Want to create interactive content? It’s easy in Genially!

Get started free

PATRIOTYZM NIEJEDNO MA IMIĘ

wrobel.malgorzata.anna

Created on December 20, 2020

Start designing with a free template

Discover more than 1500 professional designs like these:

Animated Chalkboard Presentation

Genial Storytale Presentation

Blackboard Presentation

Psychedelic Presentation

Chalkboard Presentation

Witchcraft Presentation

Sketchbook Presentation

Transcript

Patriotyzm niejedno ma imię

Autor: Ania Wróbel

start

Spis Treści

str.4

Adam Mickiewicz.................

Jan “Rudy” Bytnar...............

str.12

Jan Paderewski..................

str.20

str.29

Juliusz Słowacki................

str.35

Jan Paweł II....................

Fryderyk Chopin.................

str.48

Tadeusz “Zośka” Zawadzki........

str.55

Koniec!

Adam Mickiewicz

Kim był i kiedy się urodził?

strona 5

Życiorys

strona 6

strona 7

Biografia

Najważniejsze daty w życiu

strona 8

strona 9

Akcje patriotyczne

Aresztowanie i przymusowa praca

strona 10

Ostatnie miesiące życia i śmierć

strona 11

WRÓĆ

Adam Mickiewicz

Adam Mickiewicz urodził się 24 grudnia 1798 roku w Zaosiu. Zmarł 26 listopada 1855 roku w Stambule. Był polski działaczem politycznym i poetą. Jest uważany za jednego z największych poetów polskiego romantyzmu i literatury polskiej.

WRÓĆ

Życiorys

Był synem adwokata sądowego - Mikołaja Mickiewicza i Barbary Majewskiej, córki ekonoma. Miał dwóch braci - Aleksandra i Fryderyka. W 1807 roku chodził do dominikańskiej szkoły w Nowogródku. 16 maja 1812 roku umarł Jego ojciec, a kilka dni potem wojska Napoleońskie wyzwoliły Nowogródek z niewoli rosyjskiej. W 1815 roku wyjechał do Wilna aby pójść na studia. Poszedł na kierunek humanistyczny na Cesarskim Uniwersytecie Wileńskim. Studia ukończył w 1819 roku z magistrem.

WRÓĆ

Biografia

Był założycielem Towarzystwa Filomatycznego. Na uniwersytetach w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej. Jednym z Jego najsłynniejszych utworów jest między innymi Pan Tadeusz oraz dramat - Dziady. Był działaczem niepodległościowym, organizatorem polskich oddziałów do walki z Rosją.

WRÓĆ

Ślub z Celiną Szymanowską (6 dzieci)

Uwięzienie Mickiewicza

Data urodzenia

12 listopad 1855

24 grudnia 1798

1834

1830

1834

1823

Lorem ipsum

Śmierć

Wydanie Pana Tadeusza, oraz Zdania i Uwagi

WRÓĆ

AKCJE PATRIOTYCZNE

W 1917 roku razem z przyjaciółmi założył Towarzystwo Filomatyczne, które działało jako organizacja narodowo-patriotyczną. Założył również w 1822 roku organizacje które służyły do edukacji patriotyzmu dzieci wileńskich. Organizacje te w 1822 roku liczyły już ponad 200 członków. Ich aktywność, cele i coraz wyraźniejsze proniepodległościowe aspiracje nie uszły czujnej uwadze carskich służb policyjnych.

WRÓĆ

10

ARESZTOWANIE I PRZYMUSOWA PRACA

W latach 1819-1823 pracował jako nauczyciel w kowieńskim gimnazjum. W 1823 został aresztowany do klasztoru bazylianów w Wilnie. Został potem skazany za udział w tajnych organizacjach młodzieżowych. Musiał udać się w głąb Rosji na posadę nauczyciela. Od 1824 do 1827 roku przebywał w Odessie, Moskwie i Petersburgu, Potem został urzędnikiem generała stał zmuszony przez Rosjan do zmiany nazwy cara Mikołaja w książce “Konrad Wallenrod”.

