Jak budować "cywilizację miłości"?

BÓG PIERWSZY NAS UMIŁOWAŁ

MIŁOŚĆ do BOGA

MIŁOŚĆ BOGA DO CZŁOWIEKA

Miłość od Boga samego pochodzi Bo jest miłością i w nim jest trwanie, Miłość nie kłamie, miłość nie zwodzi W niej prawda serca, szczere wyznanie. Bo bez miłości jesteśmy obdarci Z tego co ważne i w życiu się liczy, I nie jesteśmy na innych otwarci A dusza z bólu w niebiosa krzyczy. Miłość to piękno darem niesione Przez samych aniołów u stóp składane, Miłość to sny co są spełnione Miłość to wszystko co tak kochane. Dlatego kocham co tak istotne Kocham gram życia w miłości oddając, I chociaż dni bywają przewrotne Oddaję miłość sercem kochając.

nad pola i nad obłoki rozwija się płaszcz słabego wiatru. nad topole i laurowe korony wyniosłeś, o Panie, człowieka dałeś potęgę, której brak jest aniołom, dałeś Syna bolejącego na krzyżu. Mu zaś miast pól, ukazałeś Górę Czaszki, zamiast obłoków, ciemność nieba i burzę Syn Twój odebrał płaszcz ran, topolę zastąpił krzyż z drzazgami, laurową koronę zastąpiła cierniowa. Cóż, nasz Boże, umiłowałeś nas tak, że ciągle świeci dla nas słońce- dałeś nam więcej niż własnemu Synowi.

W jaki sposób przejawia się miłość Boga do człowieka?

CZY WIERZYSZ ŻE BÓG CIĘ KOCHA?

BÓG W SWOJEJ MIŁOŚCI WYCHODZI KU CZŁOWIEKOWI

BÓG NAJPEŁNIEJ OBJAWIA SWĄ MIŁOŚĆ W JEZUSIE CHRYSTUSIE

W nauczaniu św. Jana Pawła II cywilizacja miłości pojawia się częściej i wyraźniej niż u Pawła VI. Kościół bowiem pragnie uzdrowić cywilizację nienawiści do człowieka i przekształcić ją w cywilizację miłości, czyli tworzyć świat bardziej ludzki, świat oparty na wartościach; przede wszystkim na miłości, ale także na sprawiedliwości, prawdzie, wolności, solidarności, na pokoju − które w Chrystusie znajdują całkowite dopełnienie. Kościół chce budować cywilizację na prymacie etyki nad techniką, człowieka nad rzeczą, wartości duchowych przed materialnymi, miłosierdzia przed sprawiedliwością, być nad mieć.

Według Jana Pawła II, u podstaw cywilizacji miłości znajduje się uznanie powszechnej suwerenności Bożej nad światem jako niewyczerpanego źródła miłości. Podstawę relacji człowieka z Bogiem, który jest Miłością, stanowi miłość. To jej oczekuje Stwórca jako odpowiedzi ludzkiej osoby na Swoją miłość. Ona też jest najbardziej szlachetną formą relacji międzyludzkich. Stąd powinna – wraz ze sprawiedliwością – ożywiać wszystkie dziedziny życia ludzkiego, a jednocześnie rozciągać się na porządek międzynarodowy.

• W Starym Testamencie miłość była oddawana w zasadzie tymi samymi terminami, co "łaska", a minowicie przez ahab(ahaba-agape, caritas, dilectio) oraz przez hesed i hen, zwykle w formie dobroci.
• W języku greckim terminy miłość był bardziej rozwinięty:
• eros - miłość rodząca, dająca nowe życie, płciowa (amor)
• philia -sympatia (desideriu, appetitus)
• philostorgia - miłość między rodzicami a dziećmi (amor familiaris)
• philadelphia - miłość braterska, więź krwi (amor benevolentiae)
• philanthropia - miłość do człowieka, do ludzkości (amor hominum)
• storge - głębokie związanie psychiczne, przywiazanie, życie razem, dojrzała miłość (amor, amicitia)
• agape - miłość najwyższa, najszlachetniejsza, religijna, duchowa (caritas, dilectio)
• W języku religijnym Nowego Testamentu używane są najczęściej: z gr. agape, eros, phlia, z łac.caritas, diletio, amor, amicitia.

MIŁOŚĆ

Terminologia polska

Wywodzi sie z indoeuropejskiego pnia jednej z najwcześniej odkrytych rodzin języków.Miłość - od miłować, być miłym, dobrym, okazywać łaskę Kochanie - od kochać, dotykać, darzyć żywym uczuciem Lubienie - od lubić, darzyć życzliwością, sympatią, Życzliwość - od życzyć, być przychylnym, wiązać kogos ze swoim zyciem, służyć komuś sobą w życiu Przyjaźń - od sprzyjać, dorzyć życzliwością najwyższą, miłować, być przywiązanym życiowo

Próba określenia miłości

Miłośc jest całosobowym zwróceniem sie istoty rozumnej, wolnej i twórczej ku drugiej osobie lub/ i społeczności osób w celu spełnienia swojej osoby w innych, a innych w nas. Na wzór zasady sprawiedliwości, za która idzie miłośc "każdemu co jego", można sformułowac społeczną zasadę miłości "każdemu dobro", "każdej osobie kochanej, to co najlepsze".

