase sen piedade.

E se é así, non ves a miña desesperación? compadécete de min, síntome cal ladrón na súa prisión, debido a un recordo sutil. Presinto que me atopo apresado entre as súas glaciais mans. Tres palabras desquiciadas, tres suspiros envelenados, tres preguntas homicidas… Agora ben, porque che conto a miña dor? Xa sei que non che importa. Pero recordoche, a miña historia é triste e corta, e se te decatas, a orquestra está a tocar a miña marcha ao son.

Afástome, enfeitizado polo seu recendo,a realidade dispérsase no vento, semella que se parou o tempo, quedo sen palabras e sen alento. A inmensa capa de estrelas, cóbreme con toda a súa pureza e invade sobre min a certeza de oír o murmurio das súas conversas. Onte soñei co meu paraíso, pero a breve degustación dunha alegría tornou en pesadelo, a gran e temible marea, alzábase triunfante por enriba da miña area.

Espertei asustado e relaxado, por fin recuperaba o meu control. Non quero ter os ollos pechados, non quero que regrese a dor. Escóitame suplícocho! Non soporto a miña presenza, teño medo de ser o meu cupido, teño terror de coa miña soidade a soas quedar! Pasa un segundo, un minuto, unha hora, un mes moi duro. Pasa o tempo e entendo, que xa non sei nin como empezo.

Vai sendo hora de rematar o sabor desta doce froita, non é bo abusar do pecado divino e quen non entenda, se aínda ten a dúbida, xa se esvaece o meu paraíso no esquecemento.

Marina Montenegro Jamargo

Foto. Culturalia GZ

Entrega do premio do III Certame de Poesía Torre de Caldaloba

"Segundo Premio; DERRADEIRO ADEUS, de Marina Montenegro Jamardo, un poemario con versos sinxelos, tratándose dunha poesía realista, mais cunha carga emocional que esperta as emocións e a empatía cara á persoa autora. Hai tema presente en todos os versos que son a dor e a tristura que provoca un adeus. Cando amamos de verdade, ninguén está vacinado nin hai a apócema para unha despedida." (extraído de Culturalia GZ)

O premio nos xornais

El Progreso

Fotos

Parabéns, Marina

Biblioteca IES Castro Alobrecurso 2020-2021