WRÓĆ

OSTATNIE MIESIĄCE ŻYCIA I ŚMIERĆ

W 1855 roku po śmierci Jego żony wyjechał do Stambułu, aby stworzyć polskie oddziały, w którego skład wchodzą Żydzi, aby walczyć z Rosjanami. Zmarł w czasach epidemii cholery. Występują podejrzenia, że został otruty arszenikiem lub zmarł na udar mózgu. Dnia 30 grudnia 1855 r. ciało Mickiewicza wyruszyło z Konstantynopola. Następnie zostało przewiezione do Paryża i pochowane na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency, a w roku 1890 przeniesione na Wawel.

WRÓĆ

JAN“RUDY”BYTNAR

Kim był i kiedy się urodził?

strona 13

Nauczanie

strona 14

Akcje patriotyczne

strona 15

strona 16

Akcje Małego Sabotażu

Aresztowanie

strona 17

Akcja pod Kraśnikiem

strona 18

Śmierć

strona 19

WRÓĆ

13

Jan“Rudy”Bytnar

Urodził się 6 maja 1921 roku. Zmarł 30 marca 1943 roku w Warszawie. Był podharcmistrzem, członkiem Szarych Szeregów, dowódca Grupy Szturmowej.

WRÓĆ

NAUCZANIE

Naukę rozpoczął w Piastowie od 1 września 1930 roku. Rudy od zawsze był uważany za bardzo dobrego ucznia co pozwoliło mu na łatwe dostanie się do męskiej szkoły im. Stefana Batorego. W 1931 roku rozpoczął w nim naukę. W tym roku też przeniósł się na Mokotów w Warszawie. W 1934 roku został członkiem 23 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Bolesława Chrobrego. Razem z przyjaciółmi założył świetlicę dla biedniejszych dzieci. Został starszy harcerzem w 1938 roku, a w 1930 roku zdał maturę i otrzymał świadectwo dojrzałości.

WRÓĆ

Akcje patriotyczne

Na początku października dołączył do lewicowej akcji PLAN, w którym był jednym z głównych pomysłodawców. Podjął się również pracy jako szklarz i korepetytor. Od marca 1941 roku był członkiem Szarych Szeregów, w których działał w akcji małego Sabotażu “Wawer”. W akcjach małego sabotażu przeprowadził wiele akcji takie jak zerwanie niemieckiej flagi, malowanie na ścianach znaków Polski Walczącej.

WRÓĆ

Akcje Małego sabotażu

W akcjach małego sabotażu przeprowadził wiele akcji takie jak zerwanie niemieckiej flagi, malowanie na ścianach znaków Polski Walczącej. Wykonywał też napisy na budynkach, głoszące, aby przeciwstawić się okupantom. Łącznie wziął udział w ok. 70 akcjach przeprowadzanych przez “Wawer”, gdzie między innymi gazował kina i rozwieszał flagi Polski. Jedną z sławniejszych akcji było wrzucenie probówki z gazem do sklepu co uczyniła razem ze swoim przyjacielem “Zośką”.

WRÓĆ

17

ARESZTOWANIE

23 marca 1943 roku wraz ze swoim ojcem został aresztowany przez Gestapo. Aresztowanie było spowodowane znalezieniem u jego kolegi, który był aresztowany kilka dni wcześniej, kartki z adresem Rudego. Gdy trafił na Pawlak i nie chciał wyjawić nazwisk swoich przyjaciół, zaczęto Jego bić w celu uzyskania informacji. Przez ciągłe bicie przez gestapo już drugiego dnia trafił do szpitala. W wyniku pobić już nie mógł chodzić sam i trzeba było na przesłuchania nosić Bytnara na noszach.

WRÓĆ

18

Akcja pod Kraśnikiem

W listopadzie po ukończeniu szkoły został mianowany dowódcą hufca “Południe”. W nocy 31 grudnia 1942 był uczestnikiem akcji pod Kraśnikiem, która miała na celu wysadzenie torów kolejowych, na których jechał pociąg z zaopatrzeniem dla Niemców walczących na froncie. Podczas akcji 2 lutego 1943 roku został ranny w nogę gdy na miejsce przybyła policja.