Miłość w ujęciu teologicznym

Miłość w ujęciu teologicznym jest z jednej strony darem Bożym, czyli Bogiem dającym się nam i świadczącym wszelkie dobra, a z drugiej - od strony człowieka - dążeniem do wypełnienia woli Bożej i odpowiedzi na miłość Bożą. "Miłość" - uczy Katechizm - jest cnotą teologalną, dzięki której miłujemy Boga nade wszystko dla Niego samego, a naszych bliźnich jak siebie samych ze względu na miłość Boga (KKK1822)

NIENAWIŚĆ

Nienawiść w jęz. polskim oznacza etymologicznie odpędzanie precz z oczu, niechęć widzenia kogoś i pozbycie się jego obecności. W sensie teologicznym nienawiscią czy anty-miłością jest wszystko to, co w realizacji i działaniu godzi w świat osoby, w jej moralność, w jej najwyższe wartości duchowe i materialne. Jest to też traktowanie drugiego jako rzeczy, środka, obracanie czyjejś osoby na swój egoistyczny użytek wbrew zasadzie sprawiedliwosci.Własciwa anty-miłość nie jest nienawiścią do zła, co jest poprawne i słuszne (KKK1933), lecz do osoby. A nienawiść człowieka do osoby jest zawsze grzechem.

Nienawiść do bliźniego jest grzechem ciężkim, gdy dobrowolnie życzy się bliźniemu poważnej szkody. "A ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują, tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie. (Mt 5, 44-45)

1932 Obowiązek traktowania drugiego człowieka jako bliźniego i czynnego służenia mu jest szczególnie naglący wtedy, gdy będąc pozbawiony czegoś, znajduje się on w potrzebie. "Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" (Mt 25, 40). 1933 Ten sam obowiązek obejmuje także tych, którzy myślą lub działają inaczej niż my. Nauka Chrystusa domaga się nawet przebaczenia win. Rozciąga przykazanie miłości, które jest przykazaniem Nowego Prawa, na wszystkich nieprzyjaciół 41 . Wyzwolenie w duchu Ewangelii nie da się pogodzić z nienawiścią do nieprzyjaciela jako osoby, lecz tylko z nienawiścią do zła, które popełnia nieprzyjaciel.

PRAWO KRÓLESTWA BOŻEGO

W Ewangelii znajdujemy przepiękną naukę Jezusa, która tradycyjnie określana jest drogą błogosławieństw (por. Mt 5, 1-12). Precyzyjnie należałoby przetłumaczyć z greckiego słowo „makarioi” nie jako „błogosławieni”, lecz „szczęśliwi”. Tak więc Bóg pragnie, aby ludzie byli szczęśliwi. Dlatego pokazuje konkretnie drogę, która prowadzi do tego celu. Niestety, zły duch w wyrafinowany sposób chce uniemożliwiać ludziom bycie szczęśliwymi.

PRAWO KRÓLESTWA BOŻEGO

• Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie. (Ubogi w duchu żyje słowami Ewangelii:"Kto będzie sie starał zachować swoje życie straci je, a kto je straci, zachowa je" Łk 17,33). Być ubogim w duchu to zgodzić się na całokowitą zależność i być przygotowanym, że może zostać mi odebrane wszystko co dla mnie jest życiem).
• Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. (Smutek błogosławionych jest więc żalem z powodu każdego nieszczęśnika, który poddał się pod panowanie śmierci, a jednocześnie wołaniem do Boga, aby w nim zwyciężył.)
• Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. (Mowa tu o dziedzictwie, o spadku, ale nie tylko o ostatecznym królowaniu na końcu czasów. Błogosławieństwo cichych wzywa nas do odkrycia Bożej obecności w naszym życiu, ale i do naśladowania tej obecności, przez proste towarzyszenie tym, którzy tego potrzebują.
• Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. (Chodzi o to, żebyśmy naprawdę, naszym realnym życiem, na ile tylko potrafimy z całego serca, "oczekiwali według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość" 2P3,13.

PRAWO KRÓLESTWA BOŻEGO

• Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.(Człowiek uobecnia Boga, który jest Miłościa miłosierną pośród świata.)
• Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.(Człowiek czysty, to ktos otwarty na działanie Boga, gotowy użyczyc swojego ciała, ducha, swoich mozliwości i uzdolnień. Reszta należy do Boga i czystość mojego serca będzie jego dziełem).
• Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.(Człowiek pokój czyniący to przede wszystkim ktoś, kto ma odwagę walczyć z fałszywym poczuciem spokoju. "Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój?przyszedłem ogień rzucić na ziemię" Łk 12,49-51
• Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie.(To błogosławieństwo zadaje nam trud mądrego i wnikliwego rozstrzygania, co zrobić z doznaną niesprawiedliwością i nie zadawać cierpienia innym w imię urojonej własnej sprawiedliwości"

PRAWO KRÓLESTWA BOŻEGO

• Błogosławieni jesteście, gdy /ludzie/ wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.

Scisłe zjednoczenie między miłościa Boga a miłością bliźniego. Chrystus powołuje się na starotestamentalne przepowiadanie prorockie, kiedy mówi, że kult i ofiara nie mają żadnej wartości, jeśli im nie towarzyszy miłość bliźniego.:"Jesli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim" (Mt 5,23)

MIŁOŚĆ NIEPRZYJACIÓŁ W SZCZGÓLNOŚCI

mIŁOŚĆ NIEPRZYJACIÓŁ POWINNA BYĆ SKUTECZNA. "...dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie sie za tych, którzy was oczerniają" łk 6,27)

BETLEJEM W WASZYCH SERCACH Życzę Wam błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia. Wiele radości z prezentów, smakołyków, kolędowania i ciepłych spotkań w gronie rodzinnym:)

DZIĘKUJĘ BARDZO ZA DZISIEJSZA LEKCJĘ :)