WRÓĆ

ŚMIERĆ

26 marca 1943 roku podczas przewożenia Rudego z siedziby Gestapo został odbity przez Grupy Szturmowe w akcji pod Arsenałem. Kilka dni po akcji zmarł w swoim domu. Odznaki jakie otrzymał to Krzyż Walecznych i Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

WRÓĆ

IGNACY JAN PADEREWSKI

Kim był i kiedy się urodził?

Strona 21

Strona 22

Nauczanie

Strona 23

Pierwsze działalności

Strona 24

Działania na rzecz Polski

Strona 25

Wpływy u Wilsona

Strona 26

Wybuch Powstania

Reprezentowanie Polski

Strona 27

Śmierć

Strona 28

WRÓĆ

21

IGNACY JAN PADEREWSKI

J.Paderewski urodził się w 1860 roku w Kuryłówce na Podolu. Był polskim pianistą i kompozytorem oraz działaczem niepodległościowym. Dzięki niemu w traktacie wersalskim znalazł się punkt o odzyskaniu przez Polskę suwerenności.

WRÓĆ

NAUCZANIE

Uzdolniony muzycznie, początkowo pobierał naukę gry na fortepianie pod kierunkiem nauczycieli domowych. W 1872 r. rozpoczął studia w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Po uzyskaniu dyplomu w 1878 r. pozostał w Instytucie jako nauczyciel gry na fortepianie. Od 1881 r. kontynuował studia w Berlinie, a następnie w Wiedniu.

WRÓĆ

PIERWSZE DZIAŁALNOŚCI

W marcu 1888 r. zagrał koncert w paryskiej Salle Erard, który zapoczątkował jego wielką karierę pianisty i występy w prawie wszystkich krajach Europy i obu Ameryk, a także w Afryce Południowej i Australii. Początek jego działalności polityczno-społecznej wiążę się z odsłonięciem w 1910 r. w Krakowie Pomnika Grunwaldzkiego, którego był fundatorem. W czasie I wojny światowej działał w Generalnym Komitecie Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce, założonym przez Henryka Sienkiewicza w styczniu 1915 r. w Vevey w Szwajcarii.

WRÓĆ

DZIAŁANIA NA RZECZ POLSKI

W lutym 1915 r. wyjechał ze Szwajcarii i poprzez Francję, a następnie Wielką Brytanię dotarł do Stanów Zjednoczonych. W USA prowadził bardzo aktywną działalność na rzecz niepodległości Polski. Zorganizował ponad 300 spotkań połączonych z koncertami, na których przemawiał i zachęcał do udzielania pomocy walczącym o wolność Polakom.

WRÓĆ

25

WPŁYWY U WILSONA

Dzięki osobistym wpływom dotarł do prezydenta Thomasa Woodrowa Wilsona, przekonując go do wsparcia sprawy polskiej. W styczniu 1917 r. przedstawił mu memoriał dotyczący konieczności odbudowy niepodległego państwa polskiego. W dużej mierze przyczynił się do tego, że w ogłoszonym 8 stycznia 1918 r. orędziu prezydenta T. W. Wilsona do Kongresu Stanów Zjednoczonych znalazł się punkt dotyczący odbudowy niepodległej Polski.

WRÓĆ

WYBUCH POWSTANIA

25 grudnia 1918 r. Paderewski przybył do Gdańska na pokładzie brytyjskiego krążownika „Concord”. Następnego dnia przyjechał do Poznania. Jego wizyta wywołała wielką patriotyczną manifestację, przyczyniając się do wybuchu Powstania Wielkopolskiego. 16 stycznia 1919 r. powołany został przez Józefa Piłsudskiego na stanowisko prezesa Rady Ministrów oraz jednocześnie ministra spraw zagranicznych i delegata polskiego na konferencję pokojową w Paryżu. W imieniu Polski 28 czerwca 1919 r. złożył podpis pod Traktatem Wersalskim.

WRÓĆ

REPREZENTOWANIE POLSKI

9 grudnia 1919 r. ustąpił z funkcji premiera. W styczniu 1920 r. wyjechał do Szwajcarii. Nadal jednak reprezentował Polskę, będąc m.in. delegatem przy Radzie Ambasadorów i delegatem do Ligi Narodów. W 1921 r. opuścił Europę i udał się do USA. Po wybuchu drugiej wojny światowej objął przewodnictwo powstałej w grudniu 1939 r. we Francji Rady Narodowej RP. W sierpniu 1940 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych, szukając ponownie pomocy dla Polski.

WRÓĆ

ŚMIERĆ

Zmarł 29 czerwca 1941 r. w Nowym Jorku. Pochowano go na cmentarzu wojskowym Arlington w Waszyngtonie. W 1992 r. jego prochy zostały sprowadzone do Polski i złożone w Archikatedrze św. Jana w Warszawie. Ignacy Paderewski odznaczony był m.in. Wielką Wstęgą Orderu Orła Białego, Wielką Wstęgą Orderu Polonia Restituta i pośmiertnie Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari.

WRÓĆ

JULIUSZ SŁOWACKI

Kim był i kiedy się urodził?

strona 30

strona 31

Rodzina

Nauczanie

strona 32

Śmierć

strona 33

Twórczość

strona 34

WRÓĆ

30

Juliusz Słowacki

J.Słowacki urodził się w 4 września 1809 w Krzemieńcu, zmarł 3 kwietnia 1849 w Paryżu. Był wybitnym polskim poetą romantycznym, dramaturgiem i filozofem-wizjonerem.

WRÓĆ

RODZINA

Ojciec, Euzebiusz, był profesorem literatury polskiej w Liceum Krzemienieckim oraz na Uniwersytecie w Wilnie. Po jego śmierci Juliusza wychowywała matka, Salomea z Januszewskich, która w 1818 roku poślubiła doktora Augusta Becu. Matka przyszłego poety prowadziła salon literacki, dzięki czemu Juliusz miał w dzieciństwie i wczesnej młodości kontakt z ówczesną elitą intelektualną, zwłaszcza z kręgu Uniwersytetu Wileńskiego.

WRÓĆ

32

NAUCZANIE

W 1825 roku Juliusz Słowacki rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Wileńskim. Po wybuchu powstania listopadowego, 9 stycznia 1831 r., podjął pracę w powstańczym Biurze Dyplomatycznym księcia Adama Jerzego Czartoryskiego. 8 marca udał się z misją dyplomatyczną Rządu Narodowego do Londynu.

WRÓĆ

ŚMIERĆ

W 1831 roku Słowacki wyjechał do Drezna, a następnie - w misji dyplomatycznej - do Paryża i Londynu. 3 kwietnia 1849 roku - poeta zmarł w Paryżu na gruźlicę. W czerwcu 1927 roku szczątki Juliusza sprowadzono do kraju. Po uroczystościach w stolicy (przez katedrę Świętego Jana przewinęło się podobno sto tysięcy osób) trumnę uroczyście przewieziono do Krakowa i złożono obok Mickiewicza i grobów królewskich na Wawelu.

WRÓĆ

TWÓRCZOŚĆ

Z bogatej twórczości Słowackiego najbardziej znane są dramaty "Kordian" (1834), "Balladyna" (1839), "Mazepa" (1840), "Lilla Weneda" (1840), "Sen srebrny Salomei" (1844), poemat dygresyjny "Beniowski" (1841), poemat "Król-Duch" oraz wiersze m.in. "Grób Agamemnona", "Testament mój".

WRÓĆ

JAN PAWEŁ II

strona 36

Kim był i kiedy się urodził?

Rodzina

strona 37

Nauczanie

strona 38

Śmierć Ojca

strona 39

Szkoła Wyższa

strona 40

strona 41

Powrót do kraju

Zostanie biskupem i kardynałem

strona 42

Portyfikacja Jana Pawła II

strona 43

strona 44

Śmierć

Proces kanonizacyjny

strona 45

strona 46

Patriotyzm wedłu Jana Pawła II

strona 47

WRÓĆ

36

Jan Paweł II

Karol Józef Wojtyła urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich.Zmarł 2 kwietnia 2005 r.

WRÓĆ

RODZINA

Drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Miał starszego o 14 lat brata Edmunda, a jego siostra Olga zmarła tuż po urodzeniu. Rodzina Wojtyłów wiodła skromne życie. Ojciec, porucznik, był urzędnikiem administracji wojskowej. Matka prowadziła dom. W domu Wojtyłów panowała religijna atmosfera, a oni sami cieszyli się szacunkiem wśród mieszkańców.

WRÓĆ

38

NAUCZANIE

W 1930 roku rozpoczął naukę w I Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. W pierwszej klasie gimnazjum, wstąpił do kółka ministranckiego. W latach gimnazjalnych objawił się także talent pisarski i aktorski Karola. Chętnie grał w piłkę nożną, szczególnie na pozycji bramkarza. Po zdaniu egzaminu maturalnego w 1938 roku, Karol Wojtyła rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim i w związku z tym wraz z ojcem przeprowadził się do Krakowa.

WRÓĆ

ŚMIERĆ OJCA

Na początku 1941 r. zmarł ojciec Wojtyły i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. A młody Karol zamieszkał u państwa Kydryńskich, którzy ofiarowali mu swoją pomoc i wsparcie. W przezwyciężeniu smutku po stracie ojca Karolowi pomógł dawny nauczyciel z Wadowic, Mieczysław Kotlarczyk. Założył teatr nazwany później Teatrem Rapsodycznym. Repertuar obejmował m.in. „Quo vadis”, „Króla-Ducha”, „Beniowskiego” i „Pana Tadeusza”. Z teatrem od początku istnienia związał się także Karol Wojtyła.

WRÓĆ

02

SZKOŁA WYŻSZA

W 1942 roku Wojtyła podjął decyzję o wstąpieniu do tajnego seminarium duchownego. Po wojnie, w sierpniu 1946 roku Wojtyła ukończył celująco czteroletnie studia teologiczne. 1 listopada z rąk kardynała Sapiehy otrzymał święcenia kapłańskie, a następnie odprawił swoją pierwszą mszę świętej w krypcie św. Leonarda na Wawelu. 15 listopada udał się do Rzymu, aby podjąć studia na Papieskim Uniwersytecie Dominikańskim – Angelicum. W Rzymie uczestniczył we mszy św. celebrowanej przez Ojca Pio. Według relacji niektórych osób Ojciec Pio przepowiedział Karolowi Wojtyle, iż obejmie on Tron Piotrowy.

WRÓĆ

POWRÓT DO KRAJU

Po powrocie do kraju Wojtyła został skierowany do niewielkiej miejscowości Niegowić. Po 13 miesiącach kardynał Sapieha przeniósł wikarego do parafii św. Floriana w Krakowie. Wojtyła cieszył się sympatią wiernych, w szczególności młodzieży, dla której prowadził duszpasterstwo. Na przeprowadzane przez niego rekolekcje przychodziły setki osób. Jeździł z młodymi na pielgrzymki, wędrówki górskie i spływy kajakowe. 12 grudnia 1953 roku praca habilitacyjna Wojtyły zatytułowana „Ocena możliwości oparcia etyki chrześcijańskiej na założeniach systemu Maxa Schelera” została jednogłośnie przyjęta przez radę ówczesnego Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.

WRÓĆ

ZOSTANIE BISKUPEM i kardynałem

W lipcu 1958 roku nadeszła z Rzymu decyzja Piusa XII dotycząca powołania Wojtyły na biskupa pomocniczego archidiecezji. Mając 38 lat, Karol Wojtyła został najmłodszym polskim biskupem. Wyniesienie do rangi biskupa pomocniczego pociągało za sobą nowe obowiązki. 30 grudnia 1963 r. bp. Wojtyła otrzymał nominację na stanowisko arcybiskupa metropolity krakowskiego.26 czerwca 1967 roku papież Paweł VI mianował abp. Wojtyłę kardynałem. Jako kardynał, Wojtyła kontynuował swoje prace badawcze. Był członkiem trzech kongregacji kurii i członkiem Synodu Biskupów.

WRÓĆ

PONTYFIKAT JANA PAWŁA II

Głosowanie przeprowadzone 16 października 1978 roku wskazało na nowego papieża Karola Wojtyłę. Wybór przerwał wielowiekową tradycję powoływania na Tron Piotrowy duchownych włoskich. 22 października odbyła się inauguracja pontyfikatu. W czasie homilii wypowiedział słynne słowa: „Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi”.

WRÓĆ

ŚMIERĆ

Papież zaczynał pontyfikat w pełni sił. Jego zdrowie nadszarpnął zamach na życie 13 maja 1981 roku – w rocznicę objawień fatimskich. Na placu św. Piotra Mehmet Ali Agca strzelił do papieża z odległości trzech i pół metra. Zmarł 2 kwietnia 2005 r. o godzinie 21.37 Pogrzeb Papieża odbył się 8 kwietnia. Trumna z ciałem spoczęła w podziemiach bazyliki św. Piotra.

WRÓĆ

PROCES KANONIZACYJNY

13 maja 2005 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny Jana Pawła II. Beatyfikacji dokonał 1 maja 2011 roku papież Benedykt XVI. Kanonizacji Jana Pawła II dokonał papież Franciszek w niedzielę Bożego Miłosierdzia, 27 kwietnia 2014 r. w Rzymie.

WRÓĆ

Przedstawię dwie wypowiedzi, w których Jan Paweł II pokazywał, jak można rozumieć patriotyzm:

Musimy wyjaśnić zasadnicze różnice pomiędzy niezdrową formą nacjonalizmu, który uczy pogardy dla innych narodów i kultur, a patriotyzmem, który jest właściwą miłością własnego kraju. Prawdziwy patriotyzm nigdy nie stara się dążyć do dobrobytu własnego narodu kosztem innych. Bowiem ostatecznie dotknęłoby to także jego własnego narodu, wyrządzenie krzywdy dotyka obu stron – i agresora, i ofiary. Nacjonalizm, szczególnie w swoich najskrajniejszych formach, jest więc antytezą prawdziwego patriotyzmu.Przemówienie w siedzibie ONZ, Nowy Jork, 5 października 1995 r.

DALEJ

Patriotyzm oznacza umiłowanie tego, co ojczyste: umiłowanie historii, tradycji, języka czy samego krajobrazu ojczystego. Jest to miłość, która obejmuje również dzieła rodaków i owoce ich geniuszu. Próbą dla tego umiłowania staje się każde zagrożenie tego dobra, jakim jest ojczyzna. Nasze dzieje uczą, że Polacy byli zawsze zdolni do wielkich ofiar dla zachowania tego dobra albo też dla jego odzyskania. Pamięć i tożsamość, Kraków 2005 r.

WRÓĆ

FRYDERYK CHOPIN

Kim był i kiedy się urodził?

strona 49

Rodzina Chopina

strona 50

Początki muzyki

strona 51

Emigracja

strona 52

Twórczość Chopina

strona 53

Ostatni koncert i śmierć

strona 54

WRÓĆ

49

Fryderyk Chopin

Fryderyk Franciszek Chopin urodził się 1 marca 1810 r. w Żelazowej Woli. Zmarł 17 października 1849 roku w Paryżu. Był polskim kompozytorem i pianistą. Od 1831 roku mieszkał we Francji.

WRÓĆ

RODZINA CHOPINA

Chopinowie przyjechali z Francji do Polski w 1787 r.; w ich domu polskość była niezwykle pielęgnowana. Ojciec uczestniczył w insurekcji kościuszkowskiej. Talent Fryderyka Chopina był widoczny od najmłodszych lat. Już jako dziecko zaczął układać melodie.

WRÓĆ

51

POCZĄTKI MUZYKI

Początkowo gry na fortepianie uczyła go jego siostra, później zatrudniani byli liczni nauczyciele. Jako siedmiolatek dawał publiczne koncerty, już wtedy porównywany był do Mozarta. Od 1826 r. Chopin podróżował po Europie. Był w Berlinie i Wiedniu, gdzie po raz pierwszy wydał swoje utwory poza krajem.

WRÓĆ

EMIGRACJA

Chopin cały czas związany był z polską emigracją. Udzielał arystokracji lekcji muzyki, jednak zniszczony przez chorobę miał coraz większe problemy finansowe. Status emigranta wybrał świadomie, nie podporządkował się nakazowi cara i nie wystąpił o przedłużenie paszportu w ambasadzie rosyjskiej.

WRÓĆ

TWÓRCZOŚĆ CHOPINA

Twórczość emigracyjna Chopina była przesiąknięta obrazami wywiezionym z Polski. Jak pisał Iwaszkiewicz „wspomnienie kraju, Warszawy, bliskich ludzi, wsi polskiej nigdy nie przygasło w sercu Fryderyka”. W twórczości Chopina bardzo widoczne są polskie akcenty np. polonez as-dur czy mazurki w których wspomina wędrówki po Polsce. W pięćdziesięciu kilku drobnych utworach fortepianowych polski muzyk zawarł całe bogactwo swej duszy oraz wyraził cały swój związek z polskim ludem.

WRÓĆ

OSTATNI KONCERT I ŚMERĆ

Ostatni koncert dał w Londynie 16 listopada 1848 r. Zmarł 17 października 1849 r. w Paryżu. Pochowany został na cmentarzu Père-Lachaise. Jego serce, zgodnie z życzeniem artysty, zostało przewiezione do Polski i złożone w kościele św. Krzyża w Warszawie.

WRÓĆ

TADEUSZ “ZOŚKA” ZAWADZKI

Kim był i kiedy się urodził?

strona 56

strona 57

Nauczanie

strona 58

Akcje patriotyczne

Spisywanie wspomnień i zatrzymanie

strona 59

strona 60

Grupy szturmowe

strona 61

Śmierć

WRÓĆ

56

Tadeusz “Zośka” Zawadzki

Urodził się 24 stycznia 1921 roku w Warszawie. Mieszkał on w kamienicy przy ulicy Koszykowej.Poległ w ataku na strażnicę Grenzschutzpolizei w Sieczychach koło Wyszkowa w nocy z 20 na 21 sierpnia 1943. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie.

WRÓĆ

NAUCZANIE

Uczył się początkowo w Prywatnej Szkole. W wrześniu 1933 roku rozpoczął on naukę w Gimnazjum im. Stefana Batorego. Uczył się w klasie razem z Janem Bytnarem i Aleksem Dawidowskim. Został harcerzem w 23 Warszawskiej Drużynie im. Bolesława Chrobrego.

WRÓĆ

AKCJE PATRIOTYCZNE

Uczestniczył w akcjach małego sabotażu w organizacji PLAN. W Szarych Szeregach został mianowany komendantem drużyny Mokotowskiej Górnej w Okręgu Południe Chorągwi Warszawskiej. Taduesz był jednym z najwybitniejszych wykonawców głośnych akcji małego sabotażu. O głównego komendanta “Wawra” otrzymał pseudonim “Kotwicki” z powodu namalowania przez niego jak największej ilości “kotwic”. W sierpniu 1942 roku otrzymał stopień podharmistrza.

WRÓĆ

59

SPISYWANIE WSPOMNIEŃ I ZATRZYMANIE

W ostatnich dniach kwietnia 1943 spisał, za namową ojca, krótką relację opisującą działalność „Pomarańczarni” i Szarych Szeregów oraz przebieg akcji pod Arsenałem. W lipcu 1943 roku został przewieziony do siedziby Gestapo, a następnie do Gęsiówki, skąd został zwolniony.

Lorem ipsum dolor sit amet consectetuer

]\

WRÓĆ

GRUPY SZTURMOWE

W wyniku organizacji Chorągwi Warszawskiej Szarych Szeregów w 1942 roku został hufcowym Roju i dowódcą Grup Szturmowych i jednocześnie zastępcą por. Ryszarda Białousa „Jerzego” – wojskowego dowódcy GS-ów. Po ukończeniu Zastępczego Kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty mianowany w styczniu 1943 kapralem podchorążym.15 sierpnia 1943 otrzymał stopień harcmistrza. W tym czasie mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty.

WRÓĆ

Śmierć

Poległ w ataku na strażnicę Grenzschutzpolizei w Sieczychach koło Wyszkowa w nocy z 20 na 21 sierpnia 1943. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie. Jego imię nosił batalion Armii Krajowej Szarych Szeregów – batalion „Zośka”.

WRÓĆ